บทที่ 5639 สิ้นหวัง (1)

เมื่อได้ยินหงห้าบอกว่าเสียชิ้นส่วนที่อยู่ในมือเขาคือของของเย่เฉิน ก็มีเสียงกรึกดังขึ้นมาในหัวหลี่ญ่าหลิน!

เขาพูดพึมพำ: “ของของเย่เฉิน? งั้นก็หมายความว่าเขามีแนวโน้มที่จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายมากกว่าดีไม่ใช่เหรอ?!”

หลังจากพูดจบ เขาก็รีบก้มหน้าลง แล้วสังเกตร่องรอยที่ทิ้งไว้บนพื้นหลังเกิดการระเบิด

เมื่อสำรวจทิศทางของคลื่นแรงระเบิด จากนั้นเขาก็มองเห็นเศษวงศ์ย่อยหอยมือเสือที่ตกอยู่บนพื้นอีกเป็นจำนวนมาก

ใบหน้าเขาหม่นหมองไร้ชีวิตชีวา แล้วพูดเสียงต่ำ: “ของของเย่เฉินอยู่ใกล้กับจุดศูนย์กลางของแรงระเบิดมากขนาดนี้……แล้วตอนที่ระเบิด ก็เท่ากับว่าเขาประสบภัยเป็นคนแรกเลยไม่ใช่เหรอ?!”

เมื่อหงห้าได้ยินคำพูดดังกล่าว น้ำตาจึงพรั่งพรูลงมาจากเบ้าตาทันที เขาพูดกับหลี่ญ่าหลินอย่าไม่อยากจะปักใจเชื่อ: “ผู้การหลี่ ศักยภาพของอาจารย์เย่ล้ำเลิศ แหล่งระเบิดแค่นี้น่าจะไม่สามารถทำอะไรเขาได้หรอกใช่ไหม?”

หลี่ญ่าหลินนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น แคะดินสีดำที่แห้งจนแข็งออกมาจากพื้นหนึ่งก้อน ใช้แรงบี้ นำมาดมดู ก่อนจะตอบกลับอย่างร้อนกลุ้มใจ: “สามารถแผดเผาจนพื้นดินเหนียวกลายเป็นแบบนี้ อุณหภูมิบริเวณจุดศูนย์กลางของแรงระเบิดต้องไม่ต่ำกว่าสามพันองศาเซลเซียสแน่นอน……เมื่อคาดคะเนตามนี้ แหล่งระเบิดต้องไม่ต่ำกว่าหนึ่งถึงสองพันทีเอ็นที แรงระเบิดระดับนี้ ต่อให้มีรถถังจอดอยู่ข้าง ๆ ก็ต้องถูกระเบิดจนแตกสลายแน่นอน ร่างกายมนุษย์ประกอบมาจากเลือดเนื้อ เมื่ออยู่ใกล้ขนาดนี้ เกรงว่าคงจะมีแนวโน้มไปในทิศทางเลวร้ายมากกว่าดีแล้วล่ะ!”

“ให้ตายเถอะ!”เข่าทั้งสองข้างของหงห้าอ่อน ล้มนั่งลงไปกับพื้น เขาไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องความเจ็บปวด ใช้หมัดทุบลงบนพื้นที่ดำและแข็งแล้วพูดอย่างสะอึกสะอื้น: “เป็นไปไม่ได้! อาจารย์เย่เป็นคนโชคดี ต้องได้รับการคุ้มครองจากสวรรค์แน่นอน เขาไม่มีทางเป็นอะไรไปอย่างแน่นอน!”

หลี่ญ่าหลินนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูด: “เดี๋ยวผมจะไปตามหาบริเวณรอบ ๆ ดู บางทีเขาอาจจะถูกคลื่นพลังที่เกิดจากการระเบิดม้วนซัดจนกระเด็นออกไปก็เป็นได้……”

หงห้ารีบลุกขึ้นมาจากพื้น ใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาแล้วเอ่ยปากพูดว่า: “ผมก็จะไปครับ! เดี๋ยวเราสองคนแยกกันตามหา!”

หลี่ญ่าหลินตอบกลับ: “คุณเรียกผู้ช่วยมาหน่อยจะดีกว่า เขตเส้นผ่าศูนย์กลางของแรงระเบิดนี่มีนับร้อยเมตร พื้นที่บริเวณรอบนอกยิ่งกว้างใหญ่กว่านี้อีก ทัศนวิสัยก็ต่ำอีก พึ่งพาแค่เราสองคนมันทำอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำ คุณบอกว่าในโรงแรมน้ำพุร้อนช็องเซลีมีนักบู๊อยู่เยอะมากเลยไม่ใช่เหรอ? ไปเรียกคนที่พึ่งพาได้ที่สุดมาช่วยเหลือ!”

หงห้าดึงสติกลับมาได้แล้วรีบตอบกลับ: “รับทราบ!”