ปิดบังความจริง

สาวใช้ยืนตัวตรงไม่ยอมฟังคำสั่งนาง คนหนึ่งเป็นคนของจวนอ๋อง ส่วนอีกคนเป็นสาวใช้ส่วนตัวของโจวลิ่วผิง พวกนางยิ้มเยาะทันทีที่เห็นซ่างกวนหลิวหยางไม่เอ่ยสิ่งใด ก็แค่พระชายาที่มีแต่ชื่อ ไม่ได้มีอำนาจมีอะไรให้กลัวกัน

โจวหว่านถิงยิ้มหวานให้ซ่างกวนหลิวหยาง อีกทั้งยิ้มหวานให้อาฝู จนอาฝูใจคอไม่ดียิ้มแบบนี้เหมือนกับว่าอันตรายกำลังจะมาเยือนใครสักคน

ไม่ทันที่อาฝูจะรู้ตัวกระบี่จากเอวอาฝูก็ถูกโจวหว่าถิงชักออกมา ก่อนจะตวัดไปที่ขาสองข้างของสาวใช้ทั้งสองคน พวกนางล้มลงทันที เลือดไหลนองชุ่มพื้น ส่งเสียงโหยหวนออกมา

ซ่างกวนหลิวหยางตกใจอย่างยิ่ง จึงเข้าตรงแย่งกระบี่จากนางแต่ไม่ทัน โจวหว่านถิงตวัดกระบี่อีกสองครั้ง มือข้างที่ใช้ตบเสี่ยวชุยของสองคนนั้นถูกตัดขาดกระเด็นทันที

สาวใช้ทั้งสองเจ็บปวดระคนตกใจจนสลบไป โจวลิ่วผิงเดินถอยหลัง ตอนนี้โจวหว่านถิงเป็นบ้าไปแล้ว ท่านอ๋องยังหยุดนางไม่ได้เลย

"เจ้าจะทำอะไร อย่าเข้ามานะไม่เช่นนั้นหากท่านอ๋องหย่าเจ้าแล้วจวนโจวไม่มีทางเอาเจ้าไว้แน่ๆ หากยังอยากมีที่ไปอย่าทำอะไรโง่ๆนะโจวหว่านถิง

โจวหว่านถิงไม่ได้ฟังที่โจวลิ่วผิงพูดสักคำ นางตวัดปลายกระบี่ใส่ใบหน้างามทันที แต่ครั้งนี้ซ่างกวนหลิวหยางเจ้าสกัดนางไว้ทัน ปลายกระบี่จึงโดนเพียงแก้มของโจวลิ่วผิงเท่านั้น แต่ก็เป็นแผลยาวอยู่ไม่น้อย เลือดไหลซึมออกมา โจวลิ่วผิงร้องกรี๊ดอย่างคนเสียสติ

"โจวหว่านถิงเจ้าๆ หน้าข้าๆกรี๊ดเจ้า อีนางสารเลวข้าจะฆ่าเจ้า"

โจวลิ่วผิงจะเข้ามาทุบตีโจวหว่านถิง เสี่ยวชุ่ยรีบเข้าขวางโจวลิ่วผิง นางกอดเจ้านายไว้แน่นจึงถูกทุบตีแทน โจวหว่านถิงมองหน้าซ่างกวนหลิวหยางด้วยสายตาอาฆาตแค้น

ซ่างกวนหลิวหยางที่ตอนแรกแค่อยากให้นางรู้สึกอยู่ไม่เป็นสุขเท่านั้น แต่ใครจะคิดว่าคนที่อ่อนแอมาตลอด เวลาลุกขึ้นต่อต้านนางจะทำอะไรน่ากลัวได้เช่นนี้ นึกจะตัดแขนตัดขาคนก็ไม่ลังเลสักนิด

"โจวลิ่วผิงเจ้ากลับไปก่อน อาฝูไปส่งคุณหนูโจวที่เรือนหลัก ให้ท่านหมอทำแผลแล้วส่งกลับจวนสกุลโจว ข้ามีเรื่องต้องคุยกับพระชายา"

อาฝูให้คนลากสาวใช้ไปที่เรือนแพทย์ ก่อนจะเอาตัวโจวลิ่วผิงที่ฟูมฟายเพราะถูกทำลายใบหน้าไปด้วย โจวหว่านถิงโงนเงนๆทรุดลง

ซ่างกวนหลิวหยางรับนางเอาไว้ เขาอุ้มโจวหว่านถิงเข้าไปในห้องนอน วางนางลงบนเตียงนางสลบไปแล้ว นางตัวร้อนมากแปลว่านางมีไข้แต่ยังฝืนช่วยคนของตน เขาลังเลเสียแล้วว่าใครกันแน่ที่วันนั้นทำร้ายเสี่ยวหว่าน นางดูไม่เหมือนคนที่จะอิจฉาใครได้

"เจ้าไปให้ท่านหมอสั่งยาแล้วทำแผลซะ ส่วนนางข้าจะอยู่เป็นเพื่อนก่อน เจ้ากลับมาข้าค่อยไป"

"แต่ว่าบ่าว เอ่อท่านอ๋องวันนั้นที่คุณหนูชิงตกน้ำ คุณหนูของบ่าวไม่ได้อยู่ที่นั่นจริงๆเพคะคุณหนูนางถูกทำโทษให้คัดบทสวดมนต์หนึ่งพันจบ แต่อยู่ๆก็มีคนมาเรียกนางบอกว่าฮูหยินผู้เฒ่าต้องการพบ รู้อีกทีนางก็ยืนอยู่ริมสระบัวแล้วพระองค์มาเจอนั่นแหละอย่าโกรธแค้นคุณหนูเลยนะเพคะ"

"ไปทำแผล เรื่องของนางข้ามีความคิดของข้าเอง ไม่ต้องให้บ่าวอย่างเจ้ามาชี้นำ"