บทที่ 139 นี่เขาบ้าหรือว่ามีอาการทางจิตอะไรรึเปล่า

เบียงก้าเข้าไปในรถไฟใต้ดิน

ระหว่างทางจากอพาร์ตเมนต์ของลุคจนถึงสถานีรถไฟใต้ดิน แม้จะไม่ได้หันกลับไปมอง แต่เธอก็รู้ว่าเขาตามมาอย่างเงียบ ๆ อยู่ตลอด เขายังกังวลเรื่องเธออยู่

รถไฟเริ่มเคลื่อนตัว และหลังจากผ่านไปหลายสถานี ในที่สุดก็ถึงที่หมายของเธอ

เบียงก้าออกจากรถไฟแล้วเดินไปที่ทางออก

…

ณ ระแวกบ้านของเบียงก้า

เธอเห็นเจสันกับตำรวจ

เธอเดินตรงเข้าไปหาเจสัน พอเขาเห็นเธอ เขาก็หยุดสูบบุหรี่แล้วหันมามองที่เธอ ตอนแรกเขาคิดว่าเธอกำลังอยู่กับคุณครอว์ฟอร์ด

“ขอบคุณที่ทำงานอย่างหนักนะคะ คุณดอยล์ กลับไปพักเถอะค่ะ” เบียงก้ากล่าวอย่างซาบซึ้งและตรึงใจ

เจสันรู้ว่างานของเขาคือการทำเพื่อคนอื่น แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล่าวขอบคุณเขาเช่นนี้ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเขินเล็กน้อย “ไม่เป็นไรครับ ถ้าคุณอยากจะขอบคุณใครสักคน ก็ขอบคุณคุณครอว์ฟอร์ดเถอะครับ”

เขาไม่ลืมที่จะให้ความดีความชอบของเจ้านายของตน

“บี!” ซูลงจากรถพร้อมแล็ปท็อปในมือ

เบียงก้าเงยหน้าขึ้นแล้วมองไปยังซู

เจสันมองไปยังซูแล้วออกคำสั่ง “ขึ้นไปข้างบนกับเบียงก้าเถอะ”

ซูเข้าใจในความหมายของเจสัน

ตั้งแต่ที่ปู่ของเบียงก้าหายไป มันชัดเจนว่าเธอเป็นกังวล ดังนั้นในฐานะของเพื่อนร่วมงานแสนดีและเพื่อของเบียงก้า ซูรู้ดีว่าเธอควรมาเยี่ยมเบียงก้าบ้าง

แต่เมื่อเธอพบว่าเบียงก้าไม่อยู่บ้าน เพราะไปอยู่กับเจ้านาย แถมเธอยังต้องอยู่ช่วยเจสันอีก

“ไปกันเถอะ ปล่อยให้คุณดอยล์จัดการเรื่องนี้เถอะนะ”

ซูเอ่ยปากเรียกเบียงก้า

พวกเธอขึ้นชั้นบนไปด้วยกัน

เบียงก้าเปิดประตูออก บ้านเช่าของเธอเงียบสงัด

“นั่งก่อนนะ” หลังจากเอ่ยปากเชิญ เบียงก้าเดินเข้าไปในครัวเพื่อต้มน้ำสำหรับดื่ม

ซูยุ่งมาก เธอก้มหน้าก้มตาทำงานแล้วกล่าว “ปู่เธอไม่เป็นไรหรอกน่า อย่ามัวแต่กังวลเรื่องเขามากไปจนปล่อยให้ตัวเองป่วยสิ”

เบียงก้าจ้องไปที่เก้าอี้โยกที่ปู่ชอบนั่ง

…

หลังจากเซื่องซึมอยู่ทั้งวัน ร่างกายที่ไม่สู้ดีนักของเธอก็ยิ่งทำให้ทุกอย่างมันแย่ลง

เมื่อซูทำงานเสร็จและเก็บแล็ปท็อปแล้ว เธอจึงหันไปมองเบียงก้า ก่อนจะพบว่าเบียงก้านอนขดตัวอยู่บนเตียงอย่างกับลูกแมวป่วย เธอดูน่าสงสารเหลือทน

ซูตัดสินใจค้างคืนที่นี่ต่อ

วันต่อมา อาการปวดประจำเดือนของเบียงก้านั้นหายไปหมดแล้ว

เมื่อเธอตื่นขึ้น ก็พบว่าซูยังไม่กลับไป เบียงก้าจึงเดินไปที่ห้องครัวเพื่อทำอาหารเช้า

ซูตื่นขึ้นเนื่องจากได้ยินความเคลื่อนไหวภายในบ้าน ก่อนจะมองบรรยากาศที่แปลกตาไป ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเธอหลับไปในบ้านของเบียงก้า

ในห้องครัว

เบียงก้าตอกไข่สองใบใส่ชาม หลังจากตีจนเข้ากันแล้ว จึงวางชามไข่ลง

เธอหยิบมีดทำครัวขึ้นมาและหั่นผักที่ล้างเอาไว้แล้ว

ในเดือนนี้ อากาศตอนเช้าหนาวจัด และอาจทำให้เป็นหวัดได้หากเสื้อผ้าที่ใส่น้อยชิ้นเกินไป เบียงก้าอดไม่ได้ที่จะกังวลว่าปู่จะเป็นอย่างไรในตอนนี้ เขาใส่เสื้ออุ่นพอรึเปล่า? หรือกำลังหนาวเหน็บอยู่กันนะ?

เธอเอาแต่คิดถึงเรื่องพวกนี้ มีดทำครัวที่กำลังหั่นผักอยู่จึงบาดนิ้วชี้ข้างซ้ายของเธอเขาเพราะความสะเพร่า

กว่าเบียงก้าจะรู้สึกเจ็บก็ใช้เวลาพอสมควร

ซูควานหาอุปกรณ์อาบน้ำออกจากกระเป๋า แล้วนำเข้าห้องอาบน้ำไป ตอนที่เธอผ่านทางเข้าห้องครัว เธอก็บังเอิญเห็นว่านิ้วชี้ข้างซ้ายของเบียงก้านั้นมีเลือดออก

“เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?” ซูทิ้งอุปกรณ์สำหรับอาบน้ำในมือ แล้วรีบวิ่งเข้ามาในครัว พลางดึงมือของเบียงก้ามาดูและตัวสั่นทันทีที่เห็นเลือด

เบียงก้าก้มศีรษะลงแล้วพูดอย่างไม่รู้สึกรู้สา “ฉันจะไปหาผ้าก๊อซมาก่อนนะ”