บทที่ 157 ครอบครัวสี่คนพ่อแม่ลูกที่แสนอบอุ่นเหลือเกิน

เบียงก้าอุ้มเรนนี่ออกไป

บลองช์เดินไปตรงประตูเพื่อหยิบรองเท้าของน้องสาวก่อนจะวิ่งตามออกไป

"ไปบอกลาคุณปู่ชาร์ลส์ คุณย่าเฟย์เสียสิ" หลังจากลุคพูดจบ เขาเดินไปที่รถเรนจ์โรเวอร์สีดำ ปลดล็อกประตูแล้วเปิดออกก่อนจะโยนเป้สะพายหลังเข้าไป

“ลาก่อนครับ คุณยายเฟย์ ลาก่อนค่ะคุณปู่ชาร์ลส์ ดูแลตัวเองด้วยนะครับ”

บลองช์รีบวิ่งเข้าไปหาทั้งคู่ เด็กน้อยใช้แขนน้อย ๆ โอบรอบคอของผู้อาวุโสทั้งสองแล้วหอมพวกเขา

เบียงก้าหันกลับมาและกล่าวอย่างสุภาพ “ลาก่อนนะคะ”

เฟย์และชาร์ลส์ต่างก็ยิ้มอย่างพึงพอใจและพยักหน้าให้เบียงก้า

ลุคเอื้อมมือออกไปโอบเอวเธอ แล้วเดินกลับไปที่เบาะหลังรถ เขาพาเธอเข้าไปในรถและให้เธอนั่งที่เบาะหลังพร้อมกับเด็ก ๆ

เนื่องจากมีเด็ก ๆ มาด้วย จึงไม่มีทางเลือกอื่นใดได้อีก เบาะหลังน่าจะเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยกว่า

เพื่อความระมัดระวัง เขาไม่มีวันปล่อยให้มีอันตรายใด ๆ เกิดขึ้นกับลูกทั้งสองคนและเบียงก้า

“น้าบี ทำไมถึงมากับพ่อได้ครับ?” บลองช์ขึ้นรถแล้วถามน้าบีด้วยความสงสัย

เรนนี่เม้มปากไม่พูดอะไร ตาข้างหนึ่งของเธอโดนเด็กข้างบ้านต่อยมาโดยบังเอิญ แต่ไม่เป็นไรมาก เพียงแต่การลืมตาขึ้นนั้นจะทำให้เจ็บปวดเล็กน้อย

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ เม้มปากน้อย แล้วเอาแขนอันอวบอ้วนโอบรอบตัวน้าบี แล้วซบใบหน้าเข้าไปกับหน้าอกอันอ่อนนุ่มของเบียงก้า

เบียงก้าจูบเรนนี่ที่อยู่ในอ้อมแขนและมองลานี่อีกครั้ง “ฉัน... บังเอิญอยู่กับพ่อหนูไงจ๊ะ แล้วได้ยินมาว่าเรนนี่เจ็บตา เราเลยมาที่นี่ด้วยกัน”

"เป็นแบบนี้เองสินะครับ" บลองช์พยักหน้าและนั่งลง

เขาสงสัยว่าน้าบีจะกลับบ้านกับพวกเขาด้วยได้ไหม

รถแล่นไปยังใจกลางเมือง

บลองช์อยากชวนน้าบีไปที่บ้าน แต่ไม่กล้าพูดเพราะกลัวว่าพ่อจะโกรธขึ้นมา

ระหว่างทางกลับ บลองช์ไม่รู้ว่าจะพูดดีหรือไม่ เขาจึงนิ่งเงียบไปจนกระทั่งถึงไฟแดง จากนั้นเขาก็มองไปที่พ่อที่กำลังขับรถอยู่เบาะคนขับข้างหน้า

ลุคเห็นลูกชายผ่านการมองจากกระจกมองหลัง

ทั้งพ่อและลูกชายดูเหมือนจะรู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ และพ่อก็เดาได้ว่าทำไมลูกชายถึงนิ่งเงียบไป

บลองช์ไม่กล้าพูดเพราะกลัวพ่อจะดุเอา น้าบีเป็นคนดีและอ่อนโยน เขาไม่กลัวเธอเลยแม้แต่น้อย แต่เป็นเพราะว่าพ่อชอบทำเรื่องไม่เข้าท่าของเรื่อยต่างหาก

ถึงกระนั้น เขาเห็นว่าการที่พ่อมองมาด้านหลังด้วยสายตาที่ไร้ความเย็นชาหรือเข้มงวดใด ๆ เลย แต่แล้ว พ่อกลับขยิบตาให้เขาแทน

เมื่อบลองช์แน่ใจว่าพ่อต้องการให้เขาทำอะไร เขาก็หันศีรษะและเต็มใจที่จะเสี่ยงพูดเชื้อเชิญเธอ "น้าบีครับ คือ... คืนนี้คุณกลับบ้านไปกับเราได้ไหม?"

“แล้วค่อย… กลับพรุ่งนี้…” หลังจากที่บลองช์พูดแบบนั้น เขารู้ว่าเขาขอมากไปหน่อย แต่ก็ช่วยไม่ได้

น้าบีอ่อนโยนเหมือนผู้เป็นแม่

เด็กคนอื่น ๆ ก็คงมีแม่ที่ดีแบบเธอ ดังนั้น เรนนี่และเขาก็ต้องการแม่แบบนี้เช่นกัน

เบียงก้ารู้สึกเขินเล็กน้อย และเธอก็อดไม่ได้ที่จะมองไปยังชายที่ขับรถอยู่ข้างหน้า

ลุคจดจ่ออยู่กับการขับรถราวกับว่าเขาไม่ได้ยินสิ่งที่เด็ก ๆ พูดกับเธอคนนั้น เขานิ่งเงียบ

“พ่อ... รู้แต่วิธีหาเงินครับ พ่อไม่รู้ว่าจะดูแลน้องสาวผมยังไง และผม... ผมยังเป็นแค่เด็กนะครับ” บลองช์กล่าวอย่างเศร้าสร้อยเกี่ยวกับปัญหาของครอบครัวตนเอง

ชีวิตที่มีพ่อเลี้ยงเดียวแล้วต้องมาเลี้ยงดูลูกถึงสองคนนั้นยากลำบาก

เบียงก้าไม่รู้จะบอกลุคอย่างไร

มันเป็นความจริงที่เธอให้กำเนิดลูก ๆ ขึ้นมา แต่มันเป็นเพราะสัญญาตราบาปนั้นในตอนแรก เธอรับเงินเสร็จงานและตกลงที่จะจากไป

การดูแลเด็กจึงตกอยู่ในมือของพ่อ ถ้าเกิดมีใครอยากจะเข้าไปอยู่ในบ้านหลังเดียวกับพวกเขา ผู้เป็นพ่อจะต้องเป็นคนตัดสินใจคนสุดท้าย

"อยาก... อยากให้ฉันช่วยคุณหน่อยไหมคะ?" เบียงก้าถามชายที่อยู่ข้างหน้าอย่างสุขุม ซึ่งเขากำลังจดจ่ออยู่กับการขับรถ

เธออยากอยู่กับลูก ๆ เหลือเกิน

เธอต้องการดูแลเรนนี่

เด็กข้างบ้านทำให้ดวงตาเรนนี่เจ็บจนเธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่ในฐานะแม่ หัวใจของเบียงก้ากลับเจ็บปวดยิ่งกว่าดวงตาของเรนนี่ร้อยเท่าพันเท่า