ตอนที่ 7 ผัว

“ส่วนกูนำทัพ”

ขวับ!

นำทัพเดินมาหยุดอยู่ข้างคนตัวเล็กพร้อมกับเลื่อนมือขึ้นไปกอดเอวแสดงความเป็นเจ้าของ ด้านหมอหนุ่มทำเพียงขยับสายตามองดูการกระทำของอีกคนนิ่ง ๆ ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามหญิงสาว

"ผู้ชายคนนี้ใครเหรอครับ" อยู่ ๆ เขาก็เข้ามาโอบเอว หรือว่าจะเป็นคนรักของเธอ

ทว่า..

"ผัว"

"มะ มันไม่ใช่นะคะ" ใบหน้าดูดีหันขวับไปมองคนข้างกายทันทีเมื่อเธอปฏิเสธคำตอบของเขา

"ว่าไงนะ?" เขาจ้องเธอเขม็ง กล้าดียังไงถึงมาหักหน้าเขาต่อหน้ามัน

"...หึ~" มุมปากได้รูปกระตุกยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว นำทัพเห็นแบบนั้นก็แทบพุ่งเข้าไปอัดใบหน้าอีกคนให้ล้มทั้งยืน

"ถ้าอย่างนั้นก็คงเป็นผู้ปกครองของคุณสินะ" สายตาของทั้งคู่จ้องกันอย่างฟาดฟันไม่มีใครยอมใคร หมอไมลส์ถือว่าเป็นคนแรกที่กล้าสบตาเขาอย่างไม่คิดเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย พร้อมที่จะพุ่งชนทุกเมื่อ

"...." หญิงสาวก้มหน้าเงียบไม่กล้าตอบ

"เพื่อนเหรอมิลิน" นำทัพถามน้ำเสียงติดหงุดหงิดไม่ชอบใจ ทำไมเขาถึงรู้สึกไม่ชอบผู้ชายตรงหน้านี้เอาเสียเลย ไหนจะรอยยิ้มและสายตาของมันที่กำลังมองมา กวนส้นตีน..

"มะ ไม่ใช่ค่ะ" มิลินตอบน้ำเสียงตะกุกตะกัก พอเจอเข้ากับสถานการณ์ตอนนี้มันก็ทำให้เธอยากที่จะพูดอะไรออกไป เธออยากออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด เพราะรู้จักนิสัยของนำทัพดีว่าเขาเป็นคนยังไง

"ไม่ใช่..อืม~ แล้วใครกัน" เมื่อได้รับคำตอบที่น่าพอใจเขาก็ยิ้มออกมาทันที ก่อนจะมองไปที่ชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง

"อย่าลืมนะวันเสาร์นี้เรามีนัดกันแล้ว" ไมลส์ไม่สนสายตานำทัพที่กำลังมองมา เขาเลือกจะเมินแล้วหันไปคุยกับเธอแทน

"ไม่เห็นหรือไงว่ากูอยู่ตรงนี้" เขายืนหัวโด่อยู่แท้ ๆ มันยังกล้าอีก

"เห็นครับ" แต่แล้วยังไง? นั่นคือสิ่งที่เขาคิดในใจ

"เห็นแต่ยังเสือกนัดคนของกูเนี่ยนะ" คนดี ๆ ที่ไหนเขาทำกัน

"พวกเราไม่ได้ไปทำอะไรเสียหายสักหน่อย"

"ฉันไมยักรู้ว่าเธอมีเพื่อนผู้ชายเพิ่มมาอีก ทั้งยังปากดีใส่ฉันด้วยสิ เธอว่าฉันควรจัดการกับมันยังไงดี" เขาโน้นใบหน้าลงไปพูดกับเธอโดยที่สายตายังคงจับจ้องไปที่อีกคน สิ่งที่นำทัพต้องการทำมากที่สุดในตอนนี้คือลงโทษคนของตัวเอง หนีเข้ามาไม่พอยังมาอยู่กับผู้ชายสองต่อสองอีก ให้มันได้แบบนี้สิ

"คะ..คุณไมลส์เขาเป็นหมอค่ะ"

"อ๋อ~ เป็นหมอนี่เอง" สงสัยไม่อยากรักษาผู้ป่วยแล้ว