ตอนที่ 43
บทที่ 43 ทุบมัน! (4)
October 22, 2026
“คุณเสียสติไปแล้วเหรอ? ว่าไง คุณจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ในนามของตระกูลหลี่ของพวกคุณงั้นหรือ? หรือว่าพวกคุณอยากให้ผมจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้ว ไปเดินเล่นที่ตระกูลหลี่สักหน่อยดีไหม?”
น้ำเสียงของพ่อบ้านซุนเต็มไปด้วยความดูถูก หลี่จั่นกลัวมาก โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายของพ่อบ้านซุนยิ่งทำให้เขาสั่นสะท้านและเหงื่อแตกพลั่ก
“ทำไมคุณไม่ลองสืบข่าวดูล่ะ อย่าว่าแต่ไอ้เด็กเวรอย่างคุณเลย ต่อให้พ่อของคุณมาด้วยตัวเอง ก็ยังไม่กล้าแม้แต่ทวงคืนศักดิ์ศรีจากผม!”
หลี่จั่นก้มหน้าลง ไม่กล้าโต้แย้งอะไรอีก เพราะถึงอย่างไรการเผชิญหน้ากับตระกูลซุนหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ ตระกูลหลี่อ่อนแอกว่าตระกูลซุนเกินไป เขาจะไม่มาหาเรื่องคุณก็ดีแล้ว ยังกล้าไปทวงศักดิ์ศรีอีก? นั่นไม่เท่ากับเป็นการรนหาที่ตายหรอกเหรอ?
พ่อบ้านซุนลุกขึ้นยืนช้าๆ หลี่จั่นทนไม่ไหวต้องถอยหลังออกไปสองก้าว
พ่อบ้านซุนชำเลืองมองเขาอย่างดูถูก “ไสหัวออกไปจากที่นี่ ถ้ากล้าพูดมากอีกแม้แต่ประโยคเดียว ผมก็จะจัดการคุณด้วย!”
“ครับๆ!”
หลี่จั่นสั่นสะท้านไปทั้งตัวเหมือนได้รับพระราชทานอภัยโทษ แม้แต่เหงื่อก็ยังไม่กล้าเช็ด รีบหลีกทาง แล้วไปยืนหลบอยู่ข้างๆ อย่างเชื่อฟัง ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ
ซี้ด!
เมื่อเห็นภาพนี้ ทุกคนก็อ้าปากค้าง!
พ่อบ้านคนนี้จองหองขนาดนี้เชียวหรือ?
อย่างไรก็ตาม พ่อบ้านก็แสดงท่าทีเช่นนี้ต่อแขกที่นี่ทุกคนเหมือนกัน
ตระกูลซุนตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลเจียง หากต้องการพูดแทนตระกูลเจียง ก็เท่ากับว่าต้องการเป็นปฏิปักษ์กับตระกูลซุน เป็นการดีที่สุดที่จะพิจารณาความสามารถของตัวเอง!
“คุณย่าเจียง ดูเหมือนว่าคุณไม่คิดจะประนีประนอมแล้วใช่ไหม?”
พ่อบ้านซุนมองไปทางคุณย่าเจียง หมดความอดทนแล้ว
“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจล่ะ”
สีหน้าของพ่อบ้านซุนเปลี่ยนเป็นเย็นชา จากนั้นเขาก็โบกมือและยิ้มเยาะกล่าวว่า “นี่มันเหมือนงานศพตรงไหน พวกนายมัวรีรออะไรอีก รีบมาช่วยตกแต่งให้ตระกูลเจียงสิ!”
“ครับท่าน!”
บอดี้การ์ดทั้งหกรับคำสั่งพร้อมกัน พวกเขายกเก้าอี้ขึ้นมาทุบลงบนโต๊ะอาหารอย่างแรงโดยไม่รีรอ บอดี้การ์ดสองคนรีบพุ่งเข้าไป คว่ำโต๊ะที่เต็มไปด้วยไวน์และอาหาร!
