บทที่ 798

บทที่ 798

ทันใดนั้น เซียวฉางควนรีบแต่งตัวให้ดูดี แม้แต่อาหารเช้าก็ลืมกินไปเลย และรีบเตรียมตัวออกจากบ้าน

เมื่อเซียวชูหรันเห็นเขาแต่งตัว จึงรีบถามขึ้นทันทีว่า: “พ่อ เช้าตรู่ขนาดนี้จะไปไหน?”

เซียวฉางควนกล่าวอย่างร่าเริงว่า: “ฉันมีนัดกับคุณน้าหาน วันนี้ไปเดินเล่นกันที่มหาวิทยาลัยเก่า เธอไม่ได้กลับมานานกว่า 20 ปีแล้ว!”

เซียวชูหรันได้ยินดังนั้น จึงโกรธขึ้นมาทันที และเอ่ยปากถามไปว่า: “แม่หายไปเกือบจะ 2 วัน 2 คืนแล้ว ยังไม่ได้ข่าวคราวเลย ทำไมพ่อถึงไปเที่ยวกับคุณน้าหานอย่างสบายใจละคะ? หรือว่าพ่อจะไม่คิดจะตามหาการหายตัวไปของแม่ใช่ไหม?”

“เหอะๆ……” เซียวฉางควนหัวเราะเบาๆสองครั้ง กล่าวอย่างปิดบัง โธ่เอ๋ย เรื่องตามหาคนไม่ได้เป็นเรื่องของลูกกับเย่เฉินหรอกเหรอ? ยังไงพวกลูกทั้งสองคนก็ยังเป็นวัยรุ่นกัน ทำอะไรก็น่าเชื่อถือกว่าคนแก่อย่างพ่ออยู่แล้ว พ่ออดทนรอข่าวดีจากพวกลูกๆก็พอแล้ว”

เซียวชูหรันพูดอย่างโมโหว่า: “พ่อ พ่อเป็นแบบนี้หนูจะโกรธจริงๆด้วย! ทำไมเวลาแบบนี้ถึงไม่สามารถลำดับความสำคัญได้? ในใจพ่อ ความปลอดภัยของแม่ ไม่สำคัญเท่ากับการไปมหาวิทยาลัยเก่ากับคุณน้าหานงั้นเหรอ?”

เซียวฉางควนรู้ดีกว่าเรื่องแบบนี้ไม่ถูกต้อง ดังนั้นเขาจึงไม่อยากโต้เถียงเรื่องนี้กับลูกสาวมากนัก ดังนั้นเขารีบโบกมือแล้วพูดว่า: “โธ่เอ๋ย จะสายแล้ว ไม่คุยด้วยแล้ว เดี๋ยวกลับมาค่อยคุยกับลูกนะ ขอตัวก่อน แล้วเจอกัน!”

เมื่อพูดจบ เขาก็เดินก้าวออกไปแล้ว

สุดท้ายแล้วเซียวชูหรันเรียกเขา แต่ก็ไม่ได้ผล

เซียวฉางควนรีบเปิดประตูออกไปแล้ว

มองเซียวฉางควนออกไป เซียวชูหรันพูดกับเย่เฉินด้วยความโมโห: “คุณเห็นหรือยัง? ครั้งนี้แม้แต่คุณ พ่อก็ไม่พาไป ฉันเชื่อว่าคุณน้าหานก็ไม่พาลูกของเธอไปเช่นกัน พวกเขาทั้งสองจะไปในโลกที่มีแต่เขาสองคน……”

เย่เฉินรีบพูด: “โธ่เอ๋ย คุณไม่ต้องคิดมากแล้ว พวกเขาก็แค่เจอกันตามประสาเพื่อนเก่าเท่านั้น โลกที่มีแต่เขาสองคนที่ไหนกันล่ะ”