บทที่ 94 ฟ้าผ่า

บทที่ 94 ฟ้าผ่า

ไม่ถึงห้านาที อาหารเมื่อกี๊ที่บนโต๊ะอย่างสดใหม่ กลับกลายเป็นบูดเน่าขึ้นมาทันใด มีหนอนออกมาอย่างเยอะแยะมากมาย

ในสนามมีไก่ตัวผู้อยู่ตัวหนึ่ง ตระกูลหวังเลี้ยงไว้เพื่อขัน

หนอนหลายตัวบินไปที่ไก่ตัวผู้อย่างรวดเร็ว หลังจากสิบกว่าวินาทีผ่านไป ไก่ตัวผู้ได้ร้องอย่างทุรนทุราย ล้มชักลงกับพื้นแล้วตาย

จากขนไก่ที่ตายแล้ว หนอนเจาะเป็นวงกว้าง แล้วบินขึ้นบนฟ้า

หนอนสีดำจำนวนมาก อยู่เต็มบนท้องฟ้าและผืนดิน ราวกับลมพัดมา

ในสนามเกิดความอลหม่านขึ้น ผู้คนต่างวุ่นวาย หาที่หลบกันอย่างไม่คิดชีวิต

หนอนดำนี้มีพิษอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ไม่เพียงต่อยคน แต่ยังเจาะเข้าไปในแผลแล้วเข้าต่อไปในผิวหนัง

หนอนตัวเล็กมาก ขนาดเล็กเท่ากับเม็ดทราย แต่แม้ว่าจะถูกหนอนกัดตัวหนึ่ง แต่ก็เจ็บจนแทบอยากตาย

แล้วคนที่โดนกัดร่างกายจะบวมใหญ่ ปวดจนหาที่เปรียบมิได้

อาจารย์ที่อยู่ในเหตุการณ์แต่พากันหยิบคาถา ใครใช้ยันต์ก็ใช้ไป ใครสวดก็สวดไป

ถึงขั้นมีบางคนหลบอยู่ใต้โต๊ะ เมื่อมีคนชนก็รีบลงไปยังบ่อน้ำ ร้องโหยหวนอย่างไม่หยุด

“นี่มันของบ้าอะไรกัน!” ซ่งหวั่นถิงตกใจจนหน้าซีด

“นี่คือหนอนพิษศพ!” เป่าฟู่กุ้ยทั้งตกใจทั้งโมโห “ใช้ทารกมาบวงสรวง คิดไม่ถึงว่าวีจิ้งไห่กล้าใช้ยาพิษแบบนี้”

วีจิ้งไห่หัวเราะเสียงดัง แล้วกล่าวอย่างพยาบาทว่า “หนอนพิเศษนี้ทำจากทารก พิษมากเกินกว่าจะเทียบได้ พวกแกไม่เคารพฉัน ไม่ว่าใครหน้าไหนก็หนีไม่รอด”

หนอนสีดำยิ่งอยู่ยิ่งเกิดมากขึ้น มีคนหนึ่งถูกกัดจนตัวบวม อ้วกเป็นเลือดสีดำ สลบลงกับพื้น

หนอนที่อยู่บนท้องฟ้าทำเอาท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีดำ ทำให้คนเริ่มชา ซ่งหวั่นถิงรู้สึกระสับกระส่าย

แต่ไม่นานเธอก็พบว่า รอบๆเย่เฉิน ไม่มีหนอนแม้แต่ตัวเดียว!

เมื่อหนอนพวกนั้นเข้าใกล้เย่เฉิน ก็เหมือนกับเจอเข้ากับสิ่งที่น่ากลัวอย่างสุดขีดเข้า แล้วกลายเป็นเถ้าถ่านดำ!

ขณะนี้ เย่เฉินยิ้ม ไม่มีอะไรขวางเขาได้ แล้วเดินไปที่วีจิ้งไห่อย่างช้าๆ ในมือ ได้ถือยันต์เปลือกหอยสีขาวไว้หนึ่งอัน

นี่คือยันต์ฟ้าร้องที่เขาทำขึ้นมา!

รอบๆเปลือกหอยมีแสงออร่าออกมา เหมือนกับมีฟ้าผ่าอยู่บนนั้น

วีจิ้งไห่เห็นดังนี้ ก็พึมพำว่า “ทำไมแก…...เกิดอะไรขึ้น? เป็นไปได้ไงกัน…….”

ราวกับเย่เฉินกำลังอาบน้ำอยู่ เหมือนเทพเจ้ามาเอง

“เป็นไปไม่ได้! หนอนพิษศพ ต้องไม่มีใครต่อกลอนได้สิ!” วีจิ้งไห่ตะคอกออกมา

เย่เฉินมองไปที่วีจิ้งไห่ กล่าวอย่างดูแคลนว่า “ฝีมือน้อยนิด แล้วยังจะให้คนเคารพอีก? วันนี้ ฉันจะทำให้แกเห็น อะไรคือ พลังวิเศษที่แท้จริง!”

จากนั้น เย่เฉินตะโกน “ฟ้าผ่า!”

สิ้นเสียง มีเสียงดังขึ้น!

“ครึม!”

ในพริบตาเดียว ก็มีเสียงดังมากมาจากบนฟ้า เมื่อกี๊อากาศแจ่มใส ทันใดนั้นก็เปลี่ยนเป็นเมฆดำ!

เพียงชั่วพริบตา ท้องฟ้าทั้งหมด เต็มไปด้วยเมฆดำปกคลุม!

“นี่!” เป้าฟู่กุ้ยเงยหน้ามองท้องฟ้า ตะลึงจนพูดไม่ออก

รวมถึงทุกคนและซ่งหวั่นถิงที่อยู่ในเหตุการณ์ ก็ล้วนมีอารมณ์แบบเดียวกัน

ฉินกางพึมพำ “ปาฏิหาริย์ นี่มันปาฏิหาริย์!”

นาทีต่อมา มีประกายไฟลงมาจากผืนฟ้า!

“เปรี้ยง!”

ฟ้าผ่าได้ทำลาย หนอนจำนวนมากเป็นผุยผง

โต๊ะเก้าอี้พังทลาย ต้นไม้หัดโค่น บนฟ้าเต็มไปด้วยกลิ่นไหม้เกรียม

และเย่เฉินยืนตรง เงยหน้ามอง รอบๆตัวเต็มไปด้วยออร่า ราวกับเทพจุติลงมาอย่างไรอย่างนั้น!

ในงานเลี้ยงลมแรง ฝนกรรโชก ชะล้างกลิ่นไหม้ออกไปอย่างหมดจด