ข้าเปลี่ยนใจไม่หย่าแล้ว

ไม่นานก็ต้องตื่นเพราะมีมือมากระชากร่างนาง ซ่างกวนหลิวหยางนั่งรอเยาะเย้านางอยู่ที่ห้องหนังสือ

เขารอให้นางมาคุกเข่าขอร้อง แต่คนของเขากลับอกว่านางเช่าโรงเตี้ยมนอนไม่กลับจวน ทำให้เขาโมโหจนต้องมาตามเอง

"โจวหว่านถิง จะเล่นแมวจับหนูกับข้าหรือ พรุ่งนี้เจ้าเก็บข้าวของแล้วออกจากจวนข้าไปซะ แต่วันนี้เจ้าต้องกลับเดี๋ยวนี้ อยากให้คนทั้งเมืองหลวงหัวเราะเยาะข้าใช่ไหม จึงไม่กลับบ้านห๊ะ"

โจวหว่านถิงโงนเงน นางตัวร้อนเพราะพิษไข้มองหน้าคนที่บีบแขนนางอยู่ก็นึกได้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในแคว้นที่ไม่มีในประวัติศาสตร์ อาจเป็นที่ไหนสักที่บนโลกใบนี้ แต่ไม่ไหวแล้วจากนั้นก็ทรุดลง

ซ่างกวนหลิวหยางถึงกับตกใจโอบร่างบอบบางไว้ด้วยสัญชาตญาน นางตัวร้อนมากเลย มีชามยาวางไว้ แปลว่านางเรียกหมอมาตรวจแล้ว

"อาฝู ไปเตรียมรถม้าส่วนเด็กคนนี้เจ้าอุ้มนางไปด้วย หลับเป็นตายเยี่ยงนี้ยังกล้ามาค้างอ้างแรมข้างนอก"

จากนั้นก็อุ้มร่างที่สลบสไลของโจวหว่านถิงกลับจวนอ๋องทันที ซ่างกวนหลิวหยางอุ้มร่างบบางไว้แนบอก รถม้าคันนี้เล็กไม่สามารถให้นางนอนได้

กลิ่นกายของนางทำให้เขาคิดถึงเรื่องคืนนั้น แม้จะถูกนางวางยา แต่เขาก็ยอมรับว่าเขาสุขสมยิ่งนัก ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดหมดไปแล้ว เขายังร่วมรักกับนางอีกสองครั้งจนรุ่งสาง

แต่คืนแต่งงานเขารังเกียจนางบีบคอนางเกือยตาย เพราะนางเอ่ยถึงชิงเสี่ยวหว่าน อดีตคนรักในวัยเด็กของเขาที่ถูกนางผลักตกน้ำจนเสี่ยวหว่านเจ็บไข้จนจากไป

วันนี้นางเป็นไข้คงเพราะผลกรรมสนอง รถม้ามาถึงจวน ซ่างกวนหลิวหยางพานางไปไว้ที่เรือนร้างเช่นเดิม ไม่แม้แต่จะห่มผ้าให้นางสักผืน นางควรป่วยตายไปซะ

เช่นเดียวกับที่เสี่ยวหว่านทรมานเพราะถูกนางทำให้ป่วยจนตาย จากนั้นเขาก็สบัดแขนเสื้อจากไป โจวหว่านถิงตื่นตั้งแต่เขาอุ้มนางลงมาแล้ว แต่ไม่อยากเผชิญหน้ากับคนๆนี้จึงจงใจแกล้งหลับ

"ท่านอ๋อง จะไม่ตามท่านหมอหรือพ่ะย่ะค่ะ พะชายานางจับไข้หนักยิ่งนัก กระหม่อมจะตามหยวนานไห่มานะพ่ะย่ะค่ะ"