บทที่848

ถึงหน้าตาดีไม่แพ้เซียวซูหรัน แต่เธอเอาตัวเองไปเทียบกับเซียวซูหรันแล้วก็รู้สึกว่าตัวเธอเองเธอยังสวยสู้เธอไม่ได้

ที่สำคัญตัวเธอเองยังเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีที่พึ่ง ตอนนี้ที่ทำงานอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ก็เป็นการทำงานไป และเป็นจิตอาสาไป ไม่ได้รับเงินเดือน

ถึงตอนสิ้นเดือนจะมีเศษเงินเหลืออยู่ แต่ก็เหมือนเย่เฉินเธอบริจาคเงินให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหมดเลย และตัวเธอเองก็เป็นเด็กที่ไม่มีความรู้

ดังนั้น เธอรู้สึกว่าอาชีพของตัวเธอเองเมื่อเทียบกับเซียวซูหรัน ก็ต่างกันเยอะเป็นธรรมดา

มีใจที่อิจฉาและพูดด้วยความตื่นเต้นว่า: “สวัสดีค่ะพี่สะใภ้ เจอกันครั้งแรก ฉันชื่อหลี่เสี่ยวเฟิน”

เซียวซูหรันพยักหน้าแล้วยิ้ม: “สวัสดีเสี่ยวเฟิน ฉันชื่อเซียวซูหรันนะ”

หลี่เสี่ยวเฟินมองเซียวซูหรันและอุทานด้วยความตกใจว่า: “พี่สะใภ้ ฉันอิจฉาพี่จัง!”

พูดไปและมองไปที่เย่เฉินและพูดว่า: “ฉันอิจฉาที่พี่ได้พบกับคนดีๆอย่างพี่เย่เฉิน！”

ทันใดนั้นเย่เฉินรู้สึกเขินอายขึ้นมา

เขาคิดว่าหลี่เสี่ยวเฟินจะพูดว่าเซียวซูหรันสวย และมีรูปร่างที่สมส่วนและมีเสน่ห์ แต่ไม่คิดเลยว่าเธอจะอิจฉาที่เซียวซูหรันพบกับตัวเอง.....

ชั่งเป็นเด็กที่ตามตูดตัวเองมาตั้งแต่เด็ก ถึงจะรู้ว่าตัวเองไม่มีการศึกษาที่สูง แต่ก็ยังรู้ว่าตัวเองมีความดีอยู่ในตัว

เซียวซูหรันได้ยินแบบนี้แล้ว ไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี