อย่าให้เขารู้

เสียงทรงอำนาจเรียกชื่อเธอดังลั่น อีกครั้งเพราะเธเอไม่ได้สนใจเขา แต่น้ำเสียงไม่เป็นนมิตรเท่าที่ควร โจวหว่านถิงจึงหันมาดู พอหันหน้ามาก็เห็นแต่คนแต่งชุดโบราณเต็มไปหมด

มีทั้งผู้หญิง มีทั้งผู้ชาย แปลว่าเธอทะลุมิติมาจริงๆ วิญญาณมาอาศัยร่างคนอื่นงั้นหรือ ท้องฟ้ายามค่ำคืนในยุคโบราณนั้นมืดมิดจริงๆ

มีโคมไฟห้อยอยู่เต็มไปหมด จะว่าสวยก็สวย แต่ตอนนี้เธอไม่ไหวแล้ว กระแสน้ำใต้ล่างทำให้ร่างนี้กำลังป่วย ฮัดเช้ยๆๆ

ผู้ชายที่เรียกชื่อเธอคือสามีสารเลวของเจ้าของร่างนี้ คนที่เตะนางในคืนแต่งงานจนกระอักเลือด เขาเกลียดเจ้าของร่างนี้ที่วัยเยาว์ผลักคนรักตอนเด็กของเขาตกน้ำจนนางป่วยตาย แต่จากความทรงจำของร่างนี้ วันนั้นนางไม่ได้อยู่ที่นั่นนี่นา

"โจวหว่านถิง เจ้ามันสตรีร้อยเล่ห์ข้าคิดถูกที่หย่ากับเจ้า"

ซ่างกวนหลิวหยางเอ่ยแก่สตรีที่เพิ่งว่ายน้ำเข้าฝั่งมา เขานั่งลงใช้มือที่หนาบีบคางนางก่อนจะเอ่ยลอดไรฟัน

"ข้าจะแต่งกับโจวลิ่วผิงน้องสาวเจ้า แม้ว่านางจะเป็นเพียงบุตรอนุก็ยังดีกว่าสตรีร้ายกาจเช่นเจ้า เทียบกับน้องสาวเจ้าๆ นับเป็นตัวอะไร ผู้หญิงใจง่าย อยากปีนขึ้นเตียงข้าไม่ส่องดูสารรูปเจ้าในกระโถนเสียเล่าโจวหว่านถิง"

โจวหว่านถิงที่ลำดับความจำเรียบร้อยก็แกะมือเขาออก มองหน้าคนตัวโตอย่างรังเกียจ เธอเกลียดพวกที่ไร้เหตุผลและชอบใช้ความรุนแรงกับผู้หญิง

ผู้ชายคนนี้ไม่คู่ควรกับร่างนี้ หย่านั่นแหละดีแล้ว จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน แม้จะเริ่มหนาวสั่นจากอาการไข้แต่ก็ยังคนยืนหลังตรง ซ่างกวนหลิวหยางงงเล็กน้อย ปกตินางเสแสร้งมารยาจะอ่อนแอต่อหน้าเขา

"ท่านพูดว่าจะหย่ามากี่ครั้งแล้ว ลูกผู้ชายคำพูดมีค่าดั่งทอง ทำให้จริงสักที ถ้างานมากนักข้าช่วยท่านฝนหมึกก็ได้นะ ข้าเขียนหนังสือเป็นท่านแค่ประทับตราลงนามก็พอ เอาล่ะข้าจะกลับไปเขียนหนังสือหย่า ท่านก็รีบกลับไปรับรองใบหย่าให้ข้าด้วยล่ะ ซ่างกวนหลิวหยาง"

โจวหว่านถิงกระชากมือกลับ ก่อนจะสาวเท้าไปไม่ใยดีเขาเหมือนเคย ปกติต้องร้องห่มร้องไห้แล้วที่เขาเฉยชา หรือพูดถึงสตรีอื่นเกิดอะไรขึ้นกับนาง วันนี้นางเป็นนอะไรไป เสี่ยวชุ่ยเดินตามแต่เห็นเจ้านายไม่สนใจชินอ๋องก็งง ปกติพระชายารักชินอ๋องมากนี่นา จึงสงสัย

"พระชายา ปกติท่านรักท่านอ๋องมากนี่เพคะ เหตุใดจะหย่าเสียเล่า เมื่อเช้าท่านยังร้องไห้เสียใจอยู่เลย"

"เสี่ยวชุ่ยตอนตกน้ำไปใต้ล่างนั้นเย็นเฉียบเหมือนเข็มหมื่นเล่มแสนเล่มมาทิ่มแทงข้าเจ็บปวดนัก ทำให้ข้าได้สติขึ้นมาจึงนึกได้ ที่ข้าควรรักคือตัวเองอย่าเอาชีวิตที่มีคุณค่า ไปให้ใจคนไร้ค่าอย่างซ่างกวนหลิวหยาง"

ทะลุมิติแบบงงๆ2 1687 คำ

"คนไร้ค่าหรือโจวหว่านถิง เจ้ากล้านัก มาดูกันใครจะเป็นฝ่ายคุกเข่าขอร้องใคร"

แม่จะเป็นเพียงการพูดคุยของนายบ่าว แต่พวกเขาได้ยินทุกคน ซ่างกวนหลิวหยางกำมือแน่น บรรดาองค์ชายล้วนฝึกวรยุทธ ตอนนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเสด็จอานั้นเกรี้ยวกราดโจวหว่านถิงเพียงใด

พวกเขาเองก็ไม่ได้ชอบหรือเกลียดนาง แค่ได้ยินมาว่านางเป็นสตรีเลวร้าย และถูกไล่ให้ไปอยู่เรือนร้างตั้งแต่คืนแรกที่แต่งงงาน

อีกทั้งบิดานางมีอนุมากมารส่วนมารดานางตายนานแล้ว อีกทั้งมารดายังเป็นแค่บุตรสาวบัณฑิตจนๆคนนึง นางไม่มีแม้แต่สินเดิมแต่งมาด้วยซ้ำ สกุลโจวไม่ให้ค่านางสักนิด ถ้าไม่ใช่เพราะนางวางยาท่านอาจะได้แต่งเข้ามาหรือ ไร้ยางอายเสียจริงๆ

ซ่างกวนหลิวหยางขึ้นรถม้ากลับจวนทันที มาถึงครึ่งทางก็เห็นสองนายบ่าวเดินกลับจวน เขาเร่งม้าไปจนเบียดพวกนาง โจวหว่านถิงหกล้มจนเข่าออกเลือดซิบ

ซ่างกวนหลิวหยางเปิดม่านมายิ้มเยาะก่อนจะเอ่ยวาจาเชือดเฉือน