บทที่ 786

บทที่ 786

เมื่อเซียวชูหรันเห็นพวกเขาเดินออกไปไกล ปิดประตู พูดกับเย่เฉินว่า : “ระหว่างคุณน้าหานกับพ่อของฉัน ความรู้สึกแบบนี้ก็ช่างชัดเจนเหลือเกิน คุณว่าพ่อของฉันคงไม่ไปมีชู้หรอกใช่ไหม……”

เย่เฉินพูดอย่างจริงจังว่า : “ผมว่าคุณน้าหานไม่ใช่คนแบบนั้นอย่างแน่นอน คนแบบเธอค่อนข้างมีหลักการมาก แม้ว่าในใจจะชอบพ่อของเรามาก จะต้องรอให้พ่อของเราเลิกรากับแม่ก่อนแน่นอน ถึงจะพัฒนาความสัมพันธ์กับพ่อของเรา”

เซียวชูหรันพูดตำหนิด้วยความโมโหนิดหน่อยว่า : “พูดมั่วซั่วอะไรเนี่ย？พ่อจะเลิกรากับแม่ได้ยังไงล่ะ？”

เย่เฉินรู้ เซียวชูหรันจะต้องรับเรื่องนี้ไม่ได้อย่างแน่นอน ก็เลยไม่ได้พูดลงลึกกับเธอ มองดูเวลา แล้วพูดว่า : “ที่รัก คุณพักผ่อนอยู่ที่บ้านให้สบายๆเถอะ ไม่ต้องออกไปตามหาแม่แล้ว ผมจะไปขอร้องเพื่อน ดูว่าพวกเขาพอจะมีช่องทางอื่นๆ ที่จะช่วยสอบถามให้หน่อยได้ไหม”

เซียวชูหรันพยักหน้า พูดว่า : “ให้ฉันออกไปเป็นเพื่อนคุณไหมคะ？”

เย่เฉินรีบพูดว่า : “ไม่ต้องๆ ผมเรียกรถไปเองก็ได้แล้ว สองวันมานี้คุณก็กังวลใจไม่น้อยเลย กลับไปพักผ่อนที่ห้องให้ดีๆเถอะนะ”

เซียวชูหรันถอนหายใจ พูดว่า: “งั้นก็ได้ค่ะ งั้นฉันไม่ไปกับคุณแล้วนะ ถ้ามีปัญหาอะไรรีบโทรมาหาฉันเลยนะคะ ถ้ามีเบาะแส ต้องรีบบอกฉันทันทีเลยนะ”

เย่เฉินตกปากรับคำ เปิดประตูพร้อมพูดว่า : “ได้ งั้นผมไปก่อนนะ”

บอกลากับภรรยา เย่เฉินออกจากTomson Riviera ตอนที่มาถึงประตูนอกเขตคฤหาสน์ พ่อตาเพิ่งจะส่งหานเหม่ยฉิงสองแม่ลูกเสร็จ

เมื่อเห็นเย่เฉินกำลังจะออกไป เซียวฉางควนรีบเอ่ยถามว่า ： “เย่เฉิน ดึกขนาดนี้แล้ว คุณยังจะออกไปข้างนอกอีกเหรอ？”

เย่เฉินพยักหน้า พูดว่า : “ผมจะไปขอร้องเพื่อนๆหน่อย ดูว่าพอจะหาเบาะแสเกี่ยวกับแม่บ้างไหม”

เมื่อเซียวฉางควนได้ยินประโยคนี้ รู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที รีบดึงเขามาถามว่า : “คุณไปขอความช่วยเหลือใครเหรอ？ไปขอความช่วยเหลือจากท่านหงห้าเหรอ หรือว่าคุณซ่งคนนั้น？”