บทที่ 60 คู่รักที่เป็นเพื่อนกันมาแต่เด็ก?

จางฉองหยวนก็คิดโในใจ ฉินเฟยเลือกจางหานหานมา มีเจตนาไม่ดีเหมือนอย่างที่คิดไว้จริงด้วย

“คุณผู้หญิงความจำดี” ฉินเฟยยิ้มพยักหน้า

จางหานหานเม้มริมฝีปาก ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า: “ไม่ใช่ว่าความจำดี รู้สึกว่าคุณผู้ชายเหมือนเพื่อนเก่าคนหนึ่งของฉัน แต่ฉันก็นึกไม่ออกเลย”

“ดูเหมือนว่าฉันกับคุณผู้หญิงมีวาสนากัน” ฉินเฟยกล่าว

“อืม” จางหานหานพยักหน้าเบาๆ และส่งถ้วยชา 2 ใบให้กับจางฉองหยวนและฉินเฟยอีกครั้ง: “เชิญดื่มแก้วที่ 2 ค่ะ”

คำพูดของฉินเฟย พูดดูเจ้าชู้ไปหน่อย ยังไงซะผู้ชายได้มาเจอผู้หญิง ถ้าพูดอะไรที่ประมาณว่าวาสนาพรหมลิขิต มันก็จะทำให้คนรู้สึกไม่สุภาพ และสำมะเลเทเมา แต่งจางหานหานกลับไม่มีความรู้สึกเช่นนี้เลย เพราะฉินเฟยพูดเพียงประโยคเดียว อีกทั้งมองตัวเองด้วยสายตาที่ไม่เหมือนผู้ชายคนอื่นเลย ไม่ได้ซ่อนเร้น อีกทั้งยังชัดเจนและมีความอ่อนโยนเล็กน้อย

ความอ่อนโยนเล็กน้อยนี้ ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น

ก็เหมือนที่ฉินเฟยพูด พวกเขามีวาสนาต่อกัน และฉินเฟยไม่ได้บอกถึงเรื่องที่ตัวเองอยากรู้ เธอก็ไม่ถามอะไรมากอยู่แล้ว

“จริงสิ เมื่อก่อนคุณให้ฉันตรวจสอบบางอย่าง ฉันช่วยคุณตรวจสอบได้แล้ว” จางฉองหยวนหยิบชาแก้วที่ 2 ที่จางหยวนหยวนส่งให้ ดื่มไปอึกหนึ่ง จากนั้นเขาก็หันกลับมาและหยิบกระเป๋าเอกสารออกมา นำถุงเอกสารออกมาจากข้างใน แล้วมอบให้ฉินเฟย

ฉินเฟยชิมแก้วที่สองเสร็จแล้ว จึงค่อยๆวางถ้วยน้ำชา คนเขาชงชาเมาอย่างเหน็ดเหนื่อย ก็ต้องมีพิธีรีตองในการดื่มชาให้มันดีๆ มันถึงจะเป็นการให้เกียรติฝ่ายตรงข้ามอย่างหนึ่ง

แต่ว่า สิ่งที่ทำให้ฉินเฟยต้องฝืนยิ้มในใจคือ จางหานหานสาวน้อยคนนี้ เหมือนว่าจะจำตัวเองได้แล้ว

นี่ต้องโทษจางฉองหยวน เมื่อกี้เอ่ยปากเรียกตัวเองว่าคุณชายฉิน แน่นอนว่า ก็โทษตัวเองด้วย คิดไม่ถึงว่าจะสั่งชาเมามาดื่ม

เขาไม่ได้ดื่มมานานมากแล้ว และก็รู้ด้วยว่า ชาเมาทั้งหมด มีเพียงศิลปะการชงชาของตระกูลจางเท่านั้นที่สามารถสร้างรสชาติออกมาแบบนี้ได้

บนโต๊ะมีถุงเอกสารโปร่งใส ส่วนใหญ่ข้างในเป็นภาพถ่าย รวมถึงแฟลชไดร์ฟ แล้วก็ MP4

ฉินเฟยวางถ้วยชาและเหลือบมอง มองดูภาพด้านบนสุด ก็รู้สึกเก้ๆกังๆ

ในรูปภาพเป็นผู้ชายคู่หนึ่ง เปลือยกายล่อนจ้อน และกำลังแสดงฉากที่ไม่เหมาะสำหรับเด็ก

ฉินเฟยรีบหยิบมา จ้องไปที่จางฉองหยวน ในเวลาเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองจางหานหานที่กำลังคุกเข่าอยู่ข้างๆ

การเคลื่อนไหวในการชงชาของจางหานหานนั้นช้าอย่างเห็นได้ชัด เม้มปากแน่น ติ่งหูสีขาวราวหิมะของเธอเผยให้เห็นสีชมพูระเรื่อแล้ว

