ตอนที่ 9 กำลังเรียกอะไรอยู่

คำเตือน: มีฉากรุนแรงไม่เหมาะสม

"จะถอดดี ๆ หรือให้กูขึ้นไปกระชากออก" หญิงสาวประคองตัวลุกนั่ง ยกมือสั่นเทาถอดเสื้อผ้าออกจากตัวตามคำสั่งของปีศาจร้ายที่ยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าสวยเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาอีกคนจะรู้ไหมว่าเธอกำลังกลัวการกระทำของเขาเหลือเกิน เขาจะทำกับเธอแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกัน หรือต้องให้เธอตายไปต่อหน้าต่อตาเขาถึงจะพอใจ แบบนี้ใช่ไหมที่อีกคนต้องการ

"ฮึก!" มิลินถอดเสื้อผ้าพลางสะอื้นไห้ ภายในห้องปกคลุมไปด้วยความเงียบมีเพียงเสียงสะอื้นเบา ๆ ของคนตัวเล็กบนเตียง นำทัพหงุดหงิดเมื่อเห็นท่าทางชักช้าของอีกคน เขาจัดการปีนขึ้นไปบนเตียงพร้อมกับมือที่เอื้อมไปกระชากเสื้อผ้าออกจากตัวทำให้เนื้อผ้าขูดตามผิวจนรู้สึกแสบและเป็นรอยแดง

แคว่ก!!

"อึก~" เธอไม่พูดอะไรนอกจากปล่อยให้น้ำตาไหลออกจากดวงตาทั้งสองข้าง มองใบหน้าดูดีนั้นผ่านม่านน้ำตา เขาใจดีมากเลย..แต่ใจดีกับคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ เขารับฟังเสียงทุกคนแต่ไม่ใช่เสียงเธอ ต่อให้เธอจะร้องดังสักแค่ไหนตะโกนออกไปจนสุดเสียงเขาก็ไม่คิดที่จะหันมาสนใจ เพราะสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดนั่นก็คือร่างกายของเธอและความสะใจเท่านั้น ชาติที่แล้วเธอทำกรรมอะไรไว้นักหนา ชาตินี้ถึงได้กลับมาชดใช้อย่างแสนสาหัส จะมีใครรู้ไหมว่าเธอเจ็บปวดมากแค่ไหนกัน มันจะตายอยู่แล้วรู้ไหม..ฮึก~

"อยู่กับกูบีบน้ำตา พออยู่กับมันมึงยิ้มให้ สนุกมากไหม?"

"ลินกับคุณหมอไม่ได้เป็นอะไรกันจริง ๆ นะคะ ฮึก!"

"ถ้ากูไม่ไปเจอพวกมึงก็คงไปเอากันแล้วใช่ไหม"

"คะ คุณนำทัพกำลังเข้าใจลินผิด"

"งั้นเหรอ?"

"คุณหมอไมลส์เข้ามาช่วยลินไว้เท่านั้น" คนตัวเล็กพยายามอธิบายกับสิ่งที่อีกคนกำลังเข้าใจผิด เธอและหมอไมลส์ไม่ได้เป็นอะไรกันทั้งนั้น อีกอย่างพวกเขาก็เพิ่งเจอกันจะให้ไปด้วยกันได้ยังไงล่ะ เขาแค่หาเรื่องอยากลงโทษเธอเท่านั้นแหละเพราะนี่มันคือนิสัยปกติของเขา หากจะบอกว่าเป็นนิสัยก็คงไม่ถูก ต้องเรียกว่าสันดานเลยก็ว่าได้

"ไปทำอีท่าไหนล่ะมันถึงได้เข้ามาติด" สงสัยจะไปอ่อยกันจนผู้ชายต้องวิ่งเข้าหา จะทิ้งไม่ได้เลยสินะสันดานแม่เล้าหนิ

"ช่วยฟังลินหน่อยได้ไหมคะ อยากให้คุณนำทัพฟังเสียงลินหน่อย ฮึก!"

"เสียงเดียวที่กูจะฟังนั่นก็คือเสียงครางของมึง เตรียมแหกปากร้องดัง ๆ ให้พวกที่อยู่ข้างนอกได้ยินด้วยล่ะ" พูดจบเขาก็จัดการหยิบกุญแจมือขึ้นมาล็อคแขนหญิงสาวเอาไว้ทั้งสองข้าง กลายเป็นว่าตอนนี้มิลินนอนอยู่บนเตียงโดยที่มือทั้งสองข้างถูกล็อคไว้กับหัวเตียงด้วยกุญแจมือที่อีกคนนำมา นำทัพกระตุกยิ้มกับภาพตรงหน้า ช่างเป็นภาพที่สวยงามเสียเหลือเกิน..หึหึ

"ขออัดคลิปไว้ดูหน่อยนะคนสวย" แล้วเขาก็จัดการหยิบกล้องขึ้นมาพร้อมกับตั้งเอาไว้เพื่ออัดวีดีโอ คนตัวเล็กดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ นี่เขากำลังจะอัดคลิประหว่างที่เขากำลังจะทำเรื่องอย่างว่ากับเธองั้นเหรอ เขาจะไม่เอาไปปล่อยใช่ไหม จะมีใครรู้หรือเปล่า ถ้าเป็นแบบนั้นจริงเธอจะเอาหน้าไปสู้ใครเขาได้ล่ะ แค่ที่เป็นอยู่ตอนนี้เธอก็แทบจะไม่มีที่ยืนในสังคมอยู่แล้วนะ

"คะ คุณนำทัพได้โปรดเถอะนะคะ ฮึก! อย่าทำกับลินแบบนี้เลย..ช่วยมองว่าลินเป็นคนหน่อยได้ไหม"

"เธอกำลังเรียกร้องอะไรอยู่มิลิน มันคือสิ่งที่เธอคุ้นเคยมาตลอดไม่ใช่เหรอกับเรื่องพวกนี้อย่างมากคลิปที่ฉันอัดไว้เธอเอาไปขายต่อยังได้เงินมาใช้ เธอต้องขอบคุณฉันสิ" เขามันเลวทรามยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก สิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้ไม่มีมนุษย์คนไหนเขาทำกัน จะทรมานเธอไปถึงไหนกัน ไม่ฆ่าให้ตายจบ ๆ ไปเลยล่ะ

"ละ ลินกลัวตัวนั้น" เธอชี้ไปยังเทียนที่ตั้งอยู่บนหัวเตียง นำทัพยิ้มออกมาทันทีเมื่อรู้ว่าหญิงสาวนั้นกลัวของเล่นที่เขาจะใช้กับเธอคืนนี้ เพราะยิ่งเธอกลัวมากเท่าไหร่เขายิ่งอยากใช้กับเธอมากเท่านั้น การที่เห็นเธอเจ็บปวดทรมานเขารู้สึกมีความสุขที่สุด