แขกและญาติของตระกูลเจียงที่นั่งอยู่ไม่มีใครไม่ตกใจ ต่างพากันถอยหลบเพื่อไม่ให้โดนลูกหลงไปด้วย
“ปังปัง!”
“โครม!”
บอดี้การ์ดหนุ่มทั้งหกลงมือพร้อมกัน เสียงทุบโต๊ะและเก้าอี้ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง อาหารที่ตั้งใจเตรียมอย่างพิถีพิถัน ไวน์หกราดเต็มพื้น และแม้แต่โคมไฟสีแดงที่แขวนอยู่ตรงทางเข้าห้องโถงก็ถูกดึงลงมา พังทลายลงกระจัดกระจายไปทั่ว
ในเวลาไม่ถึงสองนาที ห้องโถงจัดงานวันเกิดที่ตกแต่งอย่างพิถีพิถันก็รกเละเทะ
“ตระกูลซุน ข่มเหงรังแกกันจนเกินไปแล้ว!”
เจียงเฟิ่งหยุนกำหมัดแน่น สีหน้าซีดเซียวด้วยความโกรธ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
มารดาโกรธจนกระอักเลือด งานเลี้ยงวันเกิดดีๆ ถูกฉีกออกอย่างไม่มีชิ้นดี ใครจะคิดได้ว่า ในเวลานี้ในใจเขาโกรธแค่ไหน
“แม่ แม่หลบไปก่อน อย่าให้ต้องบาดเจ็บ”
ถึงอย่างไรเจียงเยว่ถงก็เป็นเด็กสาวที่คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด เธอไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน เธอยังรู้สึกหวาดกลัวกับเหตุการณ์ตรงหน้า แต่ก็รีบเข้าไปประคองมารดาที่ตื่นตระหนกไว้
หลี่จั่นนั้นฝากความหวังไว้ไม่ได้แล้ว ไม่มีใครในตระกูลเจียงสักคนที่พูดจามีน้ำหนัก
เขาไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อกรกับตระกูลซุนได้เลย
“เวรกรรม นี่คือเวรกรรม!” เสิ่นหัวน้ำตาแทบไหล
ถ้ายังถูกทุบแบบนี้ต่อไป แม่สามีคงโกรธจนอกแตกตาย งานวันเกิดก็จะกลายเป็นงานศพจริงๆ!
“พ่อบ้านซุน ตระกูลเจียงของเรารู้ตัวว่าผิดแล้ว ได้โปรดยกมืออันสูงส่งของท่านปล่อยพวกเราตระกูลเจียงไปเถอะ” เสิ่นหัวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมจำนนต่อพ่อบ้านซุน
“ฮ่า ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหมว่าผิด?” พ่อบ้านซุนเหลือบมองเสิ่นหัว แล้วพูดอย่างไม่แยแส “มันสายเกินไปแล้ว!”
พ่อบ้านซุนไม่ขยับเขยื้อนเลย เขาพูดอย่างเย็นชา “ทุบทิ้งให้หมด! ให้พวกเขาดูว่าอะไรจะเกิดขึ้นหากล่วงเกินตระกูลซุนของเรา!”
ทันทีที่เขาพูดจบ ยอดฝีมือทั้งหกก็ลงมือหนักขึ้น
ในชั่วพริบตา ไม่เพียงแต่โต๊ะจีนเท่านั้นที่ถูกทุบ แม้แต่ของขวัญวันเกิดก็ยากที่จะรอดพ้นจากเงื้อมมือปีศาจ ถูกทุบเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเต็มพื้นเช่นกัน…
“ขอร้องล่ะ พวกคุณได้โปรดอย่าทุบอีกเลย!”
“ไม่ต้องพูดอีกแล้ว ไม่ต้องไปขอร้องพวกเขา ปล่อยให้พวกเขาทุบให้พอใจ!” เจียงเฟิ่งหยุนจ้องเขม็งใส่ภรรยา แล้วพูดอย่างเย็นชา
“ฮ่า คุณนี่ใจเด็ดมาก มาสิ เอาของขวัญชิ้นสุดท้ายมาให้ผม ถือเชือกมา เอาเชือกแขวนนาฬิกาสีเลือดไว้ที่ประตู ฮ่าฮ่า!” พ่อบ้านหูหัวเราะลั่นอย่างจองหอง
คุณย่าเจียงได้ยินเช่นนี้ก็ตัวสั่น ทรุดลงกับพื้นทันที!
