บทที่1402

พูดจบ เขาก็อดสะอื้นไห้ออกมาไม่ได้ “หลายปีมานี้ ลุงตามหาเธอตามที่ต่างๆ ไม่เจอมาตลอด ลุงเลยนึกว่าเธอจากโลกนี้ไปแล้ว...”

พูดมาถึงตรงนี้ กู้เย้นจงก็เม้มปากแน่น แต่น้ำตากลับไหลออกมาราวกับทำนบแตก

เขาฝืนกลั้นอยู่นาน น้ำตากบตาจนสายตาพร่ามัว จนท้ายที่สุดก็ปล่อยเสียงร้องไห้โฮออกมา “พี่เย่ วิญญาณพี่ที่อยู่บนสวรรค์ มองดูลูกชายของพี่สิ ลูกชายพี่กลับมาแล้ว ในที่สุดเขาก็กลับมาแล้ว ในที่สุดผมก็มีหน้าไปพบพี่ได้เสียที...”

กู้เย้นจงอารมณ์กำลังตื่นเต้น ร้องไห้อยู่ไม่เท่าไหร่ ก็ไอออกมาอย่างรุนแรง หลินหว่านชิวที่อยู่ด้านข้างรีบเช็ดน้ำตาออกจากเบ้าตา ทางหนึ่งตบหลังสามีอย่างระมัดระวัง ทางหนึ่งพูดเสียงสะอึกสะอื้นว่า “เหล่ากู้ เฉินเอ๋อกลับมาแล้วนี่เป็นเรื่องน่ายินดี คุณอย่าร้องไห้สิ ตอนนี้สุขภาพของคุณไม่สู้ดี ทนรับอารมณ์แปรปรวนมากขนาดนี้ไม่ไหวหรอก”

หลังจากที่กู้เย้นจงผ่อนคลายลงบ้างแล้ว ถึงค่อยพยักหน้าทั้งน้ำตา ก่อนจะดึงมือเย่เฉินไว้ พูดอย่างจริงจังว่า “เฉินเอ๋อ รีบนั่งเร็ว เล่าให้ลุงฟังหน่อย หลายปีมานี้เธอผ่านอะไรมาบ้าง”

กล่าวจบ เขาถึงค่อยตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง รีบมองไปทางลูกสาวกู้ชิวอี๋ทันที โพล่งถามออกมาว่า “หนานหนาน แกกับพี่เย่เฉินแก ไปเจอกันได้ยังไง?!”

กู้ชิวอี๋ตาแดง กล่าวอย่างสะอึกสะอื้นว่า “พ่อ หนูขอโทษ เรื่องนี้หนูปิดบังพ่อกับแม่มาตลอด ที่จริงตอนที่หนูไปรับงานโฆษณาที่จินหลิงเมื่อคราวก่อน ก็ได้พบพี่เย่เฉินแล้ว ที่หนูยังไม่ได้บอกพวกพ่อทันที ก็เพราะคิดจะรอให้พี่เย่เฉินมาที่บ้านก่อนเพื่อเซอร์ไพรส์พวกพ่อสองคน”

กู้เย้นจงพยักหน้าติดๆ กัน ก่อนจะเอ่ยอย่างทอดถอนใจว่า “เซอร์ไพรส์! นี่มันเซอร์ไพรส์จริงๆ! เป็นเซอร์ไพรส์ที่ยิ่งใหญ่มากด้วย!”

พูดจบ สองมือเขาก็จับมือของเย่เฉินไว้ เอ่ยขึ้นอย่างจริงจังว่า “เฉินเอ๋อ ไม่ว่าหลายปีมานี้เธอจะผ่านอะไรมา กลับมาได้ก็ดีแล้ว กลับมาหนนี้ก็อย่ากลับไปจินหลิงอีกเลย การหมั้นหมายของเธอกับหนานหนานในปีนั้น เป็นลุงกับน้าหลินตกลงกันกับพ่อแม่ของเธอเอง ไม่ว่าเธอจะผ่านอะไรมา หนานหนานก็คือคู่หมั้นของเธอ ตอนนี้เธอกลับมาแล้ว สุขภาพของลุงก็ทรุดลงทุกวัน พวกเธอสองคนก็รีบอาศัยตอนที่กระดูกแก่ๆ อย่างลุงยังไม่ถูกฝังลงดิน จัดพิธีแต่งงานกันได้แล้ว!”

พอเย่เฉินได้ยินเช่นนี้ สีหน้าท่าทางก็พลันเปลี่ยนเป็นลำบากใจและละอายใจทันที