หนีออกจากจวน

เสี่ยวชุ่ยกลับมาแล้ว ซ่างกวนหลิวหยางตื่นขึ้นมา ก็พบว่านางดิ้นหันหน้ามาทางเขา มือบางกอดเอวหนาของเขาเอาไว้ ซ่างกวนหลิวหยางหักใจที่จะไม่จูบปากจิ้มลิ้มนั่น สุดท้ายเขาก็ทนไม่ไหวก้มลงจุมพิตนาง โจวหว่านถิงกำลังฝันว่าเจ้าชิโรเลียหน้านางอยู่จึงผลักออกก่อนจะดุ

" อย่าดื้อสิ ไม่งั้นจะตีให้ตายเลย"

จากนั้นก็พลิกตัวหันหลัง เสี่ยวชุ่ยเข้ามาพอดี ซ่างกวนหลิวหยางก็รีบดีดตนเองมานั่งที่โต๊ะแล้วในมือถือหนังสืออยู่ทำท่าว่ากำลังอ่าน เห็นสาวใช้ของนางจ้องมองเขาจึงแปลกใจ

"เจ้ามองหน้าข้าทำไม สาวใช้อย่างเจ้ากล้ามองหน้าอ๋องอย่างข้าตรงๆ ไม่กลัวถูกลงโทษหรือไง"

"บ่าวไม่กล้าเพคะ แค่อดทึ่งในความสามารถของท่านอ๋องไม่ได้ ท่านอ๋องทรงเก่งกาจยิ่งนัก ขนาดอ่านหนังสือกลับหัวได้ มิน่าคนถึงกล่าวว่าพระองค์เป็นอัจริยะเพคะ"

ซ่างกวนหลิวหยางหน้าแดง เด็กบ้านี่เขาจึงวางหนังสือลงจากนั้นก็สบัดแขนเสื้อเดินจากไปไม่ใยดีพวกนางสักนิด

อาฝูมารายงานว่าทางสกุลโจวต้องการพบโจวหว่านถิงที่ทำให้ใบหน้าของบุตรสาวต้องเป็นรอย ส่วนสาวใช้ของนางกับสาวใช้ของจวนอ๋องคนนั้นอาฝูจัดการให้เงินครอบครัวพวกนางไปแล้ว แต่ซ่างกวนหลิวหยางบอกให้ส่งของขวัญไปสกุลโจวเป็นการขอโทษแทน

ไม่นานข่าวลือเรื่องพระชายาชินอ๋องจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิต หึงหวงจนคิดฆ่าได้แม้กระทั่งน้องสาวตนเองก็แพร่ออกไป

โจวหว่านถิงนอนพักมาห้าวันแล้ว นางคิดวางแผนหนีไม่สะดวกจริงๆ อีกไม่กี่วันก็งานแต่งแล้วแต่เพราะนางใจร้อน ทำให้ใบหน้าของโจวลิ่วผิงมีบาดแผล หมอบอกว่าต้องใช้เวลาร้อยวันงานแต่งจึงเลื่อนออกไป โจวหว่านถิงรอไม่ได้ ไม่เช่นนั้นท้องคงโย้แล้วจึงเรียกเสี่ยวชุ่ยมาปรึกษา

"เสี่ยวชุ่ย พวกเราควรไปจากที่นี่ เจ้าไปหาชุดบ่าวผุ้ชายมาสองชุด แล้วก็ดูว่าพวกเขาจะขนสิ่งปฏิกูลตอนไหน เราจะอาศัยเวลานั้นออกจากจวนไป"

"พระชายา แล้วจะไม่ถูกจับได้หรือเพคะ"

"ไม่มีใครอยากอยู่ใกล้ของเหล่านั้นหรอก เสี่ยวชุ่ยข้าปกป้องเจ้าทุกครั้งไม่ได้ หากนางแต่งเข้ามาถึงตอนนั้นเจ้าและข้าก็คงถูกนางรังแกเหมือนที่แม่นางรังแกมารดาข้า เรื่องนี้ต้องรอบคอบอย่าเผยพิรุธ แม้ว่าสี่ห้าวันมานี้ซ่างกวนหลิวหยางจะให้คนส่งอาหารมาให้ทุกวันทุกมื้อ แต่ใช่ว่าเขาจะเปลี่ยนใจไม่เกลียดข้า คงแค่กลัวว่าข้าจะมาตายในจวนเขาต่างหาก "

เสียวชุ่ยรับปากโจวหว่านถิง ไม่นานเสี่ยวชุ่ยก็แอบขโมยชุดของบ่าวชายในจวนมาได้สองชุด นางหาเวลาที่บ่าวต้องนำสิ่งปฏิกูลไปเทได้แล้ว

พวกเขาจะขนสิ่งปฏิกูลไปตอนกลางยามอิ๋น(ประมาณตี4) สองนายบ่าวเก็บของเท่าที่จำเป็น มีเพียงกล่องไม้เท่านั้นที่โจวหว่านถิงซ่อนไว้อยางดี เสื้อผ้านางไม่เอาไปเอาติดตัวไปแค่คนละชุดเท่านั้น ก่อนจะตกลงกับเสี่ยวชุยว่าอีกสามวันจะหนีออกไป เพราะได้ยินว่าซ่างกวนหลิวหยางต้องประชุมงานและค้างในวัง

สามวันต่อมายามอิ๋น

สองนายบ่าวแต่งชุดบ่าวรับใช้ชายมายืนรอบ่าวที่มีหน้าที่นำสิ่งปฎิกูลไปทิ้ง ทันทีที่เห็นคนมาใหม่แต่ท่าทางอ้อนแอ้นบ่าวผู้ชายก็เอ่ยถาม

"เจ้าเป็นว่ามาใหม่หรือ ชื่ออะไรกันบ้าง"

"เอ่อพี่ชายข้าชื่อเสี่ยวจง นี่น้องชายข้าเสี่ยวจิ้งขอรับ พอดีพวกข้ามาจากทางเหนือเพิ่งหายป่วยจึงมาทำนวันแรก เสียงอาจแหบแห้งไปบ้าง แต่ว่าน้องชายข้าเป็นใบ้ขอรับ เขาพูดไม่ได้ แต่ๆได้ยินขอรับ"