บทที่ 620

บทที่ 620

คนที่หนึ่ง สลัก4ตัวอักษร

คนที่สอง สลัก5ตัวอักษร

คนที่สาม สลัก6ตัวอักษร

คนที่สี่ สลัก7ตัวอักษร

ตนเองเป็นคนที่ห้า ก็ต้องสลัก8ตัวอักษรน่ะสิ？！

หน้าผากจะมีที่ว่างขนาดนั้นหรือ！

จางจื่อโจวก็ร้องไห้ออกเสียงออกมา ทั้งร้องไห้ ทั้งพูดขอร้อง “อจารย์เย่ครับ ปล่อยผมไปเถอะครับ ต่อไปนี้ผมจะคอยรับใช้คุณตลอดเลย จะฟังแต่คำสั่งคุณ เป็นหมารับใช้ของคุณ......”

เย่เฉินก็พูดนิ่งๆ ว่า “เป็นหมารับใช้กู มึงยังไม่มีคุณสมบัติพอ แต่ถ้ามึงยังพูดมากไม่ยอมหยุดอย่างนี้ เดี๋ยวกูจะให้หงห้าเอามึงไปให้หมากินที่ฟาร์มหมา！กูพูดคำไหนคำนั้น ไม่เชื่อมึงก็ลองดู！”

จางจื่อโจวก็ตกใจจนรีบหุบปาก

เขากลัวเย่เฉินจริงๆ ！

ในเมื่อเย่เฉินบอกแบบนี้แล้ว เขาก็ไม่กล้าพูดแพล่มออกมาอีก เพราะกลัวเย่เฉินจะฆ่าตัวเองตาย！

ตอนนี้ หงห้าก็เก็บมีดพกขึ้นจากพื้น แล้วเดินไปยังคนที่ยกมือคนแรก พร้อมถามว่า “อาจารย์เย่ครับ คนแรกจะสลักคำว่าอะไร? ”

เย่เฉินก็คิด แล้วพูดว่า “จะต้องเอาคำที่กระชับถึงจะดี！จะกระชับอย่างไรดีนะ.......”

ครุ่นคิดครู่หนึ่ง เย่เฉินก็พูดว่า “ได้แล้ว สลักไปว่า หน้าโง่อู๋ซิน！”

คนนั้นก็แทบจะร้องไห้

ถ้าหน้าผากตนเอง สลักคำว่า หน้าโง่อู๋ซินลง ลงไป คุณชายจะต้องเอามีดกรีดตนเองทั้งเป็นแน่ๆ

แต่ว่า ตอนนี้เขาก็ไม่กล้าปฏิเสธ เพราะตอนนี้ไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธ ถ้าพูดมากแม้แต่คำเดียว ก็อาจจะทำให้เย่เฉินโมโห แล้วก็จะถูกส่งไปเป็นอาหารเลี้ยงหมา！