บทที่ 5935 มีชีวิตอยู่ก็พอ(3)

ทันทีที่คำพูดของว่านพั่วจวินออกจากปากไป โอมาน ราโมวิชก็หวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง

เขารีบกล่าวขออภัยด้วยความหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง: “ขออภัยคุณเย่ ผมเองก็ฟังข่าวลือจากโลกภายนอกเช่นกัน ขอให้คุณใจกว้าง อย่าได้ถือสาคนรู้น้อยอย่างผม......”

เย่เฉินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม: “ถ้าหากฉันมีความรู้ธรรมดาเหมือนกับนาย ก็คงจะเรียนรู้วิธีการของนายตั้งแต่แรก ให้อันโตนิโอจัดการนายไปแล้ว”

พูดไป เย่เฉินมองไปทางอันโตนิโอ ถามเขา: “อันโตนิโอ ฉันให้ข้อเสนอแนะนายอย่างหนึ่ง ถ้าหากนายยินยอมจัดการโอมาน ราโมวิช ฉันก็จะให้นายอยู่ที่นครนิวยอร์กดูแลตระกูลซาโน่ต่อไป นายคิดว่าเป็นยังไง?”

ทันทีที่อันโตนิโอได้ยินประโยคนี้ แทบจะไม่สนใจว่าที่เย่เฉินพูดจะเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ หลุดปากพูดอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด: “คุณเย่! ขอเพียงแค่คุณให้ปืนผมหนึ่งกระบอก ผมจะยิงหัวของโอมาน ราโมวิชให้เละเดี๋ยวนี้!”

โอมาน ราโมวิชสีหน้าซีดขาวทันที

เขาไม่รู้ว่าเย่เฉินมีเจตนานี้จริงหรือไม่ อย่างไรก็ตาม ตนเองยังเกิดความคิดที่จะยืมมีดฆ่าคนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ อยากจะยืมมืออันโตนิโอจัดการเย่เฉิน ถ้าหากเย่เฉินใช้วิธีการหนามยอกเอาหนามบ่งเหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นตนจะต้องตายด้วยน้ำมือของอันโตนิโออย่างแน่นอน

เย่เฉินเห็นว่าโอมาน ราโมวิชใบหน้าหวาดกลัว จึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “นายไม่ต้องหวาดกลัวขนาดนี้ ฉันพูดแล้ว ฉันไม่มีทางความรู้น้อยเหมือนกับนาย”

โอมาน ราโมวิชโล่งอกทันที เขาในตอนนี้ ไม่ได้ใส่ใจแล้วว่าจะไปซีเรีย หรือว่าไปที่อัฟกานิสถาน ขอเพียงแค่สามารถทำให้เขามีชีวิตอยู่ได้ ไปที่ไหนเขาก็ยอมทั้งนั้น

เย่เฉินมองเขา กล่าวอย่างจริงจัง: “โอมาน ราโมวิช นายไม่เหมือนกับหัวหน้าแก๊งที่อยู่ชั้นบนเหล่านั้น ยังมีอันโตนิโอที่มาจากซิซิลี พวกเขาล้วนเป็นพวกกระจอกที่ไม่มีเกียรติ แต่ว่าถึงอย่างไรก็เป็นคนมีอำนาจ ดูเหมือนว่าตอนที่นายเป็นวัยรุ่นก็น่าจะเป็นคนที่ใจกล้าและมีกลอุบาย เพียงแต่สองปีมานี้ อายุมากแล้ว ค่อยๆถูกความสวยงามล้างสมอง”

โอมาน ราโมวิชก้มหน้าลงไปอย่างละอายใจเป็นอย่างยิ่ง

เขาตระหนักได้ตั้งแต่แรกแล้วว่า ที่ตนเองตกอยู่ในมือของเย่เฉินทั้งสองครั้ง ล้วนเป็นเพราะผู้หญิง