บทที่ 33 ชายหญิงสองคนอยู่ตามลำพังกันสองคนคงไม่ใช่เรื่องที่ดี

เบียงก้ามองไปที่นีน่า เสียงของเธอเบาจนแทบจะกระซิบ แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเธอกำลังกลัวอยู่ในขณะนี้ แล้วพูดว่า “ฉัน…ฉันได้ทำอะไรที่มันไม่สามารถกลับไปแก้ไขได้รึเปล่า?”

“แล้วฉัน ได้เจอผู้ชายบ้างไหม?”

“ฉันไม่รู้เลย” นีน่าพูดอย่างเคืองใจ “ฉันไม่ได้อยู่ที่นั่นตอนที่เธอถูกวางยา แพทย์โทรหาฉันอีกที หลังจากที่พวกเขาควบคุมผลข้างเคียงของมันได้แล้ว”

เบียงก้าเริ่มจับประเด็นได้

ผลข้างเคียงอยู่ภายในความควบคุมของแพทย์

นั่นหมายถึงมีคนโทรหาหมอให้เธอ

เบียงก้าถอนหายใจและใช้มือกุมหัวไว้ ขณะที่เธอคิดทบทวนอย่างรอบคอบ หลังจากนั้นไม่นาน เธอพูดว่า “ฉันจำได้ว่ามีเด็กผู้ชายคนหนึ่งอยู่ในลิฟต์ ฉันคิดว่าเขาบอกว่า… เขาต้องการพาฉันไปโรงพยาบาล?”

“มันก็ควรจะเป็นอย่างนั้น”

นีน่ารู้สึกกังขากับคำตอบนั้น “ฉันกังวลว่าจะมีคนที่หาประโยชน์จากอาการของเธอ ฉันเลยโทรไปเบอร์นั้นอีกครั้ง แต่คนที่รับสายคือแพทย์ เธอเป็นแพทย์หญิงด้วยนะ!”

ในที่สุด ความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมของนีน่าก็ทำให้หัวใจของเบียงก้าสงบในที่สุด

“ขอดื่มน้ำหน่อยสิ?”

"แน่นอนสิ!" นีน่ารีบหยิบแก้วน้ำมาป้อนที่ริมฝีปากของเบียงก้า

หลังจากนั้น เธอเอื้อมมือไปหาผลไม้

นีน่ายื่นผลไม้ให้กับเบียงก้า

เบียงก้ามองลงมาและมองไปที่กล้วยขนาดใหญ่ที่อยู่ข้างหน้าเธอ ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำทันที…

มันเป็นเพราะผลข้างเคียงของยารึเปล่านะ? ภาพที่น่าอายผุดขึ้นในมโนภาพของเธอ ภาพของชายหนุ่มที่กำลังปลดเข็มขัดและรูดซิบกางเกงลง

“ขอผ่านดีกว่านะ” เบียงก้าผลักกล้วยออกไปอย่างโกรธเกรี้ยว

นีน่าเริ่มปอกผลไม้ทันที “ถ้าไม่เอา ฉันกินแทนนะ อา ฉันหิวแล้ว”

เบียงก้าจ้องเขม็งขณะที่นีน่ากินกล้วย ฉากเหล่านั้นปรากฏขึ้นในหัวของเธออีกครั้ง

“อ๊าก! ขอน้ำเย็นอีกแก้ว!”

เบียงก้าคงคิดว่าตอนนี้เธอคงจะบ้าไปแล้วแน่ ๆ

เธอคิดอะไรอยู่กันเนี่ย!

จิตใจของเธอเต็มไปด้วยความโสมม…

นีน่าเอากล้วยเข้าปากในขณะที่เทน้ำเย็นลงแก้วให้เบียงก้า

เบียงก้าระบายสิ่งที่เธอคิดในใจออกมาทั้งหมด ในที่สุดจิตใจของเธอก็รู้สึกสงบขึ้นเล็กน้อย

“มีคนโทรแจ้งตำรวจ ทั้งมาลี เรย์น และชาร์ล็อต ชอว์ ถูกจับ แต่ฉันไม่รู้ว่าผลการสอบสวนเป็นยังไงนะ ตอนนี้เธอฟื้นคืนสติแล้ว ฉันคิดว่าตำรวจอาจจะมาที่นี่เพื่อถามคำถามเธอกับเธอเร็ว ๆ นี้” นีน่ากล่าว

“พวกเขาโดนตำรวจจับงั้นหรอ?”

เบียงก้าไม่เคยคาดคิดมาก่อน

คนอย่างมาลีต้องวางยาผู้หญิงแทบทุกวันแน่ ๆ และพวกเขามักจะไม่ทิ้งหลักฐานใด ๆ ไว้หลังจากนั้น แม้ว่าพวกเขาจะทำเช่นนั้น เหยื่อมักจะไม่กล้าไปหาตำรวจเพื่อรักษาศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่

เบียงก้ายังสงสัยว่าเธอต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้แน่ใจว่ามาลีและชาร์ล็อตต์จะต้องได้การลงโทษจากการกระทำของพวกเขา

“อยากนอนพักต่ออีกหน่อยไหม? ท่าทางเธอมันยังดูไม่ค่อยดีเลย สำหรับฉันนะ ขอบคุณพระเจ้าที่เธอไม่ใช่ผู้ชาย ไม่งั้นเธออาจจะฆ่าตัวตายก็ได้!” นีน่ากังวลว่าเบียงก้าจะรู้สึกซึมเศร้า ดังนั้นเธอจึงเสริมเรื่องตลกของเธอ พร้อมกับหรี่ตาส่อในทางที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก

เบียงก้า “…”

ทันใดนั้น ก็มีเสียงของใครบางคนกำลังเดินมาหาพวกเขา ตามด้วยเสียงที่คุ้นเคยพูดว่า “ขอบคุณมากครับ” เนื่องจากห้องนี้เป็นห้องพยาบาลแบบชั้นดี สภาพแวดล้อมจึงค่อนข้างสะอาด และพวกเขาได้ยินเสียงจากทุกที่อย่างชัดเจน

“นั่นใช่เสียงคุณเรย์นรึเปล่าคะ?” นีน่าชำเลืองมองเบียงก้าที่ดูตกตะลึง แม้แต่เธอก็ยังสามารถบอกได้ว่าเสียงนั้นเป็นของเควิน เรย์น

เบียงก้าต้องการลุกออกจากเตียง

เป็นเวลานานมากแล้วหลังจากที่เธอได้พบพ่อของเธอครั้งสุดท้าย

แม้ว่าเธอก้าวออกจากเตียงไปได้เพียงก้าวเดียว เธอก็รู้สึกแปลก ๆ ภายในร่างกายของเธอ

"เธอเป็นอะไรมากไหม?" นีน่าช่วยประคองเบียงก้า เธอถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นเธอหยุดชะงักลง