บทที่ 795

บทที่ 795

หม่าหลันเชื่อเรื่องที่เจ้าหน้าที่ตำรวจบอกเธอทั้งหมด

สิ่งที่เธอกังวลที่สุด ก็คือตำรวจฝากขังเธอไว้ในที่กักขังต่อ เพื่อที่ไม่แหวกหญ้าให้งูตื่น และเธอก็ไม่รู้จริงๆว่าเมื่อไหร่ถึงจะได้รับอิสรภาพกลับคืน

ดังนั้นเธอจึงมองดูเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างอ้อนวอน ร้องไห้และพูดว่า: “คุณตำรวจ ฉันจะไม่พูดสักคำ พวกคุณปล่อยฉันไปเถอะ ถ้ายังขังฉันต่อไป ฉันก็คงต้องตายอยู่ในนั้นแล้ว……”

เจ้าหน้าที่ตำรวจส่ายหัวอย่างระมัดระวัง พูดว่า: “หม่าหลัน ผมยังเชื่อคุณไม่ได้ ผมเจอคนแบบคุณมาเยอะแล้ว ต่อหน้าบอกว่าไม่บอกใครทั้งนั้น แต่ที่จริงปากไว้กว่าใคร เพียงแค่ปล่อยให้คุณออกไป คุณก็จะรีบเอาเรื่องนี้ไปบอกคนอื่นทันที”

พูดแล้ว ตำรวจคนนั้นก็กล่าวว่า: “อีกอย่างคุณอย่าคิดว่าผมกักขังคุณ เพื่อเคลียร์คดี อันที่จริงผมคิดถึงความปลอดภัยของคุณเหมือนกัน!”

“เพราะหลังจากที่ปล่อยตัวคุณไป พอคุณพูดมั่ว เดี๋ยวพวกเขาก็รู้ พวกเขาอาจจะฆ่าคุณตายได้! ถึงขนาดที่ว่าหลังจากที่ฆ่าคุณแล้ว ก็จะโยนหลักฐานทั้งหมดไว้ที่คุณ ให้คุณเป็นแพะรับบาปแทนพวกเขา!”

“ถ้าเป็นแบบนั้น ไม่ใช่ว่าคุณได้รับความไม่เป็นธรรมกว่าโต้วเอ๋อร์อีกเหรอ?”

“ดังนั้น เพื่อความปลอดภัย คุณยังคงต้องอยู่ในสถานกักขังของเราจนกว่าเราจะจับผู้ต้องสงสัยทั้งหมดได้ก่อนที่จะปล่อยตัวคุณ แบบนี้ก็จะรับประกันความปลอดภัยของคุณได้”

หม่าหลันพูดอย่างหมดหวังว่า: “งั้นฉันต้องรอไปจนถึงเมื่อไหร่? ได้โปรดเมตตาปล่อยฉันไปเถอะ ฉันจะไม่พูดอะไรมั่วซั่วจริงๆ ขอร้องพวกคุณล่ะ ฉันยอมคุกเข่าให้พวกคุณ และโค้งคำนับ แค่ขอร้องให้พวกคุณปล่อยฉัน อย่ากักขังฉันอีกเลย……”