บทที่1148

วันรุ่งขึ้น เพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของเซียวชูหรันจะแต่งงาน

คู่สามีภรรยาสองคนขับรถซูเปอร์คาร์ในช่วงเช้าตรู่ออกเดินทางจาก Tomson Riviera ไปในเขตชานเมืองของเมืองจินหลิง

มณฑลอู่เหออยู่ห่างจากใจกลางเมืองประมาณหกสิบกว่ากิโลเมตร แม้จะอยู่ไกลออกไปบ้าง แต่ก็ดีที่มีทางหลวงที่สามารถเข้าถึงได้โดยตรง

เพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของเซียวชูหรันอาศัยอยู่ในเขตชานเมืองของอำเภออู่เหอ เมื่อทั้งสองเดินตามการนำทางไปยังชุมชนที่เล็ก ๆ พวกเขาพบว่าเป็นชุมชนเก่าแก่ที่มีอายุบ้านอย่างน้อยยี่สิบสามสิบปี

บ้านทุกหลังในชุมชนนี้สูงไม่เกินหกชั้น และบ้านเรือนสร้างหนาแน่นมาก บ้านแต่ละหลังถูกทาสีเขียว แต่ด้านนอกบ้านกลายเป็นสีกระดำกระด่างที่เปิดเผยให้เห็นสีของปูนแล้ว

ปากทางเข้าชุมชนนั้นแคบมากและยังมีทางขรุขระที่ค่อนข้างสูง เมื่อมองดูดี ๆ จะเห็นว่าสภาพการยึดเกาะภายในถนนนั้นรุนแรงมาก ไม่ใช่ถังขยะบนถนนก็จักรยานสามล้อ มอเตอร์ไซค์หรือรถเก่าทรุดโทรมจากบ้านของใครที่จอดขวางถนน ข้างในพื้นที่ชุมชนจึงแคบมาก

เย่เฉินขับ บูกัตติ คันนั้นอยู่ข้างหน้า เขาเหลือบไปเห็นทางเข้าชุมชน แล้วเรียกเซียวชูหรัน ภรรยาของเขาซึ่งนั่งอยู่ในรถคันข้างหลัง ก่อนจะพูดว่า "ภรรยา สภาพถนนในชุมชนนี้ซับซ้อนมากไป ฉันคิดว่าแชสซีส์ของรถสปอร์ตต่ำมาก จนไม่สามารถขับเข้าไปได้เลย หรือพวกเราจะจอดรถข้างถนนแล้วเดินเข้าไปข้างในดีกว่านะ"

เซียวชูหรันกล่าวว่า "โอเค หยุดก่อน แล้วฉันจะหยุดรถตามคุณ"

เย่เฉินจอดรถให้ติดถนนมากที่สุด และเซียวชูหรัน ภรรยาของเขาก็จอดรถไว้ข้างหลังเขาด้วย

ทั้งสองลงจากรถ และผู้คนที่สัญจรไปมาในตอนเช้าตรู่เห็นรถหรูสองคันนี้มาที่เขตเศรษฐกิจตกต่ำเล็ก ๆ อย่างกะทันหัน ก็หยุดถ่ายรูปด้วยโทรศัพท์มือถือของพวกเขา

เย่เฉินไม่อยากทำตัวโอ้อวดเกินไป เขาจึงรีบลากเซียวชูหรันเข้าไปในชุมชน

โชคดีที่ทั้งสองมาเร็ว ดังนั้นตอนนี้จึงยังไม่ค่อยมีคนเดินผ่านมา ไม่อย่างนั้นพวกเขาก็กลัวว่าจะถูกผู้คนมากมายมาล้อมรอบ

ขณะนั้นเป็นเวลาเพียงเจ็ดนาฬิกาสี่สิบนาที หลังจากที่เซียวชูหรันกับเย่เฉินเข้ามาในชุมชนด้วยกันแล้ว ก็ถอนหายใจ “ครั้งหนึ่งตอนสมัยมัธยมฉันเคยไปเยี่ยมเธอที่บ้าน ตอนนั้นครอบครัวของเธออาศัยอยู่ที่นี่ คิดไม่ถึงเลยว่าหลายปีมาแล้วครอบครัวของพวกเขาก็ยังอาศัยอยู่ที่นี่ "