เจียงเฟิ่งหยุนเบิกตากว้างด้วยความโกรธ พร้อมกับตะโกนว่า “พวกคุณช่างกล้านัก!”
เมื่อเห็นว่าบอดี้การ์ดสองคนหยิบเชือกออกมาจากรถออฟโรดจริงๆ เจียงเฟิ่งหยุนก็ทนไม่ไหวแล้ว รีบสาวเท้าก้าวเข้าไปทันที
เจียงเฟิ่งหยุนมีอารมณ์ร้อน เหตุผลที่เขาอดทนมาตลอดก็เพราะคิดถึงตระกูลเจียงทั้งหมด ถึงอย่างไรเขาก็ไม่สามารถปล่อยให้ตระกูลเจียงตกอยู่ในสถานการณ์จนตรอกได้ในเวลาอันสั้น
แต่ตระกูลซุนนั้นข่มเหงรังแกกันเกินไปแล้ว แค่ขี้รดบนหลังคาตระกูลเจียงยังพอทนไหว แต่ตอนนี้ถึงกับเอามาสาดใส่ปากผู้คนโดยตรง!
เรื่องแบบนี้ไม่มีใครทนได้ ถ้าปล่อยให้ตระกูลซุนแขวนนาฬิกาเรือนใหญ่ไว้หน้าประตูบ้านพวกเขา มารดาต้องโกรธจนอกแตกตายแน่ๆ!
“ปัง!”
เจียงเฟิ่งหยู่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วในขณะที่กำลังโกรธ จนบอดี้การ์ดคิดไม่ถึงว่าจะมีคนจากตระกูลเจียงกล้าที่จะลงมือ เขาถูกเจียงเฟิ่งหยุนเตะล้มลง
“คนไร้ประโยชน์ ตีมันให้ตาย!” พ่อบ้านซุนเลิกคิ้ว แล้วออกคำสั่งอย่างเย็นชา
“รนหาที่ตาย!”
บอดี้การ์ดทั้งหกนี้ไม่ใช่นักฆ่าธรรมดา เมื่อครู่เจียงเฟิ่งหยุนเพิ่งทำการลอบโจมตี บอดี้การ์ดก็ป้องกันทันทีที่เขาถูกเตะ แม้ว่าจะถูกเตะล้มลง แต่กระดูกก็ไม่บาดเจ็บ
“บัดซบ! รนหาที่ตาย!” บอดี้การ์ดกระโดดลุกขึ้นทันที มองลงไปที่รอยเท้าบนหน้าอก รู้สึกขายหน้าเล็กน้อย สีหน้าเยือกเย็นลงในทันใด เมื่อได้ยินคำสั่งของพ่อบ้านซุนฟิลิป ก็รีบตรงดิ่งไปหาเจียงเฟิ่งหยุน
“พ่อ ระวัง!” เจียงเยว่ถงดูตื่นตระหนก เตือนเขาอย่างร้อนใจ
“เจ้าหยุน รีบหลบไป!”
แต่เจียงเฟิ่งหยุนจะหลบเลี่ยงได้อย่างไร!
บอดี้การ์ดทั้งหกคนที่พ่อบ้านซุนพามานั้นเคยผ่านการฝึกฝนอย่างมืออาชีพ ใครก็ตามที่รู้จักพวกเขาสามารถมองออกได้อย่างรวดเร็วว่า พวกเขาล้วนเป็นทหารที่ปลดประจำการแล้ว
แม้ว่าเขาจะเป็นทหารที่ปลดประจำการแล้ว แต่เขาก็มีโรคประจำตัวก่อนที่จะเกษียณ ตอนนี้อายุก็มากแล้วด้วย เขาจะเทียบกับทหารหนุ่มปลดประจำการเหล่านี้ได้อย่างไร