ตอนที่ 3 แค่เตือน

สายตากดดันส่งไปให้หญิงสาวกดรับมัน มิลินที่ไม่มีทางเลือกจึงเอื้อมมือไปหยิบมากดรับ

ติ๊ด!

“ฮะ ฮัลโหล”

(ทำอะไรอยู่เหรอ)

“เอ่อ..” เธอเงยหน้าขึ้นไปมองยังคนตัวสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้า

(เธอเป็นอะไรหรือเปล่า) แล้วคนที่โทรเข้ามาก็คือสกายเพื่อนใหม่ของเธอเอง ทั้งสองเรียนด้วยกันแต่มิลินเรียนไม่จบต้องออกกลางคันด้วยเหตุผลบางอย่าง ซึ่งสกายเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร ตัวเขาเองก็สงสัยมาจนถึงทุกวันนี้ และตอนนี้สกายก็อยู่อีกที่ สกายกลับไปอยู่ไทยหลังจากที่เรียนจบแล้วแต่เขายังคงติดต่อกับเธออยู่ตลอดเพราะมิลินคือเพื่อนสนิทที่เขารักมาก แม้จะอยู่ไกลกันมันก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับสกายเลย

“ปะ เปล่าน่ะ”

(เธอดูไม่ปกตินะ เปิดกล้องได้ไหม)

“เอาสิ” ใบหน้าดูดีโน้มลงไปกระซิบให้เธอได้ยินคนเดียว เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะมีท่าทียังไงในขณะที่คุยกับผู้ชายคนอื่นโดยมีเขายืนฟังอยู่ตรงนี้

"ระ..เราไม่ค่อยสะดวก แค่นี้ก่อนนะสกาย" ติ๊ด! หญิงสาวร้อนรนกดตัดสายทิ้งอย่างไม่ไยดี เธอเงยหน้ามองคนที่ยืนกระตุกยิ้มมองเธออยู่เช่นเดียวกัน หญิงสาวหลบสายตาก่อนจะพยายามก้าวขาลงจากเตียงเพื่อไปทำอาหารให้กับเขา

"เธอดูร้อนรนนะ หรือว่ามันคือผัวอีกคนของเธอ"

"มะ ไม่ใช่ค่ะ ลินแค่กลัวคุณนำทัพรอนาน"

"ฉันรอได้" คำพูดที่เหมือนจะไม่มีอะไร ทว่ามันแฝงไปด้วยความน่ากลัวและดุดัน ถ้าจะให้เธอคุยกับสกายต่อหน้าเขาเธอเลือกตัดสายอีกคนทิ้งดีกว่า อย่างน้อย ๆ เธอยังไปอธิบายกับเพื่อนทีหลังได้ แต่ถ้าขืนคุยต่อเธอก็ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรกับตัวเองบ้าง

"ลินขอตัวนะคะ"

"...." เขาไม่หลบ หญิงสาวเห็นอย่างนั้นจึงเป็นคนขยับตัวแล้วเดินไปอีกทาง เพราะรู้ว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คนที่จะต่อกรได้ แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่หลุดไปจากตรงนี้ได้เธอจะไม่มีวันกลับมาให้เขาเหยียบย่ำเธออีกเด็ดขาด

"ถ้าคิดจะหนีไปจากฉัน หยุดความคิดนั้นซะ" เท้าที่กำลังก้าวหยุดชะงักไปทันที เหมือนว่าเขาอ่านความคิดเธอออก มิลินทำเพียงยืนนิ่งหันหลังให้กับอีกคน เธอไม่ทันเห็นว่าสายตาที่เขากำลังมองเธออยู่นั้นมันมีบางอย่างซ่อนไว้อยู่

"ลินขอตัวนะคะ"

แล้วจากนั้นเธอก็พาตัวเองออกไปจากห้องทันที แม้ว่าทุกย่างก้าวมันจะระบมเจ็บแสบบริเวณตรงนั้นมากแค่ไหนเธอก็ต้องไปทำหน้าที่ตัวเองให้ได้ ดีกว่าถูกเขาทำโทษ

ทางด้านนำทัพยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เขาเลื่อนสายตามองไปยังเตียงนอนที่อีกคนเพิ่งลุกไป เขามองมันอยู่นิ่ง ๆ ก่อนจะตัดสินใจตามอีกคนลงไป

