บทที่ 796

บทที่ 796

ครั้นแล้ว เธอถามด้วยเสียงเบาอย่างหยั่งเชิง: “คือว่า……คุณตำรวจ……ฉันอยู่แต่ที่บ้าน จะบอกลูกเขยเรื่องนี้เป็นการส่วนตัวไม่ได้เหรอ?”

เจ้าหน้าที่ตำรวจอยุติธรรมตบโต๊ะด้วยความโกรธ พูดกับเจ้าหน้าที่ตำรวจยุติธรรมที่อยู่ข้างๆว่า: “บอกแล้วว่าผู้หญิงโง่ๆแบบนี้ยังไงก็เชื่อถือไม่ได้ คุณยังต้องปล่อยเธออีก ได้ยินหรือยังว่าเธอพูดอะไร? เขาจะลงไปเผชิญหน้าหาเย่เฉินคนนั้นเป็นการส่วนตัว! นี่ไม่ใช่ว่าตนเองรนหาที่ตาย แถมยังมาพังคดีของเราอีกงั้นเหรอ?”

สีหน้าของตำรวจยุติธรรมคล้ำลง จ้องมองหม่าหลิน พูดอย่างเย็นชาว่า: “หม่าหลัน คุณทำให้ผมผิดหวังจริงๆ เมื่อกี้ผมคิดจริงๆว่าคุณจะปิดปากเงียบได้ คิดไม่ถึงว่าคุณยังคิดอยากจะเผชิญหน้าเรื่องนี้กับลูกเขย! เรื่องเหล่านั้นที่ผมเพิ่งพูดกับคุณไปเมื่อกี้ มันก็สูญเปล่าเลยใช่ไหม?”

หม่าหลันตื่นตระหนก ถามอย่างตัวสั่นๆว่า：“คุณตำรวจ พูดจากใจจริง ที่ฉันมีจุดจบอย่างวันนี้ได้ ทั้งหมดก็เพราะเย่เฉินคนนี้ หรือฉันยังไม่สามารถที่จะเผชิญหน้าเขาได้อย่างงั้นหรือ?”

ตำรวจยุติธรรมพูดตำหนิด้วยความโมโห: “เจ้าโง่! เย่เฉิน เป็นหนึ่งในนั้นที่ได้รับบัตรแบล็กการ์ด! แก๊งอาชญากรเองก็จับตามองมาที่เขา อาจจะเป็นไปได้ว่าทุกการเคลื่อนไหว ทุกการกระทำของเขา อยู่ในขอบเขตของกล้องวงจรปิดของพวกมันทั้งหมด อาจจะเป็นไปได้ว่าบ้านของคุณมีการติดตั้งกล้องวงจรปิด ไม่รู้ว่ามีกี่ตัว เครื่องดักฟัง ถ้าคุณกล้ากลับไปคุยกับเขาเพียงสักคำ เป็นไปได้ว่าจะเป็นการก่ออันตรายต่อชีวิตของตัวเองและทั้งครอบครัวของคุณเลย!”

หม่าหลันตกใจกลัว และรีบพูดว่า: “งั้นฉันไม่พูดแล้ว ฉันไม่พูดแล้ว ฉันจะไม่พูดแม้แต่คำเดียว ไม่ว่าใครฉันก็จะไม่พูด!”

ตำรวจอยุติธรรมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ตอนนี้มาพูดแบบนี้? จะบอกคุณให้นะ! มันสายไปแล้ว! ผมบอกไปแล้ว คนอย่างคุณเชื่อถือไม่ได้ ปล่อยให้คุณออกไปจะทำให้เกิดหายนะ ไม่ช้าก็เร็วคุณก็จะทำลายงานใหญ่ของเรา จากนั้นชีวิตของคุณก็จะเข้าไปอยู่ในนั้นด้วย!”

เมื่อพูดจบ เขาพูดกับตำรวจยุติธรรมว่า: “ผมว่าพาเธอกลับเข้าไปกักขังไว้เถอะ เมื่อไหร่ที่จบคดีแล้ว ก็ปล่อยเธอออกมาได้เมื่อนั้น!”

ตำรวจยุติธรรมก็ไม่ได้คัดค้านอีก พยักหน้าแล้วพูดว่า: “เพื่อความรอบคอบ ผมคิดว่าก็ทำได้แค่แบบนี้แหละ!”