บทที่ 52 ยังมีชีวิตอยู่

ลุค ครอว์ฟอร์ดไปที่ร้านขายยาเพื่อซื้อยาสี่กล่องตามใบสั่งยาที่แพทย์ในชุมชนได้ให้ไว้ก่อนหน้านี้

ซึ่งเป็นประสบการณ์ครั้งแรกของเขา ในการซื้อยาให้ผู้หญิง

หลังจากนั้น เมื่อเขากลับมา เขามองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่พบเบียงก้า

...

ณ คฤหาสน์ครอว์ฟอร์ดในเวลาพลบค่ำ

บลองช์ ครอว์ฟอร์ดยังคงไม่นอน ร่างเล็ก ๆ ของเด็กน้อยเขานั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำ

“พี่ชาย เราจะไม่เข้านอนกันเหรอ?” เรนนี่กอดตุ๊กตาหมีเท็ดดี้ของเธอเอาไว้ในขณะที่เธอนั่งลงบนโซฟา เธอถามบลองช์ด้วยความสงสัย

“ถ้าเธอง่วงนอนก็ไปนอนก่อนเลย พี่จะรอเอง” บลองช์เองก็รู้สึกง่วงนอน แต่เขาพยายามบังคับไม่ให้ดวงตาของเขาปิดลง

เขาตั้งใจจะรอจนกว่าพ่อของเขาจะกลับมา และพูดในสิ่งที่เขาต้องการจะพูดก่อนที่เขาจะเข้านอน

เมื่อเรนนี่ได้ยินว่าพี่ชายของเธอจะรอต่อไป ดังนั้น เธอจึงรู้สึกว่า เธอควรเรียนรู้ในการเป็นคนเข้มแข็งดั่งพี่ชายของเธอแทนที่จะง่วงเหงาหาวนอนเช่นนี้

อาหลุยส์เคยบอกเธอว่า สักวันหนึ่ง ถ้าหากว่าพ่อของพวกเขาแต่งงาน พวกเขาก็จะต้องมีแม่เลี้ยง

ทั้งพี่ชายของเธอและตัวเธอเองต่างก็ต้องการคำอธิบายว่า แม่ของพวกเขาอยู่ที่ไหน? เธอจะไปสวรรค์แล้ว หรือว่าเธอจะไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งและไม่อยากเจอพวกเขารึเปล่า?…

ดังนั้น สองพี่น้องจึงรอด้วยกันต่อไป

แต่โชคร้ายนัก เด็กน้อยทั้งสองมีพลังงานจำกัด ก่อนสี่ทุ่มพวกเขาก็ผล็อยหลับไป และเรนนี่ก็นอนดูดนิ้วโป้งจนน้ำลายไหล...

อลิสันเองก็นอนไม่หลับ เธอจึงลงไปข้างล่างและได้เห็นเด็กทั้งสองผล็อยหลับอยู่บนโซฟา เธอจึงรีบสั่งให้สาวใช้อุ้มทั้งสองขึ้นไปชั้นบนอย่างระมัดระวัง