บทที่ 34 ทั้งเอาแต่ใจและบ้าอำนาจ

แม้ว่าเบียงก้าจะตอบสนองในทันทีและหันกลับมาสวมเสื้อผ้าของเธออย่างเร่งรีบ ผู้ชายที่ยืนอยู่ที่ประตูยังคงเห็นทุกอย่างแล้ว

“ทำไมคุณอยู่คนเดียวล่ะ?” เสียงทุ้มลึกของลุคเป็นสิ่งแรกที่ทำลายความเงียบในห้อง

เรื่องโกหกเมื่อครู่ถูกเปิดโปรงต่อเธอย่างง่ายดาย เบียงก้ายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

“ฉันหมายความว่ากำลังจะมาคนตามมาที่นี่ ไม่ได้หมายความว่าตอนนี้มีคนอยู่กับฉันแล้ว”

ชายคนนั้นมองดูเธอขณะที่เธอตื่นตระหนก เธอพยายามปกปิดคำโกหกนั้นอยู่

ดวงตาของลุคมองไปรอบห้องเงียบ ๆ ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นอีกครั้ง “ตำรวจติดต่อมาผม ตอนนี้คุณรู้สึกยังไงบ้าง? ร่างกายของคุณดีขึ้นใช่ไหม?”

ชาร์ล็อตต์ถูกจับแต่เธอไม่กล้าขอความช่วยเหลือจากพ่อของเธอด้วยปัญหาเช่นนี้ เธอจึงแจ้งชื่อลุคให้ตำรวจแทน นั่นเป็นเหตุผลที่ตำรวจติดต่อเขามา

สมองของเบียงก้าจะระเบิด

ดวงตาสีดำสดใสของชายคนนั้นมองตรงมาที่เธอ

“ร่างกายของฉัน… สบายดีค่ะ…” เบียงก้าอึดอัดใจทุกสิ่งที่จะให้ผู้ชายผู้เป็นหัวหน้าของเธอรู้ว่าเธอถูกวางยาปลุกกำหนัด ดังนั้นเธอแทบจะไม่สามารถแม้แต่จะตอบ

“เจสันขอลางานให้คุณหนึ่งสัปดาห์ พักผ่อนให้สบายนะ” ลุคกล่าวต่อ

“ขอบคุณค่ะ และขอบคุณคุณดอยล์ที่ลางานให้กับฉัน…”

เธอก้มศีรษะลงอย่างรู้สึกผิด

ไม่นานชายคนนั้นก็หมดความอดทน และพุ่งตรงไปหาเธอ

ตามสัญชาตญาณเบียงก้า เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว และยังกลัวเกินกว่าจะเงยหน้าขึ้น ทั้งหมดที่เธอทำได้คือจับตาดูเอวของลุค...

เธอเห็นร่างกายอันกระชับของชายผู้นี้ถูกห่อหุ้มอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตของเขา เมื่อเธอตระหนักว่าเธอกำลังมองไปยังที่ที่ไม่เหมาะสม เธอจึงเงยหน้าขึ้นมองอย่างเชื่องช้า แต่แล้ว

การหายใจของเธอไม่สม่ำเสมอ เมื่อเธอถอยไปจนถึงกำแพง แต่ชายคนนั้นโอบล้อมเธอเอาไว้ ก้าวย่างของเขายาวกว่าเธอมาก และเงาก็ตั้งตระหง่านอยู่เหนือเธอ ทำให้รู้สึกกดดันอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ลุควางมือบนกำแพงทันที นั่นทำให้เธอติดอยู่ระหว่างอ้อมแขนของเขา จากนั้นเขาก้มศีรษะลง มามองเธอจากด้านบน น้ำเสียงของเขาชวนให้หลงใหล “คุณกลัวผมงั้นเหรอ?”

เบียงก้าได้กลิ่นของผู้ชายที่ลอยออกมาจากตัวเขา มันมีกลิ่นหอมและปะปนไปด้วยร่องรอยของกลิ่นนิโคติน แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เธอล่องลอยออกไปไกล

เธอไม่รู้ว่าเธอหน้าแดงรึเปล่า เธอก็พบว่ามันหายใจลำบากเหลือเกิน ศีรษะของเธอสั่นเทาเมื่อมองขึ้นและพูดว่า “ใช่ ฉันกลัวค่ะ กลัวมากด้วย เพราะงั้น สิ่งที่คุณทำอยู่ตอนนี้ไม่เหมาะสมค่ะ…”

“ถ้าคุณกลัวผมจริง แล้วคุณยังล่อผมเข้าไปในห้องของคุณทำไม? ผมบอกไม่ได้จริง ๆ ว่าคุณจะโกหกเมื่อไหร่และเมื่อไหร่ที่คุณพูดความจริงกับผม” เสียงทุ้มนุ่มลึกของชายผู้นั้นดังมาจากเหนือศีรษะของเธอ

เบียงก้าเงยหน้าขึ้นอย่างไร้เดียงสา "ฉันไม่เคยนะคะ…"

ลุคเตรียมคำตอบสำหรับทุกสิ่งไว้แล้ว “ผมถามคุณว่ามีใครอยู่ในห้องรึเปล่า คุณตอบว่าใช่มีคนอยู่ ผมยังบอกคุณด้วยว่าอยากพบคุณ แต่คงไม่เหมาะถ้าจะอยู่ที่นี่กันแค่สองคน ชายหญิงสองต่อสอง

เบียงก้า “…”

เธอไม่สามารถโต้เถียงเหตุผลของเขาได้

เมื่อเขาจ้องมองดวงตาและคิ้วอันอ่อนโยนของเธอ ทันใดนั้น เขาแตะริมฝีปากที่อ่อนโยนของเธอด้วยนิ้วเรียวยาวของเขา กดเบา ๆ "คุณโกหกผม คุณบอกผมว่ามีคนอื่นอยู่ในห้อง ผมก็เลยไม่สนใจการประชุมและเข้ามาที่นี่ นั่นหมายความว่าคุณหลอกให้ผมเข้ามาในห้องของคุณไม่ใช่เหรอ?”

เบียงก้าลดสายตาเธอลงมามองนิ้วของชายคนนั้นที่กดทับริมฝีปากของเธอ เธอพยายามยับยั้งท่าทางของร่างกายที่สั่นสะท้านอย่างไม่สมเหตุสมผล เธอเอ่ยอย่างหงุดหงิด “คุณคงเข้าใจผิดแล้วล่ะค่ะ…”

ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิดกัน

ลุค ครอว์ฟอร์ดไม่ใช่คนธรรมดาเดินดินทั่วไป เธอไม่คิดว่าเขาจะมาที่โรงพยาบาลจริง ๆ

อย่างไรก็ตาม ข้อโต้แย้งทั้งหมดของเธอฟังดูอ่อนแอและไม่น่าเชื่อถือภายใต้สถานการณ์เหล่านี้

เธอเป็นหนึ่งคนที่โกหก เธอเป็นคนที่ยังไม่ได้แต่งตัวตอนที่เขาเดินเข้ามา ความบังเอิญทั้งหมดนี้ เป็นใครก็ยากที่จะเชื่อว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ 'ยั่วยวน' เขา…