บทที่ 67 กระชับความสัมพันธ์

แม้ว่าหลินย่าหังจะเข้าไปเป็นขุนนางในราชสำนัก แต่ก็อาศัยบารมีของบรรพบุรุษ และแน่นอนว่าไม่มีคุณสมบัติที่จะไปขึ้นศาล

เมื่อคืนที่หลินย่าหังนัดไปดื่มสุราเคล้านารีกับเหล่าเพื่อนฝูง เมื่อครู่เด็กรับใช้เพิ่งจะพาเขากลับมาจากหอนางโลม

เมื่อเห็นท่าทางที่ยังไม่สร่างเมาของเขา หลินฮูหยินใหญ่ก็รู้สึกเจ็บแปลบในใจ และแทบหายใจไม่ออก

จางซื่อมองไปที่หลินฮูหยินใหญ่ด้วยความทุกข์ใจ และคิดว่าอารองผู้นี้ของตนเองช่างไม่เอาถ่านจริงๆ เลย มิน่าเล่าสวีซื่อถึงได้ทำเรื่องเช่นนั้น

อย่างไรก็ตาม แน่นอนว่าจางซื่อไม่กล้าพูด

ก่อนที่หลินย่าหังจะกลับมา หลินฮูหยินใหญ่ได้จัดการเรียบร้อยแล้ว นอกจากจางซื่อกับหลินหมิ่งหวัน ทุกคนถูกจัดการให้เข้าไปในห้องแล้ว

ส่วนหลินชิงโหรวกับสวีซื่อก็ถูกมัดมือไพล่หลัง ปิดปาก และโยนไปที่ห้องเก็บฟืนแล้ว

ดังนั้นเมื่อหลินย่าหังเข้ามา จึงไม่เห็นความผิดปกติอะไร

จางซื่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม “วันนี้ลั่วเฟิงจะนำยาบำรุงมาให้ท่านแม่ที่จวน และตรวจชีพจรให้ท่านแม่ ท่านแม่เป็นห่วงท่าน จึงให้ท่านมาด้วย อารองดื่มชาให้ชุ่มคอก่อน อีกไม่นานลั่วเฟิงก็คงจะมาถึงแล้ว”

“ตรวจชีพจร?” หลินย่าหังประหลาดใจ มองไปที่หลินฮูหยินใหญ่และกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ท่านแม่ ลูกสบายดี แต่ท่านแม่เป็นห่วงลูก ลูกก็ดีใจ ขอบคุณท่านแม่ขอรับ”

หลินย่าหังยิ้มและคำนับหลินฮูหยินใหญ่ ทันทีที่พูดจบ แม่นมหลี่ก็พาชายชุดขาวคนหนึ่งเข้าไปในห้อง

“ลั่วเฟิงคารวะฮูหยินใหญ่ คารวะท่านลุงใหญ่ คารวะท่านลุงรอง”

ฉินลั่วเฟิงแต่งกายด้วยชุดสีขาว ผมสีดำกวานสีเงิน และคำนับด้วยความเคารพ

บนตัวของเขามีกลิ่นยาจางๆ น้ำเสียงอ่อนโยนดุจหยก ราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน ทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจโดยไม่รู้ตัว

หลินฮูหยินใหญ่มองไปที่ฉินลั่วเฟิง สีหน้าผ่อนคลายลง

หลินย่าหังลุกขึ้นโดยตรง มองไปที่ฉินลั่วเฟิงและพูดด้วยความพึงพอใจ “ลั่วเฟิงมาแล้ว ช่างสง่างามจริงๆ กิริยาสง่าผ่าเผย! ลั่วเฟิงเอ้ย เจ้าแต่งงานแล้วหรือไม่? ตอนนี้ซิงโหรวกับจื่อยวนล้วนถึงวัยที่ต้องออกเรือน แล้ว หรือพวกเรามากระชับความสัมพันธ์กัน...... ”

“เจ้ารอง” หลินฮูหยินใหญ่ขมวดคิ้วและพูดขัดจังหวะหลินย่าหัง

หลินย่าหังไม่รู้ว่าหลินฮูหยินใหญ่กำลังคิดอะไรอยู่ เขาหันไปยิ้มและกล่าวว่า “ท่านแม่ ข้าพูดจริงๆ ข้าชอบลั่วเฟิงเด็กคนนี้ตั้งแต่แรกเห็น อายุก็พอๆ กับซิงโหรวและจื่อยวนไม่ใช่หรือ? เจ้าชอบคนไหน เรามาพูดคุยกัน?”

หลินย่าหังพอใจฉินลั่วเฟิงมากจริงๆ แม้ว่าฉินลั่วเฟิงจะไม่ได้เป็นขุนนางในราชสำนัก แต่การเป็นหมอเทวดาของฉินลั่วเฟิงก็มีชื่อเสียงเลื่องลือ

ยิ่งไปกว่านั้น ฉินลั่วเฟิงเป็นคนของตระกูลฉิน เพียงแค่บุตรสาวของเขาแต่งออกไป เช่นนั้นก็จะมั่งคั่งร่ำรวย มีกินมีใช้ไม่มีวันหมด

ในฐานะพ่อ เขาก็ได้อาศัยบารมีด้วยไม่ใช่หรือ?

คนอื่นเขาไม่รู้ แต่ดูจากชีวิตของหลินเมิ่งหวันก็เห็นได้อย่างชัดเจนแล้ว จวนฉินยังคงปฏิบัติต่อหลานสาวด้วยความเมตตากรุณา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหลานชายโดยสายเลือดเลย

หลินฮูหยินใหญ่มองไปที่หลินย่าหังอย่างเข้มงวดกวดขัน และกล่าวอย่างโกรธเคือง “เจ้าหยุดพูด แล้วรีบนั่งลงให้ลั่วเฟิงตรวจชีพจรให้เจ้า! ”

หลินย่าหังมีคุณธรรมเช่นนี้ หลินฮูหยินใหญ่ไม่มีหน้าที่จะให้บุตรของบุตรชายคนรองแต่งงานกับจวนฉิน ยิ่งไปกว่านั้นสวีซื่อกับหลินซิงโหรวก่อเรื่องเช่นนี้อีก......

เมื่อนึกถึงเรื่องที่สวีซื่อใช้ยาเสน่ห์กับหลินย่าหัง หลินฮูหยินใหญ่ก็แทบอยากจะถลกหนังนาง!

“ขอรับๆๆ เช่นนั้นตรวจชีพจรก่อน” เมื่อเห็นสีหน้าที่ผิดปกติของหลินฮูหยินใหญ่ หลินย่าหังก็ไม่พูดอะไรอีก แต่สายตาที่พินิจพิเคราะห์ของเขายังคงไม่ละสายตาจากฉินลั่วเฟิง

ฉินลั่วเฟิงยิ้มอย่างอ่อนโยน และไม่ได้รับผลกระทบใดๆ จากคำพูดของหลินย่าหัง จากนั้นก็นั่งลงข้างๆ หลินย่าหังและตรวจชีพจรให้เขา

ทันใดนั้นฉินลั่วเฟิงก็ดึงมือออก

“เป็นอย่างไรบ้าง?” หลินฮูหยินใหญ่ถามด้วยความร้อนใจ

ฉินลั่วเฟิงเหลือบมองหลินเมิ่งหวันโดยไม่รู้ตัว