สองวันต่อมา

@กาสิโน

"มิลินไปไหน" วันนี้เขาเข้ามาทำงานที่กาสิโนและได้พาหญิงสาวมาด้วย หลังจากที่เข้าไปคุยงานออกมาก็ไม่เจอหญิงสาวที่ควรจะอยู่รอเขาที่ห้องทำงาน นำทัพเอ่ยถามลูกน้องที่ยืนอยู่ละแวกนั้นว่ามีใครพบเห็นเธอหรือเปล่า

"คุณมิลินเขาออกไปเดินเล่นครับ" เป็นไบค์ลูกน้องมือขวาที่รายงานเจ้านาย ก่อนหน้านั้นมิลินก็รอเขาอยู่ที่ห้องทำงานนั่นแหละ แต่เพราะว่ามันนานเกินไปเธอรู้สึกเบื่อเลยขอออกมาเดินเล่นข้างล่าง แม้ว่าคำตอบของลูกน้องจะทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอยู่ลึก ๆ แต่เขาก็เข้าใจเธอดี ร่างสูงเดินไปยังโซนที่มีผู้คนเข้ามาเล่นการพนันที่กาสิโนของเขา สายตาเฉียบคมขยับมองไปเรื่อย ๆ เพื่อมองหาหญิงสาวที่มากับตน ซึ่งในขณะนั้นเอง..

"คุณมาเล่นที่นี่บ่อยเหรอครับ" ชายหนุ่มถามหญิงสาวที่ยืนอ้ำอึ้งอยู่ข้างกาย ขณะที่มิลินกำลังเดินเล่นอยู่คนเดียว เขาเห็นเธอก็รีบเข้าไปทักพร้อมกับลากหญิงสาวตัวเล็กมายังกลุ่มเพื่อนตัวเองโดยที่อีกฝ่ายไม่ได้เต็มใจสักเท่าไหร่แต่เธอก็ไม่สามารถปฏิเสธอีกคนได้เพราะเธอกลัว

"ไม่ค่ะ" หญิงสาวก้มหน้างุดตอบเสียงเบา เธอรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก อยากออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

"แล้วทำไมถึงมาอยู่ในสถานที่แบบนี้ล่ะครับ ดูคุณไม่เหมาะกับที่แบบนี้เลย" ทั้งการแต่งตัวและรูปลักษณ์นิสัยที่ขี้อาย เธอไม่น่าจะมาเที่ยวในสถานที่แบบนี้นะเขาว่า หรือมากับญาติงั้นเหรอ ชายหนุ่มไล่มองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าพลางยิ้มอยู่ในใจ ไม่คิดว่าการมาเล่นพนันครั้งนี้จะเจอกับเหยื่อที่น่าถูกใจและน่าขย้ำให้แหลกคามือขนาดนี้ โชคดีของเขาจริง ๆ

"ตามหาตั้งนาน" ร่างสูงของใครบางคนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าทุกคนพร้อมกับเลื่อนมือโอบกอดหญิงสาวเอาไว้ การกระทำของเขาได้ตกอยู่ในสายตาหลายสิบคู่ที่กำลังจ้องมองมาด้วยความสนใจ เพราะทุกคนต่างก็รู้ดีว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร

"อ้าวคุณนำทัพ ไม่เจอกันนานนะครับ"

"ครับคุณคริส มีอะไรกับคนของผมหรือเปล่าครับ" เขามองหน้าถามอีกฝ่ายน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความดุดัน

"นี่คนของคุณเหรอครับ ผมนึกว่าเป็นลูกค้าคุณซะอีก"

"มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ"

"ผมชอบคนของคุณนะ" เขาบอกไปตามตรง เพราะเขารู้สึกถูกชะตากับผู้หญิงคนนี้มาก เธอตรงสเปคเขาทุกอย่าง ไม่รู้สิ.. เขาแค่อยากได้เธอมาครอบครอง

"ตรงดี ผมชอบ..หึหึ"

"ถ้าไม่ว่าอะไร ผมขอไลน์คุณหน่อยได้ไหมครับ" โทรศัพท์เครื่องหรูถูกยื่นไปตรงหน้ามิลินพร้อมกับรอยยิ้มที่อีกคนส่งให้เธอ หญิงสาวนิ่งไม่กล้าขยับตัว แม้แต่จะยกมือขึ้นไปรับโทรศัพท์เธอยังไม่กล้าเลย