บทที่ 0008

หลิ่วเซิงเซิงยืนขึ้นอย่างไม่มั่นคงและกำลังจะจากไป

ดูจากสีหน้าเจ้าสารเลวคนนี้ เขาคงบังเอิญถูกพิษขณะดูดเลือดพิษออกมาให้ตัวเอง ดังนั้นเขาจึงหลับไปแบบนั้น...

เขาคงไม่ตื่นอีกสักพักถ้าหนีตอนนี้ เขาคงหาตนเองไม่เจอแน่นอน!

แต่สุดท้ายเขาก็ถูกพิษเพื่อช่วยตัวเอง จะทิ้งเขาไปจริง ๆ เหรอ?

"ช่างเถอะ ข้าไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใคร"

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้หลิ่วเซิงเซิงก็หยิบยาสองเม็ดออกมาเพื่อล้างพิษพิษงูจากห้องเก็บยา กินเองเม็ดหนึ่ง และยัดอีกเม็ดเข้าไปในปากของหนานมู่เจ๋อ

ยายัดเข้าไปแล้ว แต่เขากลืนลงไปไม่ได้จะทำยังดี?

เมื่อคิดถึงฉากปากต่อปากในทีวี หลิ่วเซิงเซิงก็ส่ายหัวอย่างรวดเร็ว

เธอไม่เอาแน่!

"ถ้าจะตายก็ตาย อย่างไรก็ตามข้าก็พยายามอย่างเต็มที่แล้ว!"

หนานมู่เจ๋อ "..."

"อย่างแย่ที่สุดข้าจะขุดหลุมฝังให้ท่าน ตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิต"

ลูกกระเดือกของหนานมู่เจ๋อขยับ และเขาก็กลืนยาเข้าไป...

หลิ่วเซิงเซิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก กลืนลงไปก็ดีแล้ว ไม่เช่นนั้นตนจะต้องขุดหลุมจริง ๆ...

ขณะที่เธอกำลังคิด จู่ๆ ก็มีมือหนึ่งมาคว้าข้อมือของเธอไว้

หลิ่วเซิงเซิงไม่ได้นั่งดีและล้มเข้าไปในอ้อมแขนของเขา!

"อุ๊ย..."

เมื่อมองขึ้นไปอีกครั้ง ทั้งสองก็เผชิญหน้ากัน

"..."

หนานมู่เจ๋อจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชา "เจ้าแน่ใจหรือว่าจะขุดหลุมให้ข้า?"

"เอ่อ... ข้าคิดว่าท่านจะไม่ฟื้นแล้ว ฮ่า ๆ จะปล่อยให้ศพท่านอ๋องนอนอยู่กลางป่าได้ยังไง?"

"เจ้าหมายความว่าข้าต้องขอบใจเจ้าเหรอ?"

"ไม่ ไม่ต้อง..."

หลิ่วเซิงเซิงเสียหน้าอย่างสิ้นเชิง

หนานมู่เจ๋อผลักเธอออกไปและตบเสื้อผ้าของเขาด้วยความรังเกียจ "ทำไมเจ้าไม่หนี?"

"ข้าก็อยากจะทำ แต่ท่านจะต้องตายถ้าข้าหนีไป ข้าไม่ใช่คนที่ผิดคำพูด แม้ว่าข้าจะเกลียดท่าน แต่ท่านไปตายที่อื่นได้ ตายต่อหน้าข้าไม่ได้"

ริมฝีปากหนานมู่เจ๋อกระตุก "ข้าจะไม่มีทางตายเพื่อเจ้า"

"ไม่เอาน่า ท่านทำให้ข้าด้วยตัวเอง..."

"หุบปาก!"

หลิ่วเซิงเซิงกระพริบตาและไม่พูดอะไรอีก

ใบหูของหนานมู่เจ๋อแดงเล็กน้อย เขาเดินลงมาจากภูเขาโดยไม่มองหลิ่วเซิงเซิงด้วยซ้ำ

"ถ้าบุคคลที่สามรู้เรื่องนี้ ข้าจะตัดลิ้นเจ้าทิ้ง"

หลิ่วเซิงเซิง "..."

ไม่พูดก็ไม่พูด จะโกรธทำไม?

แต่อาการบาดเจ็บอยู่ที่ข้อเท้าของเธอ และหลิ่วเซิงเซิงก็เดินกะโผลกกะเผลกไปตลอดทางลงภูเขา เมื่อเธอไปถึงเชิงเขามันก็มืดสนิท

ไม่ไกลนัก คบเพลิงที่แน่นหนาก็กำลังใกล้เข้ามา และไม่นานหลังจากนั้น เสี่ยวเจียงก็เข้ามาพร้อมกับคนกลุ่มใหญ่

"ท่านอ๋อง ในที่สุดท่านก็ลงมาแล้ว! ถ้าท่านไม่ลงมา ข้าน้อยจะพาคนขึ้นไปหาแล้ว!"

หนานมู่เจ๋อดูอ่อนแอเล็กน้อยและเดินไปที่รถม้าโดยไม่พูดอะไรสักคำ

หลิ่วเซิงเซิงเดินกะเผลกตามไป แต่ถูกหยุดโดยเสี่ยวเจียง

"เองกล้าดีมาก พาท่านอ๋องมาสถานที่แบบนี้ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับท่านอ๋อง เองจะรับผิดชอบไหวไหม?"

"ไปให้พ้น"

เสียงหงุดหงิดหนานมู่เจ๋อดังมาแต่ไกล

เสี่ยวเจียงตะคอกอย่างเย็นชา "ได้ยินไหม? ท่านอ๋องบอกให้เจ้าไปให้พ้น!"

"ข้าหมายถึงเอง!"

ด้วยประโยคดังกล่าว ทุกคนในที่นั้นก็ก้มหน้าลงทันที และเสี่ยวเจียงก็ตกตะลึงมากในจุดนั้น

เขามองไปที่หลิ่วเซิงเซิงด้วยความไม่เชื่อ และในที่สุดก็ถอยออกไปข้าง ๆ