ถึงบ้านเกิดท่านตา

หมู่บ้านเสวียนหยาง

เดินทางมาสามวันในที่สุดก็ถิงหมู่บ้านเสวียนหยางแล้ว โจวหว่านถิงเดินเข้าไปถามเหล่าบรรดาสตรีที่นั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่

"เอ่อ ท่านป้าเจ้าคะมิทราบว่าบ้านของท่านผู้นำอยู่ที่ใดหรือเจ้าคะ"

"เจ้าเป็นใครกันเล่าแม่นาน เอ่อ ท้องโตเพียงนี้ไม่ใชเมียน้อยตาเฒ่าหลี่ต้านนะฮ่าๆๆ" สตรีที่เอ่ยคือนางหูน้องสะใภ้ของหลี่ต้านผู้นำหมู่บ้าน

"เอ่อ หามิได้เจ้าค่ะ คือว่าข้ามาจากหลินตูได้รับที่ดินของมารดาเป็นมรดก เนื่องจากสามีของข้าแต่งเมียใหม่เข้าเรือนจึงรังเกียจแล้วขับไล่ข้าๆไร้ที่ไป พอดีมีที่ดินแล้วบ้านเก่าๆของท่านแม่อยู่ที่นี่เลยอยากมาหาที่ตั้งรกรากใหม่เจ้าค่ะ"

"หา มีบุรุษสาารเลวถึงเพียงนี้ด้วยหรือ ว่าแต่แม่เจ้าแซ่อะไรเป็นใครหรือ"

"ท่านตาข้าแซ่หลี่นามว่าต้วน มารดาหลี่ม่านเจ้าค่ะ"

"อ้อเจ้าเป็นบุตรของเสี่ยวม่านหรือ อ้าวแล้วหลี่ต้วนซิ่วไฉล่ะไปไหน มารดาเจ้าล่ะแม่นางน้อย"

"ท่านตาจากไปแล้ว ท่านแม่ก็เพิ่งจากไปไม่นานข้าจึงไร้ที่พึ่ง สามีเพิ่งสอบได้ภรรยาใหม่เป็นคนมีอำนาจ นางกลั่นแกล้งข้ายึดบ้านที่ท่านตาอาศัยไปทำให้ข้าไร้ที่อยู่เจ้าค่ะ ฮือๆ"

"อย่าร้องๆ ใครก็ได้ไปแจ้งผู้นำหน่อยว่าหลานสาวหลี่ต้วนน้องชายเขามาหา"

เพียงอึดใจชายชราคนนึกก็มาถึง เขาเห็นหน้าโจวหว่านถิงถึงกับน้ำตาร่วงทันที นางคล้ายหลี่ต้วนเหลือเกิน

"อาต้วนอ่า เจ้ากลับมาแล้วในที่สุดก็กลับมาสักที พี่ใหญ่ไม่ได้โกรธเจ้าจริงๆนะในที่สุดเจ้าก็กลับมา"

โจวหว่าถิงกำลังงงอยู่ๆชายชราก็เดินเข้ามากอดนางแล้วร้องไห้ มีชาวบ้านหลายคนที่เป็นคนแก่ก็ยกมือปาดน้ำตา จากนั้นชายชราที่กอดนางก็ปล่อยนางแล้วมองหน้า