บทที่1257

"ขี้โรคแห่งเอเชีย?"

เมื่อได้ยินห้าคำนี้ เย่เฉินก็ยิ้มอย่างขี้เล่นขึ้นมา

ดูเหมือนว่ายามาโมโตะ คาซึกิคนนี้จะหยิ่งจริงๆ

แต่ว่า ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจผิดเกี่ยวกับกำลังของตัวเอง

แค่ลูกศิษย์พลังขยะแบบเขา แม้ว่าเขาจะได้ฝึกฝนทักษะพื้นๆจนสุดขีดแล้ว ก็ไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของตนได้

เดิมที แค่แข่งกันสักหน่อยก็ไม่เป็นไร แต่ไม่นึกเลยว่าไอ้เลวนี้ จะไม่มีน้ำใจนักกีฬาเลยจริงๆ

กล้าพูดคำว่าขี้โรคแห่งเอเชียออกมา มันน่าเกลียดมากจริงๆ!

ดังนั้น เย่เฉินจึงยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า:"ในเมื่อคุณยามาโมโตะอยากเล่นให้ใหญ่ขึ้นอีกหน่อย งั้นเรามาวางเดิมพันให้สูงขึ้นด้วยสิ"

ยามาโมโตะ คาซึกิเยาะยิ้มและพูดว่า:"ไม่ว่าคุณจะเล่นใหญ่แค่ไหน ฉันจะเล่นกับคุณจนจบเอง"

สำหรับยามาโมโตะ คาซึกิ ไม่ว่าเย่เฉินจะแข็งแกร่งขนาดไหน มันก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเอาชนะตัวเองด้วยฝ่ามือเดียว

ตนเลยเดิมพันกับเขา ไม่ว่าจะเดิมพันยังไง ตนก็จะชนะ ดังนั้นจึงไม่สนใจที่จะเพิ่มเดิมพันให้สูงขึ้นไปอีก

เย่เฉินยิ้มและพูดว่า:"แบบนี้แล้วกัน ฉันเป็นคนที่ยุติธรรม และมีหลักการมากที่สุด ในเมื่อคุณพูดคำว่าขี้โรคแห่งเอเชีย ฉันในฐานะชาวจีน จึงไม่ชอบห้าคำนี้มากที่สุด ถ้าอย่างนั้นเรามาเดิมพันกัน ใครแพ้พนัน คนชนะ จะใช้มีดสลักอักขระทั้งห้าตัวนี้ไว้ที่หน้าผากของผู้แพ้"

ยามาโมโตะ คาซึกิหัวเราะดังลั่นเมื่อได้ยินสิ่งนี้:"ไอ้หนู เดิมทีฉันไม่อยากจะเล่นเกินไป แต่ไม่คิดเลยว่า คุณจะหาเรื่องตายเอง"

เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"หาเรื่องตายหรือไม่มันไม่สำคัญ ทุกคนก็อยู่ในสังคมกัน ในเมื่อฉันกล้าพูด ก็กล้าเล่นแน่นอน แค่บอกฉัน คุณกล้าเล่นไหม!"

ยามาโมโตะ คาซึกิไม่คิดว่าเย่เฉินจะดื้อรั้นนัก ยิ้มเยาะทันที และพูดว่า:"ทำไมฉันจะไม่กล้า? มีคนเป็นพยานมากขนาดนี้ ใครกลัวคนนั้นก็คือขี้โรคแห่งเอเชียของจริง มาเถอะ!"