ตอนที่ 4 แม่เล้าแบบเธอคงชอบ

“....” ผมนั่งมองยัยผู้หญิงอวดดีที่มันกำลังนำอาหารมาวางไว้บนโต๊ะตรงหน้าผม เธอเอาแต่หลบสายตาเหมือนว่ากลัวผมนักหนา ทั้งที่ความเป็นจริงแม่งพยศใส่ผมอยู่ตลอดเวลา เห็นมิลินกลัวผมแบบนั้นแต่ก็มีบางมุมที่เธอก็ดื้อใส่ผมเหมือนกัน บางครั้งก็เหมือนจะรู้จักเธอดีแต่ก็ไม่ใช่ เธอเป็นคนที่ค่อนข้างคาดเดาอารมณ์ได้ยากเหมือนกัน

“วันนี้ลินทำเมนูที่คุณนำทัพอยากทานค่ะ”

“แล้วไหนของเธอ”

“ลินยังไม่หิวค่ะ”

"ทำไม"

"คือว่า.."

"นั่งลง"

"ลินไม่รบกวนดีกว่าค่ะ" เธอว่าก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปในครัว แล้วคิดว่าคนอย่างผมจะยอมไหม?

"อย่าคิดว่ามีคนอยู่ฉันจะไม่กล้าทำอะไร" ถ้าขืนเธอยังไม่หยุดพยศผมคงไม่ใจดีด้วยอีกต่อไป อย่าทำให้บรรยากาศเช้านี้ต้องมาเสียเพราะเธอสิ

"มิลินอิ่มแล้วค่ะ" เธออิ่มอะไร ก็ในเมื่อเธอเองก็ยังไม่ได้ทานข้าวเช้าเหมือนกันกับผม

"หรืออิ่มน้ำที่ฉันป้อนไปทั้งคืน" พูดถึงเรื่องเมื่อคืนเธอก็เอาแต่ก้มหน้าหลบสายตา จะอายอะไรนักหนาวะเห็นจนไม่รู้จะเห็นยังไงแล้ว

"คะ คุณนำทัพ" เธอมีสีหน้าตกใจ ขยับมองเหล่าแม่บ้านและลูกน้องของผมที่ยืนอยู่บริเวณใกล้เคียง แล้วยังไงล่ะ? มันเป็นเรื่องปกติไหม อีกอย่างพวกมันก็ไม่กล้าเอาไปพูดที่ไหนอยู่แล้ว ลองพูดดูสิถ้ายังอยากมีลมหายใจอยู่

"มานั่ง" ผมออกคำสั่งกับเธออีกครั้ง

"ลินว่า..."

"งั้นตอบมา..ระหว่างฉันกับข้าวเธอจะกินอะไร"

"ลินขอทานข้าวค่ะ" พูดจบเธอก็เดินเข้าครัวไปหยิบจานข้าวตัวเองออกมา แล้วบอกว่าอิ่มแล้ว ที่ถืออยู่นั่นคืออะไร ทำไมผมจะไม่รู้ว่าเธอชอบแอบไปนั่งกินคนเดียวเงียบ ๆ อยู่หลังบ้าน

"พอเธอพูดง่ายมันก็ดูน่ารักดีนะ"

"....." เธอเมินคำพูดแล้วนั่งลงที่นั่งใกล้ ๆ กับผม เมื่อนั่งได้เธอก็ตั้งหน้าตั้งตาตักข้าวเข้าปากเหมือนต้องการรีบกินรีบเสร็จจะออกไปจากตรงนี้

"นายครับ" ซึ่งในขณะนั้นเอง..

"อะไร" ผมตวัดสายตาไปมองไอ้ไบค์ที่มันพรวดพราดเข้ามาอย่างไร้มารยาท ผมไม่เคยสอนมันหรือไงว่าเวลาส่วนตัวห้ามเข้ามายุ่ง

"คุณพายมาแล้วครับ"

"ให้ไปรอกูบนห้องทำงาน"

"รับทราบครับ"

หลังจากที่มันเดินออกไปผมก็กลับมาจ้องที่ผู้หญิงตรงหน้าต่อ แต่เหมือนว่าเธอ จะไม่ค่อยสนใจผมสักเท่าไหร่ เพราะเธอเอาแต่ก้มหน้าก้มตารีบตักข้าวยัดใส่ปากเหมือนว่าพรุ่งนี้จะไม่ได้กินมันอีก

"ฉันเลี้ยงเธอให้อดอยากขนาดนั้น?"

"เปล่าค่ะ" ทำไมเธอต้องทำเหมือนกลัวผมขนาดนั้นวะ เวลาพูดด้วยก็ไม่ยอมสบตา ทำเหมือนกับว่าผมเป็นผีอย่างนั้นแหละ

"พูดกับฉันก็ต้องมองหน้าฉันสิ"

"ลินกำลังทานข้าวค่ะ"

"แล้วยังไง ทีตอนอมยังสบตากับฉันได้เลย"

"คะ คุณนำทัพช่วยหยุดพูดอะไรแบบนี้ได้ไหมคะ"

"ทำไม? เขิน กลัว หรือว่าสมเพชตัวเอง"

"...." แล้วเธอก็เงียบไป ผมมองท่าทีของอีกคนที่นิ่งผิดปกติไปจากเดิม

"โกรธฉัน?"

"ลินอิ่มแล้ว ขอตัวนะคะ"

"เดี๋ยว! ฉันอนุญาตหรือยัง"

"คุณนำทัพทานข้าวเถอะค่ะ ลินขอเอาจานไปเก็บก่อน"

"ฉันจะกินก็ต่อเมื่อเธอกลับมานั่งที่เดิม"

"ลินไม่อยากรบกวนคุณ"