บทที่ 823

ผู้หญิงอีกสองคนพอได้ยินอย่างนั้นก็พุ่งเข้ามา สามคนรุมกันตบตีหม่าหลันยกใหญ่

ทั้งออกหมัดออกขาราวกับฟรีไม่เสียเงิน ระดมไปที่ตัวหม่าหลันรัวๆ จนหม่าหลันร้องโอดโอยไม่หยุด

ที่จริงทั้งสามคนเป็นคนที่เฉินจื๋อข่ายส่งมาสั่งสอนหม่าหลัน เพื่อทำให้หม่าหลันเชื่อสนิทใจว่าเธอทำให้ทุกคนลำบากกันหมด

แบบนี้ พอเธอออกจากคุกไป ก็จะไม่กล้าไปอวดดีกับเย่เฉินอีก

ตอนนี้หม่าหลันโดนตบตีจนกลิ้งไปมาบนพื้น เสียงร้องโหยหวนขอร้องไม่หยุด

คนอื่นเดิมยังวิ่งกันอยู่ พอได้ยินเสียงร้องโหยหวน พากันหยุดหันมามองตะลึง แต่ละคนสีหน้าตกตะลึง

ถึงจางกุ้ยเฟินจะเคยตบหม่าหลัน แต่ก็ไม่รุนแรงเท่าสามคนนี้ นี่ไม่ต่างอะไรกับจะตบให้ตายเลย...

เห็นได้ชัดว่า สามคนนี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่

“ไอ้โย่ อนาถมาก อนาถจริงๆ!” จางกุ้ยเฟินอดถอนหายใจไม่ได้ “หม่าหลันโดนตบจนตัวกลมบวมไปหมดแล้ว...ฉันยังอดเห็นใจเธอไม่ได้เลย...”

ส่วนนายหญิงใหญ่เซียวเห็นหม่าหลันโดนตบตีรุนแรงขนาดนั้น กลับหัวเราะร่า พูดเสียงดังว่า “ดีจริงๆ ตบยัยนั่นให้ตายไปเลย เอาแรงๆ ตบจนพูดไม่ได้ไปเลย!”

เซียวเวยเวยก็ปรบมือรัวๆ หัวเราะว่า “เอาเลย! ตบแรงๆ! ตบหน้าไปเลย! เอาให้หน้าแหกเลย!”

ตอนนี้ หญิงหน้าบากเห็นหม่าหลันโดนตบไปพอประมาณแล้ว เลยเอ่ยปากบอก “เอาล่ะ เก็บชีวิตมันไว้ก่อน ไม่งั้นตบมันตายไปตอนนี้ ต่อไปอีกยี่สิบปีจะแก้แค้นกับอะไรล่ะ?”

อีกสองคนถึงหยุดมือ

หม่าหลันหน้าเขียวปูดโปน ร้องโหยหวนบนพื้น รู้สึกเหมือนตัวเองใกล้จะตายแล้ว