บทที่ 5885 สบาย（2）

หม่าหลันตบหน้าอกอย่างไม่ลังเลแล้วพูดว่า：“ลูกเขยคนดีไม่ต้องห่วง แม่ไม่ทะเลาะกับเขาแน่！ลูกให้แม่หนึ่งล้าน นอกจากแม่กลับมานอนแล้ว เวลาอื่นแม่ก็ไม่อยู่บ้าน เขาอยากทะเลาะกับแม่ก็ไม่มีโอกาส！”

เซียวฉางควนได้ยินเย่เฉินจะให้หม่าหลันหนึ่งล้าน ในใจก็อิจฉาริษยาอย่างมาก

แม้ว่าเขาจะมีรายได้ส่วนหนึ่งจากสมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาด แต่รายได้อันนั้นน้อยนิดสำหรับเขาแล้ว ไม่พอใช้เลย

เดิมทีเขาเป็นรองประธานฝ่ายบริหาร มักจะได้รับการปฏิบัติจากสมาคม และทั้งวันก็ขับรถคัลลิแนนไป ๆ มา ๆ ซึ่งค่าน้ำมันสูงกว่ารถธรรมดามาก ค่าน้ำมันเดือนหนึ่งก็หลายพัน ดังนั้นแต่ละเดือนจึงใช้อย่างขัดสน

แต่เซียวฉางควนไม่ได้หน้าด้านเหมือนหม่าหลัน เขามักจะคิดว่า ตัวเองเป็นรองประธานสมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาดได้นั้นเพราะเย่เฉิน ที่ได้ขับคัลลิแนน ก็ต้องขอบคุณเย่เฉิน ได้อยู่คฤหาสน์ Tomson Riviera นั่นเพราะความสามารถของเย่เฉิน

ดังนั้น เขาจึงอายที่จะพูดขอเงินเย่เฉินอีกครั้ง

แต่ตอนนี้เห็นหม่าหลันพูดแล้วได้หนึ่งล้านแบบนี้ เขาจึงหดหู่อย่างมาก

ดังนั้นในใจเขาจึงเริ่มคิดว่า จะอ้อนวอนขอเงินเย่เฉินดีหรือไม่ ดูว่าเย่เฉินจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

แต่ว่า พอคิดว่าตัวเองเพิ่งต่อว่าหม่าหลัน แล้วก็จะมาเอาเงินเย่เฉินไป จึงรู้สึกอึดอัดใจอย่างมาก

เย่เฉินจึงไม่ลีลาอีกต่อไป เอาโทรศัพท์มาโอนเงินให้หม่าหลันหนึ่งล้านโดยตรง

สำหรับหม่าหลันแล้ว แม้ว่าที่ผ่านมาเขาจะมีความไม่พอใจอย่างมาก แต่ทัศนคติของเขาที่มีต่อหม่าหลันในตอนนี้คือแค่เธอไม่ทำตัวร้ายกาจ ตัวเองก็จะสุภาพกับเธอ เงินเล็กน้อยแค่หนึ่งล้านให้เธอไปก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่

แป๊บเดียว โทรศัพท์ของหม่าหลันก็ได้รับข้อความจากธนาคาร โชว์ว่ามีเงินล้านหนึ่งเข้าบัญชีแล้ว เธอดีใจจนกระโดดโลดเต้น พูดกับเย่เฉินอย่างเอาอกเอาใจว่า：“โหย ลูกเขยคนดี แม่ได้เงินแล้วนะ ขอบคุณลูกมาก ๆ ลูกเขยคนดีของแม่！”