บทที่ 51 คุณพ่อครับ คุณแม่ยังมีชีวิตอยู่ไหม?

“เราไม่ควรต้องเจอกันอีก มันไม่เพียงแต่จะทำให้เธอต้องรู้สึกกระวนกระวายใจ แต่สุขภาพจิตของเธอก็จะแย่ลง แถมอาจจะแก่เร็วขึ้นอีกด้วย”

ถ้อยคำเหล่านั้นพุ่งผ่านริมฝีปากของเบียงก้าก่อนที่จะตัดสินใจเดินจากไป

“อย่าเพิ่งไปสิ...”

สีหน้าของมาลีเปลี่ยนไปในทันที ท่าทางของเธออ่อนน้อมลง เธอเอื้อมมือทั้งสองข้างไปจับที่แขนของเบียงก้า จากนั้นเธอก็เริ่มอ้อนวอน “ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของฉันเอง ฉันขอโทษ เธอจะตบตีฉันยังไงก็ได้ ทุกอย่างที่เธอต้องการได้เลย”

เบียงก้าหันหลังกลับมามองเธอ

มือของมาลีวางอยู่บนไหล่ของเบียงก้า จากนั้นเธอก็ค่อย ๆ เลื่อนมือไปจับที่มือของเบียงก้า มาลีกล่าวออกมาด้วยท่าทางที่ไร้เดียงสา “บี เธอรู้ไหมว่าตั้งแต่ที่ฉันเกิดมา ฉันก็ไม่เคยได้รับความรักจากพ่อเลย นั่นจึงเป็นเหตุที่ฉันอิจฉาที่เห็นว่าเธอมีพ่อ และตั้งแต่ที่ฉันได้เข้ามาเป็นครอบครัวเดียวกับเธอ ฉันก็รู้สึกไม่มีความสุขกับเธอมาตลอด ฉันอิจฉาที่เธอมีความสุขมากกว่าฉัน ฉันอาจจะทำอะไรลงไปโดยไม่คิด เพราะว่าตอนนั้นฉันยังไม่โตพอ ได้โปรดเชื่อฉันเถอะนะ ฉันไม่เคยคิดที่จะแย่งแฟนของเธอเลย...”

เบียงก้าคุ้นเคยกับกลอุบายของมาลีมาตั้งแต่เด็ก

เบียงก้าไม่จำเป็นต้องหันไปมองข้างหลัง เธอก็สามารถรับรู้ได้ว่ามีคนอยู่ข้างหลังของเธอในตอนนี้

เบียงก้าสัมผัสได้ว่า การกระทำอันเสแสร้งของมาลีไม่ได้แสดงออกมาเพื่อเธอ แต่เพื่อให้คนที่อยู่ข้างหลังของเธอได้เห็น

“บี ฉันไม่ได้มีอะไรกับฌองจริง ๆ และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนที่เราอยู่ต่างประเทศนั้น มันเป็นเพราะว่าฉันไม่มีที่ไหนให้ไปนอกจากต้องอยู่ในห้องของเขาในคืนนั้น แต่ว่าเรื่องนี้ เขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเลย มันเป็นฉันเองที่เป็นคนยืนกรานที่จะอยู่ที่นั่น” จากนั้น มาลีก็ยกมือขึ้นเพื่อแสดงถึงความบริสุทธิ์โดยการสาบานและพูดต่อว่า “ฉันสาบานได้ ในคืนนั้นเขานอนบนเตียง ส่วนฉันนอนบนพื้น และมันก็ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเราทั้งสองคนจริง ๆ”

เบียงก้าสะบัดมือของมาลีออกอย่างแรง “เลิกเล่นละครได้แล้ว”

“แต่ว่าฉันจริงใจจริง ๆ นะ ฉันไม่รู้ว่าเธอจะเกลียดฉันมากขนาดนี้...” มาลีพูดออกมาอย่างขมขื่น จากนั้น ดวงตาที่ไร้เดียงสาของเธอก็หลั่งน้ำตาออกมาในขณะที่เธอจ้องมองไปที่เบียงก้า

น้ำตาของเธอยังคงไหลหลั่งจนเธอดูน่าสงสาร

หากใครได้เห็นพวกเขาในตอนนี้ พวกเขาอาจจะคิดว่าเบียงก้ากำลังกลั่นแกล้งมาลี และพวกเขาก็จะตำหนิเบียงก้าที่เธอไม่ยอมรับพี่สาวที่มาจากการแต่งงานครั้งที่สองของพ่อของเธอ

เบียงก้ารู้ว่าฌองยืนอยู่ข้างหลังของเธอ เธอจึงพูดด้วยน้ำเสียงที่เยาะเย้ยว่า “ฉันไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าเธอทั้งคู่จะมีอะไรกันหรือไม่ก็ตาม แต่ฉันสงสัยว่า เธอมาที่นี่และแสดงความโศกเศร้าทำไม? เธอรู้สึกผิดอย่างนั้นเหรอ? เรื่องบนเตียงของเขาแย่มากจนเธอเสียใจที่ไปหลงเสน่ห์เขาอย่างนั้นเหรอ? หรือเธอต้องการเรียกเงินประกันคืนจากฉันอย่างนั้นเหรอ?”