บทที่93 ผมไม่สนใจอะไรในตัวคุณ

บทที่93 ผมไม่สนใจอะไรในตัวคุณ

เห็นเย่เฉินสุ้ไม่ถอย วีจิ้งไห่ก็ดูแคลน แล้วกล่าวต่อหวังเจิ้งกางว่า “ดูแล้วมีคนไม่อยากมีชีวิตอีกต่อไป ช่างมัน แกไปเตรียมธูปสามดอกให้ฉัน กระถางหนึ่งใบ และกริชไม้หนึ่งอัน ฉันจะจัดให้เขาอย่างสาสมใจ”

หวังเจิ้งกางไม่เชื่องช้า รีบจัดเตรียมจนครบ

ไม่นาน ธูปก็ถูกปักลงในกระถาง เริ่มมีควันลอยขึ้นมา

อาจารย์วีหยิบกริชไม้ขึ้นมา แล้วสวด

ฉินกางที่อยู่ข้างๆกลับรู้สึกมึนหัว ราวกับมีลูกทุ่มเข้าไปในหัว ขมับเริ่มสั่นไหวไปมา

เขาอดทนสักพัก ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ จึงได้กล่าว “อาจารย์วี พิธีฮวงจุ้ยนี้ยัง…...ยังต้องใช้เวลานานเท่าไหร่?”

“พลังด้านมืดของครอบครัวคุณเยอะเกินไป นี่เป็นวิสัยทัศน์ ฮวงจุ้ยต้องใช้เวลา กรุณารอสักครู่”

เห็นอาจารย์วีกล่าว ฉินกางทำได้เพียงอดทน

แต่ยิ่งเขาอดทนมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายตัวมากขึ้นเท่านั้น ไม่เพียงแค่คลื่นไส้อยากอาเจียน ยังปวดหัวอย่างหนักอีกด้วย

แต่ยังดีที่อกเขา มีของสิ่งหนึ่งที่สลายพลังเหล่านั้น ปกป้องส่วนหัวใจไว้ ฉินกางจึงไม่ล้มลง

ฉินกางตะลึง “นี่มันยันต์จิงซ่าที่เย่เฉินให้ไว้หนิ?”

วีจิ้งไห่ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ อมน้ำลายไว้ แล้ว “ปู” ใส่กริชไม้นั้น และตรงควัน

ในขณะที่กริชได้ผ่านควันนั้นไป ฉินกางรู้สึกเหมือนสมองถูกทำลายอย่างหนัก ในคอ “ปู” เสียงเลือดกระอักออกมา

“ลุงรอง!”

ฉินเอ้าตงตกใจจนรีบเข้าไป ประคองเขาไว้

แต่สีหน้าฉินกางซีดเซียว ไม่มีแม้กระทั่งเรี่ยวแรงที่จะพูด

“อาจารย์วี ทำไมลุงรองถึงเป็นแบบนี้?” ฉินเอ้าตงถามอย่างร้อนใจ

วีจิ้งไห่หน้านิ่ง แล้วกล่าว “ธาตุมืดของตระกูลฉินมากไป เมื่อกี๊ฉันได้ทำพิธี แต่ผู้นำตระกูลประสบเป็นคนแรก ที่พ่นเลือดออกมา คือได้ทำลายมันแล้ว ธาตุมืดของตระกูลฉินก็ได้ถูกทำลายแล้วเช่นกัน”

ฉินกางพาหนอนร่างที่ไม่สบายของตัวเอง กล่าวขอบคุณว่า “ขอบคุณอาจารย์วีที่แก้ให้ ตระกูลฉินซาบซึ้งใจอย่างมาก”

หลังจากที่เขาได้กระอักเลือดออกมา ก็รู้สึกว่าภายในดีขึ้นอย่างมาก

ไม่เพียงแค่แบบนี้ ฉินเอ้าตงก็รับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงภายในร่างกาย ก็ของคุณวีจิ้งไห่อย่างเร็วเช่นกัน

เป่าฟู่กุ้ยขมวดคิ้ว แล้วกล่าว “วีจิ้งไห่นี่ช่างมีความสามารถจริงๆ ชี่พิฆาตของตระกูลฉินเยอะขนาดนี้ เขายังแก้ไขได้”

คนที่นั่งอยู่ล้วนเป็นอาจารย์ฮวงจุ้ย ไม่ต้องอธิบายก็รู้ว่าอาจารย์วีแก้ชี่พิฆาตของตระกูลฉิน ล้วนมองไปที่อาจารย์วีอย่างนับถือ

“ลุงรอง พวกเราไปนั่งตรงนั้นกันเถอะ” ฉินเอ้าตงพยุงฉินกางเดินไปอีกที่ จากนั้นก็หันไปมองเย่เฉิน ท้าทายว่า “อาจารย์เก๊ ไง? รีบเอาเงินของตระกูลฉินฉันคืนมา”

เย่เฉินยึนปาก แล้วกล่าว “เงินหนะคืนได้ แต่เกรงว่าฉินกางจะไม่ได้ใช้แล้วล่ะ……”

“อะไรนะ!” ฉินกางตกใจ

เย่เฉินมองไปที่เขา แล้วกล่าว “คุณดูที่ฝ่ามือของคุณ มีเส้นแดงอยู่ไหม”

ฉินกางหน้าถอดสี รีบพลิกฝ่ามือ ล่ะชะงักในทันใด

บนฝ่ามือเขา มีเส้นสีแดงจางๆปรากฏขึ้นจริงๆ

เส้นสีแดงนี่ เริ่มจากเส้นชีวิต ไปจนถึงแขน!

ฉินกางตกใจหน้าซีด “นี่คืออะไร เมื่อก่อนฉันไม่มี”