บทที่ 5934 มีชีวิตอยู่ก็พอ(2)

ว่านพั่วจวินก็ไม่รู้ว่าเย่เฉินให้ตนมาที่นครนิวยอร์กเพราะเรื่องอะไร ดังนั้นทันทีที่ลงจากเครื่องบินก็ไม่โอ้เอ้แม้แต่วินาทีเดียว มุ่งหน้าตรงมาที่ไชน่าทาวน์

หลังจากรอให้ว่านพั่วจวิน ตอนที่เห็นเย่เฉินอยู่ที่ชั้นหนึ่ง ก็รีบกล่าวอย่างนอบน้อมทันที: “คุณเย่ คุณรีบให้กระผมมาที่นี่ มีเรื่องอะไรสั่งเหรอครับ?”

เย่เฉินชี้ไปที่อันโตนิโอที่อยู่ข้างๆ เอ่ยปากกล่าว: “คนนี้คือหัวหน้าของมาเฟียแห่งนครนิวยอร์ก พวกนายรู้จักไว้กัน ด้านบนมีบุคคลมีหน้ามีตาในแก๊งของนครนิวยอร์กจำนวนไม่น้อย อีกเดียวนายก็ไปทักทายทีละคนแล้วกัน คนพวกนี้เลวเข้ากระดูกดำ ฉันคนเดียวจัดการพวกมันได้ พวกมันกลับไม่ยอม จะต้องให้คนที่มีชื่อเสียง มีภูมิหลัง มีทีมแบบนายมาถึงจะปราบพวกมันได้อยู่หมัดจริงๆ รอหลังจากฟ้าสว่าง นายพามันกับพวกพี่น้องของมันโดยสารเรือออกจากสหรัฐอเมริกา หลังจากนั้นเปลี่ยนเครื่องไปที่ซีเรีย ส่งมอบให้แก่ฮามิดโดยตรง”

ว่านพั่วจวินรีบพยักหน้ากล่าว: “ได้ครับคุณเย่ คุณยังมีอะไรที่อยากจะสั่งกระผม หรือว่าจะให้กระผมบอกอะไรกับจอมพลคามมิตไหม?”

เย่เฉินมองอันโตนิโอแวบหนึ่ง กล่าว: “คนนี้คืออันโตนิโอ เป็นคนดีของซิซิลี แต่ว่าขาขาดไปข้างหนึ่ง บอกฮามิด การรักษาของซีเรียมีข้อจำกัด ไม่ต้องให้เขาเป็นห่วงในการรักษาเขา หาช่างไม้ ทำไม้เท้าให้เขาก็พอ ฮามิดทางด้านนั้นสร้างป้อมปราการอยู่ตลอด จะต้องขาดแคลนแรงงานแน่นอน ขาขาดข้างหนึ่งก็ไม่เสียเวลาเขาทำงานแน่นอน”

อันโตนิโอได้ยินคำพูดประโยคนี้ แทบจะอยากจะตายลงเสียตรงนี้ เขาที่ต่อสู้มาสุดทั้งชีวิต ทำยังไงก็คิดไม่ถึง ตอนนี้ตนเองจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

ในเวลานี้ เย่เฉินให้เฉียงไจ่ขึ้นไปชั้นบน นำตัวโอมาน ราโมวิชลงมาเช่นกัน

โอมาน ราโมวิชเป็นคนที่มีประสบการณ์มาก่อน วินาทีที่เห็นว่านพั่วจวิน ก็จำเขาได้ทันที

ในเวลานี้ ภายในใจของโอมาน ราโมวิชย่อมตื่นตระหนกเป็นอย่างยิ่ง

คิดไม่ถึงว่า เย่เฉินสามารถเรียกตัวว่านพั่วจวินมาได้ ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ผ่านไปเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมง ว่านพั่วจวินก็มาปรากฏตัวที่นครนิวยอร์กภายในเวลาอันสั้น เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อจริงๆ

เย่เฉินให้เฉียงไจ่พาตัวโอมาน ราโมวิชมาที่ข้างหน้า แจ้งให้เฉียงไจ่ดึงผ้าขี้ริ้วที่ยัดอยู่ในปากของเขาออก