บทที่ 822

ทุกคนเห็นผู้หญิงหน้าบากมาแรงขนาดนี้ แต่ละคนตัวสั่นงันงก แต่นายหญิงใหญ่เซียวกลับดีใจมาก เพราะเห็นแค่หม่าหลันโดนตบ เธอก็รู้สึกสะใจมาก

เซียวเวยเวยเองก็รู้สึกสะใจไม่น้อย เห็นหม่าหลันโดนตบหลายทียังไม่เท่าโดนตบนี้ทีเดียว ตบเดียวทำเธอลงไปนอนกองกับพื้น มันเป็นแรงคนธรรมดาที่ไหนกัน

หม่าหลันตกใจแทบตายแล้ว!

โดนตบสำหรับเธอแล้วไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะสองวันมานี้เธอโดนตบน้อยซะเมื่อไหร่ เริ่มชินแล้วล่ะ

แต่ประเด็นอยู่ที่เธอไม่รู้ว่าทำไมผู้หญิงหน้าบากคนนี้ต้องตบเธอ

หรือว่าหล่อนเป็นคนที่แก๊งต้มตุ๋นข้ามชาติส่งมาคิดบัญชีกับเธอ?

ในตอนที่หม่าหลันตกใจกลัวอยู่นั้น จางกุ้ยเฟินพูดกับหญิงหน้าบากว่า “พี่สาว พวกเราไม่สนิทอะไรกับผู้หญิงคนนี้ พี่อยากตบหล่อน เชิญตามสบายเลย ตบจนตายก็ไม่เป็นไร แต่พวกเรายังต้องวิ่งอีกนะ พี่สาวดูสิพวกเราจะสิ่งต่อได้ไหม?”

หญิงหน้าบากแค่นเสียงหึพลางว่า “คนไม่เกี่ยวข้องไสหัวไปเลย! ไม่งั้นอย่าหาว่าไม่เกรงใจนะ!”

จางกุ้ยเฟินรีบโบกมือตะโกน “พี่น้อง วิ่งกับฉันไป 121 121!”

คนในห้องขังเดียวกันร้องตาม คนกว่ายี่สิบคนร้อง 121 รีบวิ่งไป

ตอนนี้เหลือแค่ผู้หญิงสามคนนั้นกับหม่าหลัน

หม่าหลันตกใจแทบสิ้นสติ โพล่งถามว่า “พี่สาว ฉันไปทำอะไรพี่หรอ พี่บอกฉันหน่อยสิ...”

หญิงหน้าบากเตะเข้าท้องหม่าหลันทันที จนเธอกุมท้องลงไปร้องโหยหวนบนพื้น

จากนั้น เธอหยิบบัตรเครดิตสีดำออกมาจากในกระเป๋ากางเกง ถามว่า “หม่าหลัน แกเงยหน้าขึ้นมาดูสิว่า ยังจำบัตรใบนี้ได้ไหม?”