บทที่ 138 เขายกเบียงก้าขึ้นมา แล้วกดริมฝีปากตัวเองลงบนริมฝีปากของเธอ

“สองเลยเหรอ? เร็วจริง! พวกคุณมีลูกกันทั้งสองคนแหนะ…” แม่ของเด็กมองมาที่เบียงก้าด้วยความตระหนก “เธอดูไม่เหมือนคนที่เคยมีลูกมาก่อนเลยนะ! ดูไม่ออกเลย! แม่ลูกสอง!

เบียงก้ายิ้มอย่างรู้สึกไม่ดีนัก

หลังจากพูดคุยกับพักหนึ่ง ก่อนออกจากเมือง ลุคเรียกเพื่อนร่วมชั้นไปคุยกันเพียงลำพัง

เขาดูจริงจังมาก ในตอนที่กำลังพูดบางอย่างกับเพื่อนเก่าคนนั้น เพื่อนเก่าที่กำลังอุ้มลูกอยู่ฟังอย่างตั้งใจ เขาพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า

ระหว่างทางกลับเมืองเอ เบียงก้าไม่ได้เอ่ยถามอะไรเขา

เธอหลับในรถไปอย่างงุนงง

เมื่อกลับเข้ามาที่ใจกลางเมือง ถนนก็คับคั่งไปด้วยรถราอีกครั้ง ลุคขับรถให้ช้าลงเพราะเกรงว่าจะทำให้เธอตื่น เธอหลับมาตลอดทางจนถึงอพาร์ตเมนต์

เธอลืมตาตื่นขึ้นอย่างเชื่องช้าด้วยอาการปวดประจำเดือน

เมื่อเบียงก้าลืมตาตื่น เธอหายใจเข้าลึก ๆ สองสามหน เธอใช้มือทั้งสองข้างกดลงที่หน้าท้องน้อย ใบหน้าของเธอซีดลงกว่าเก่า มีกระทั่งชั้นเหงื่อบางที่ผุดขึ้นบนหน้าผาก

ลุคที่เพิ่งสูบบุหรี่เสร็จด้านนอกรถ หันมาเห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวเพราะเจ็บปวดแทบขาดใจ

“เป็นอะไร? ปวดมากรึเปล่า?” ลุคเปิดประตู แล้วจับเข้าที่ใบหน้าของเธอด้วยคิ้วที่ขมวดเป็นปม

เบียงก้าคิดอะไรไม่ออก เธอได้แต่หลับตาและพยักหน้ารับ

“ขึ้นไปนอนพักข้างบนก่อนเถอะ” ลุคอุ้มเธอออกมาอย่างไม่ยอมให้เสียเวลาคิด

เบียงก้าไม่ยอมให้เขาอุ้ม

เธออยากจะเดินไปด้วยตัวเอง

“อย่าดิ้นนะ ไม่อย่างนั้น ผมจะให้เจสันกับตำรวจถอนกำลังให้หมด” ลุคไม่ใช้เหตุผลกับเธอเลย และไม่อยากจะต้องทนพูดกับเธอให้มากความ ทางที่ง่ายและรวดเร็วที่สุดเพื่อให้ได้ผลลัพธ์มีแค่การใช้กำลังบังคับเท่านั้น

แน่นอนว่า เธอหยุดดิ้นในทันที

ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการตามหาปู่ของเธออีกแล้ว

เธอเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาเหมือนคนทั่วไป มีแค่คนที่มีอำนาจอย่างลุค ครอว์ฟอร์ดเท่านั้นที่จะทำบางอย่างได้เมื่อเทียบกับคนธรรมดา

นี่คือความจริงของเรื่องนี้ เป็นความจริงที่โหดร้ายและทรงอำนาจ

...

อพาร์ตเมนต์ของลุคนั้นเพียบพร้อมไปทุกอย่าง หากแต่ลุคกลับทำอะไรไม่ถูกเมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้หญิงที่กำลังปวดท้องเพราะประจำเดือน

เบียงก้าถูกบังคับให้นอนอยู่บนเตียงอันใหญ่โตของเขา เธอได้แต่จิกผ้าห่มไว้

ขาเรียวยาวของลุคยืนเต็มความสูงอยู่ในครัว ขณะมองดูเครื่องครัวใหม่เอี่ยมที่ไม่เคยถูกใช้งาน เขาอับจนหนทาง

โทรศัพท์ของเขาดังขึ้น

เป็นสายเรียกเข้าจากเจสัน

“สถานการณ์เป็นยังไง?” ลุครับสาย

เจสันไม่อ้อมค้อมและพูดอย่างตรงประเด็น “มีสองเรื่องอย่างครับ อย่างแรก เรายังหาปู่ของคุณเรย์นไม่พบ ตำรวจบอกว่าพวกเราสามารถแยกเขาออกจากอุบัติเหตุทางรถยนต์หรือการถูกใครทำร้ายได้ครับ เนื่องจากยังไม่มีรายงานที่ตรงกับรูปพรรณสัณฐาน ผมเข้าไปที่สถานีโทรทัศน์มาตามคำสั่งของคุณ และมีการประกาศหาคนหายแล้วเมื่อเช้านี้ ตอนนี้เราเหลือแค่รอให้มีใครสักคนโทรมาขอรับรางวัลจากประกาศครับ

“อย่างที่สองคือเรื่องเกี่ยวกับคืนที่คุณเรย์นถูกวางยานอนหลับ ผู้ดูแลสถานบันเทิงแห่งนั้นได้ทำการตรวจสอบแล้วพบว่าเหตุการณ์นี้เกี่ยวข้องกับ ฌอง แลงดอน คนรักเก่าของเธอครับ”

ตอนที่ลุคได้ยินชื่อของฌอง สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือก “ส่งมันเข้าไปนอนในคุกเดี๋ยวนี้!”

“ผมจะรีบจัดการส่งตำรวจไปครับ” เจสันรู้ว่าฌองเป็นหนามยอกอกของเจ้านาย

ละแวกบ้านเช่าของเบียงก้าอยู่ในความโกลาหล หญิงวัยกลางคนบางส่วนที่เห็นว่าปู่เธอถูกพวกอันธพาลหาเรื่องเมื่อคราวที่แล้วต่างกังวลกันว่าจะหาชายอาวุโสพบหรือไม่

ก่อนที่เจสันจะวางสาย เขาได้ยินเจ้านายของเขาที่อยู่ปลายสายเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “ภรรยาเก่าคุณเคยปวดท้องตอนเป็นประจำเดือนไหม?”

"..."

เจสันชะงักไป แต่ก็ตอบตามตรง “ผมกับภรรยาเก่าหย่ากันเพราะเธอคิดว่าผมให้ความสนใจเธอไม่มากพอครับ ดังนั้น ผมจึงไม่แน่ใจกับเรื่องนี้เท่าไหร่”

ลุคทำท่าจะวางสาย

เจสันเห็นรถของซูแล่นเข้ามาใกล้ละแวกบ้าน จึงรีบพูดขึ้นว่า “มีผู้หญิงอยู่ตรงหน้าผมคนหนึ่งครับ เธอน่าจะมีประสบการณ์มากกว่าผมด้วย ผมขอถามเธอได้ไหม?”

“เอาให้แน่ก่อนนะว่าเธอเคยทำแล้วได้ผล” ลุคไม่ได้ค้นหาข้อมูลทางอินเทอร์เน็ต เพราะกลัวว่ามันจะไม่ได้ผลและจะทำให้อาการของเบียงก้ายิ่งแย่ลง