ฉินเฟยอายมาก เธอต้องเห็นรูปนี้แล้วแน่ๆเลย

จางหานหานก้มหน้า ทำเป็นมองไม่เห็น ซึ่งกระทำการเคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวล และคิ้วที่อ่อนโยนนั้น แม้ว่าบนใบหน้าจะแต่งหน้าหนา กลับสามารถเห็นคอที่ขาวดุจราวหิมะได้

ผิวนุ่มราวกับหยกอุ่นๆ แสงอ่อนๆ มันเยิ้ม ปากเล็กๆแดงระเรื่อที่บอบบาง อ่อนช้อยงดงามจนน่าหยดย้อย และปอยผมสองข้างที่ข้างแก้มค่อยๆ ปลิวไสวไปตามสายลม เพิ่มสไตล์ความเย้ายวนเล็กน้อย

“บน MP4 มีคลิป คุณต้องการตรวจสอบหน่อยไหม?” จางฉองหยวนกล่าว

“ไม่ต้องแล้ว คุณทำอะไรฉันไม่ห่วง” ฉินเฟยตกใจ รีบพูด

เวรเอ๊ย ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าวิดีโอที่อยู่ใน MP4 จะต้องเป็นภาพที่ทำให้ผู้คนตกใจแน่ เปิดเล่นที่นี่เหรอ? งั้นเขาก็คงขายหน้าคนจนไปถึงบ้านยายแล้ว

และในเวลานี้ 《เขาสูงน้ำไหล)》ตรงข้างนอกก็คุยเสร็จแล้ว เสียงนักดนตรีหญิงคนหนึ่งพูดขึ้นมาว่า: “คุณผู้ชาย ไม่ทราบว่าท่านจะให้เล่นต่อไหม?”

“เอ่อ……งั้นขอ 《บทเพลงหนีฉัง》แล้วกัน” ฉันเฟยกล่าว แล้วก็หันไปมองจางฉองหยวน: “ได้ไหม?”

“ได้ทั้งนั้น ยังไงฉันก็ฟังไม่เข้าใจอยู่แล้ว” จางฉองหยวนโบกมือกล่าว

ฉินเฟย：“……”

จางหานหาน：“……”

เปลี่ยนหัวข้อ บรรยากาศผ่อนคลายลงไม่น้อย

ฉินเฟยไม่ได้อ่านข้อมูลด้วยซ้ำ และเก็บมันไว้

และฉินเฟยกลับรู้ชัดเจน ผู้ชายในภาพเมื่อสักครู่ ก็คือซวนหมิงฉีประธานบริษัทสร้างสรรค์โฆษณาคังต๋า

ฉินเฟยมีความทรงจำที่ลึกซึ่ง กับคนๆนี้ เพราะว่าเมื่อ 4 ปีก่อน เขายังทำธุระที่ตระกูลฉิน ซึ่งเป็นเพียงหัวหน้าตัวน้อยภายใต้การบริหารของโรงงานการค้า

และชนวนแห่งความหายนะของตระกูลฉิน ก็เริ่มเกิดขึ้นจากที่นี่ ถูกตำรวจตรวจค้น สินค้าส่งออกเถื่อนเพียบ!

คนที่ทำเรื่องนี้ ก็คือซวนหมิงฉี!

และหลังจากที่ตระกูลฉินตกอับ เขาก็เปลี่ยนตัวเองและกลายเป็นผู้อำนวยการของบริษัทสร้างสรรค์โฆษณาคังต๋าที่อยู่ภายใต้การควบคุมของตระกูลอั่ว และในช่วงสองปีที่ผ่านมาก็ขึ้นตำแหน่งสูงได้โดยไม่เปลืองแรง กลายเป็นประธานบริษัท

ฉินเฟย ต้องการแก้แค้น!

รอชาหกถ้วยหมดลง ก็ผ่านไปแล้ว 10 นาที และ 《บทเพลงหนีฉัง》ก็เล่นจบแล้ว

จางหานหานถามว่าต้องการสั่งชาเพิ่มอีกไหม ฉินเฟยบอกไม่เอาแล้ว

เพราะเขาวางแผนว่าคืนนี้จะไปวิ่ง ดื่มมากเกินไปไม่ได้

จางหานหานพยักหน้า เริ่มเก็บชุดชา และล้างสะอาดทั้งหมด

“คุณคือดอกกุหลาบของฉันคุณคือดอกไม้ของฉัน คุณคือคนรักของฉัน คือความห่วงหาของฉัน……” ในเวลานี้ เพลงเก่าดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือของจางฉองหยวน

“ฮัลโหล……อืม ชั้น 2 ห้อง 401 ส่งมาเลย”

วางสายโทรศัพท์ จางฉองหยวนลุกขึ้นสวมรองเท้า

ไม่นาน ลูกน้องของจางฉองหยวนเคาะประตูเดินถือกล่องเข้ามา

“เหล่าจาง คุณเอารองเท้าของฉันไปด้วย วันหลังฉันค่อยไปเอา” ฉินเฟยรับกล่องรองเท้ามาแล้วพูด