บทที่ 797

บทที่ 797

ดวงตามองหม่าหลันที่พยายามคิดฆ่าตัวตาย เจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสองมองหน้ากัน ตำรวจยุติธรรมคนนั้นเอ่ยปากขึ้นมาว่า : “หม่าหลัน พวกเราพิจารณาปล่อยคุณออกไปได้ แต่มีบางปัญหาที่จะต้องคุยให้คุณเข้าใจก่อน หากพวกเราปล่อยคุณไปแล้ว เมื่อคุณกลับถึงบ้าน ครอบครัวของคุณถามการหายไปของคุณ 2 วันนี้ คุณจะบอกพวกเขาว่ายังไง?”

หม่าหลันรีบตอบ : “ฉัน ฉันก็จะบอกพวกเขาว่า……สองวันนี้ฉัน……สองวันนี้……"

หม่าหลันอ้ำๆอึ้งๆอยู่นาน และไม่บอกเหตุผลออกมา เพราะเธอเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าหลังจากกลับบ้านไปจะอธิบายสามีกับลูกสาวเธออย่างไร

สุดท้ายแล้วที่เธอหายไปอย่างไม่มีเหตุผล 2 วัน 2 คืน ที่สำคัญกว่านั้นก็คือทั่วทั้งร่างกายไม่มีตรงไหนดูดีเลย พอมองก็รู้ว่าโดนตีไม่น้อย

ที่สำคัญกว่าก็คือ แม้แต่ฟันหน้าทั้งสองซี่ก็หักแล้ว แบบนี้น่าเวทนาเกินไป

ตำรวจยุติธรรมกล่าวอย่างนิ่งๆว่า: “งั้นเอาอย่างนี้ ผมเสนอไอเดียให้คุณอย่างหนึ่ง ถ้าหลังจากที่พวกเราพิจารณาปล่อยคุณออกไปแล้วนั้น หลังจากที่คุณกลับถึงบ้าน ก็บอกสามี ลูกสาว และลูกเขยของคุณ ว่าสองวันนี้ คุณหลงเข้าไปในองค์กรลูกโซ่แห่งหนึ่ง และองค์กรลูกโซ่นั้นล้างสมองคุณ หลอกให้คุณไปธนาคาร และฉ้อโกงจนเสร็จสิ้น หลังจากนั้นคุณก็โดนตำรวจจับ”

หม่าหลันรีบพยักหน้า และพูดว่า: “คุณตำรวจ ไม่ต้องเป็นห่วง ขอแค่คุณปล่อยฉันไป ฉันจะบอกครอบครัวของฉันตามคำแนะนำของคุณแน่นอน จะไม่เปิดเผยเรื่องนี้แม้แต่คำเดียว และจะไม่ให้ส่งผลกระทบต่อการจับแก๊งอาชญากรข้ามชาติของคุณ!”

ตำรวจตอบอืม และพูดเบาๆว่า: “โอเค เรื่องนี้เราขอไปปรึกษาหารือหน่อย และจะส่งคุณกลับไปที่สถานที่กักขังก่อน ถ้าพวกเราหารือกันเสร็จ ก็จะปล่อยให้คุณออกมา สถานที่กักขังจะดำเนินการต่อให้คุณเอง”

หม่าหลันรีบถาม： “คุณตำรวจ คุณคงจะไม่หารือกันจนสุดท้ายก็ไม่ปล่อยฉันไปหรอก ใช่ไหม?”

ตำรวจอยุติธรรมตบโต๊ะ ตำหนิว่า: “เรื่องนี้เราต้องปรึกษากัน! คุณกลับไปและทนรอฟังผลของพวกเราก็พอแล้ว ที่นี่ไม่มีที่ว่างให้คุณต่อรอง!”

เมื่อหม่าหลันได้ยิน ก็ไม่กล้าพูดอีก ทำได้เพียงยอมรับปฏิบัติตามกฎ พูดอย่างสั่นๆว่า: “คือว่า คุณตำรวจ ตอนนี้ฉันแค่กลับไปรอฟังข่าวใช่ไหม?”

“ใช่!” ตำรวจอยุติธรรมกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “เราจะให้ตำรวจขับรถส่งคุณกลับไป คุณต้องจำไว้ หลังจากที่ออกไปจากประตูนี้ ห้ามพูดเรื่องอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เด็ดขาด!”

หม่าหลันพยักหน้าและใบหน้าเต็มไปด้วยความแน่วแน่ พูดรับประกันว่า: “คุณวางใจเถอะ แม้ว่าจะตีฉัน ฉันก็จะไม่พูดสักคำ!”