บทที่849

ตอนที่เย่เฉินอายุแปดขวบถึงสิบแปดปี เขาอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กนี้ตลอด เขามีความรู้สึกดีๆ อยู่ที่นี้มากมาย

เพียงแค่ก่อนหน้านี้เขาจนและใช้ชีวิตอย่างยากลำบากไม่มีหน้ากลับมาที่นี่

ตอนนี้ตัวเขาเองก็มีเงินหน่อยแล้ว ไปดูว่าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้านี้ยังต้องการอะไรอีกมั้ย ถึงเวลาตัวเขาเองจะได้ช่วยเหลือได้

เขาก็เลยพยักหน้าตกลงและพูดว่า: “งั้นเราเข้าไปดูกันเถอะ”

หลี่เสี่ยวเฟินดีใจมาก เธอดึงแขนของเย่เฉิน แล้วเธอก็พาเขาเข้าไป

เย่เฉินทำได้เพียงแค่ให้ยอมเธอ และเย่เฉินก็ได้จับมือของภรรยาของตัวเองเซียวซูหรันไว้แน่น

เซียวซูหรันใจเต้นเร็วขึ้น แต่ก็ให้ยอมให้เขาจูงมือเธอเข้าไปในสถานเลี้ยงเด็ก

สถานเลี้ยงเด็กจินหลิงก่อสร้างตั้งแต่ศตวรรษที่แล้ว ผ่านการใช้งานมาแล้วหลายสิบปี สิ่งก่อสร้างที่นี่ส่วนมากเป็นตึกอิฐที่เตี้ย และมีอายุหลายสิบปี

เย่เฉินมองดูภายในแล้วรู้สึกว่าไม่ได้ต่างไปจากตอนที่ตัวเองยังอยู่ที่นี่มากนัก เขาก็เลยถามหลี่เสี่ยวเฟินว่า: “หลายปีที่ผ่านมาสถานเลี้ยงเด็กกำพร้านี้ไม่ได้ขยายหรือตกแต่งใหม่หรือ?”

หลี่เสี่ยวเฟินตอบว่า: “จริงๆ ก็อยากจะขยายนะ แต่ช่วงนี้งบของสถานเลี้ยงเด็กไม่พอ แล้วเด็กที่มาอยู่ที่นี้ก็เพิ่มขึ้นจากเดิมมากขึ้น ผู้อำนวยการกับป้าหลี่คิดว่า เอาเงินไปดูแลเด็กๆดีกว่า สำหรับการขยายสถานเลี้ยงเด็ก ก็ค่อยว่ากันทีหลัง”

เย่เฉินมองไปที่บันไดลื่น ไม้กระดานหก เก้าอี้หมุนที่ขึ้นสนิม เขารู้สึกคุ้นเคยและรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่