บทที่ 156 ลุคสนุกกับการเล่นบทบาทสามี

ลุคโทรหาเบียงก้าขณะยืนอยู่นอกสถานบันเทิงนั้น “ผมยืนอยู่ที่ทางเข้า พอคุณออกมา ก็จะเห็นผมยืนอยู่เอง”

“ค่ะ ฉันกำลังจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ”

หลังจากวางสาย เบียงก้าเปลี่ยนเสื้อผ้าและรีบออกไป

รถเรนจ์โรเวอร์สีดำจอดอยู่ด้านหน้าสถานบันเทิงซึ่งในจุดที่สะดุดตาที่สุด

"ขึ้นรถ"

ลุคเปิดประตูรถพร้อมโอบจับเอวเธอไว้ เขาทำแม้กระทั่งแอบใช้มืออีกข้างรองป้องกันศีรษะหญิงไว้ขณะเธอก้าวขึ้นรถ เผื่อว่าศีรษะเธอจะชนเข้ากับขอบของประตูรถ

เบียงก้านั่งลงตรงที่นั่งผู้โดยสารและก้มหน้าลงรัดเข็มขัดนิรภัย

ลุคปิดประตูรถให้เธอและยืนสูบบุหรี่จนหมด เขาหรี่ตาสีเข้มลงและเดินไปที่ถังขยะหน้าสถานบันเทิงเพื่อดับบุหรี่ก่อนจะขึ้นรถ

เบียงก้าต้องการเร่งเขาและหวังว่าเขาไม่สูบบุหรี่อีก แต่เธอกลัวว่าการกระทำของเธออาจทำให้เขาโกรธขึ้นมาอีก

เมื่อเธอเห็นว่าเขาไม่ได้รีบร้อนเลย เธออดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับเรนนี่นั้นหนักหนาขนาดนั้นหรือไม่

มิเช่นนั้น ทำไมคุณพ่อคนนี้ถึงไม่รีบร้อนเลย?

น่าจะใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงครึ่งในการขับรถจากใจกลางเมืองไปยังวิลล่าที่ชาร์ลส์และเฟย์ ภรรยาของเขาอาศัยอยู่ในแถบชานเมือง แต่นั่นจะเกิดขึ้นในกรณีที่การจราจรไม่ติดขัดจนเกินไป

ลุคนิ่งเงียบและจดจ่ออยู่กับการขับรถ

เบียงก้าไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียว ดังนั้น บรรยากาศในรถจึงเงียบเชียบ

ขณะที่ทั้งสองติดไฟสีแดงอยู่นั้น ความเงียบงันในรถก็พังลงเพราะเสียงโทรศัพท์ของเธอ

เบียงก้ารีบหยิบโทรศัพท์ออกมาดูว่าเป็นสายเรียกเข้าจากใคร

หมายเลขผู้โทรแสดงว่าเป็นเบรย์เดนที่โทรเข้ามา

สิ่งเดียวที่เธอจะพูดกับเบรย์เดนคือเรื่องปัญหาความสัมพันธ์ของพวกเขา เป็นไปได้ว่าพวกเขาจะเลิกรากันตามที่ได้ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

ขณะนั่งรถไฟใต้ดิน แม่ของเบรย์เดนโทรมาหาเบียงก้า และเธอก็ให้คำตอบไปแล้ว

เบียงก้าไม่ต้องการรับสายจากเบรย์เดนอีกต่อไป ดังนั้น เธอจึงกดตัดสายเรียกเข้านั้น

หลังจากที่โทรศัพท์เงียบไปประมาณ 30 วินาที เบรย์เดนก็โทรมาอีกครั้ง

เบียงก้ากดตัดสายไปอีกครั้ง

สิ่งนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดูเหมือนเบรย์เดนต้องการคุยกับเธอ

เบียงก้าไม่กล้าปิดโทรศัพท์เผื่อว่าคุณปู่หรือพ่ออาจโทรมาเพราะเรื่องสำคัญ

“เป็นสายเรียกเข้าจากใครคนไหนถึงได้ทำให้คุณไม่กล้ารับสายต่อหน้าผม?” ลุคเริ่มขับรถและเหลือบมองเธอด้วยดวงตาสีเข้ม เขาถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ไฟแดงบนถนนด้านหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียว

“ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องมาเป็นห่วงหรอกค่ะ ฉันแค่ไม่อยากรับสายนี้” เบียงก้ากล่าวและรับโทรศัพท์สายนั้น

แสงไฟบนถนนในตอนกลางคืนสว่างไสวพร้อมกับผู้คนสองสามคนที่กำลังเดินอยู่บนถนน ซึ่งรอยยิ้มบนใบหน้าของพวกดูมีความสุขเหลือเกิน

ถึงอย่างนั้น เบียงก้าไม่เหมือนพวกเขา

เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่า ตลอด 24 ปีตั้งแต่ที่เกิดมา เธอหัวเราะอย่างมีความสุขล่าสุดเมื่อไหร่

“สวัสดีค่ะ” เบียงก้ารับสาย

“ทำไมคุณไม่รับสายผม?” เสียงของเบรย์เดนค่อนข้างเบา “แม่โทรหาคุณเหรอ?”

“ค่ะ เธอโทรหาฉันเมื่อเช้านี้ค่ะ” เบียงก้ากล่าว

“ผมขอโทษ...” เบรย์เดนเงียบไปนานเกือบสิบวินาทีก่อนจะพูดว่า “ผมไม่รู้ว่าแม่พูดอะไรดูถูกคุณไปบ้างรึเปล่า ถ้าใช่ ผมต้องขอโทษแทนแม่ผมด้วย”

เบียงก้าเอนศีรษะพิงหน้าต่างรถและมองต่ำลง “ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องขอโทษอะไรหรอกค่ะ” เธอไม่ใช่นักบุญ แล้วก็ยังโกรธเคืองและพูดไม่ออกตอนที่แม่ของเบรย์เดนพูดสิ่งเหล่านั้นกับเธอ

แต่เธอแค่อยากจะจัดการเรื่องสถานะความสัมพันธ์ของพวกเขาโดยไว และวางสายให้เร็วที่สุด

“เบียงก้า ผมอยากจะเชื่อว่าคุณเป็นผู้หญิงที่ดี...ผมยังเชื่อในตัวคุณและไม่คิดว่าคุณจะจงใจหลอกลวงผม ปัญหาระหว่างเราแค่นั้นเอง...” เบรย์เดนพูดด้วยท่าทีหนักใจ ผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็พูดว่า "กว่าจะได้เงินมาสักบาทมันยากเย็นมากเลยนะ ผมถูกผู้หญิงโกงเงินบ่อยและมากเกินไป นั่นเป็นเหตุผลที่ผม... ผมต้องระวังตัวจาก ... "

มุมปากของเบียงก้ากระตุก