บทที่ 9 นี่เป็นการข่มขู่

มู่หงติดตามเธอด้วยความดูถูกและเยาะเย้ยเธอด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดี

"หาเจอแล้วยังไง? ยาอายุวัฒนะบริสุทธิ์ของเองอยู่ที่ไหน? ข้าจำเป็นต้องให้เวลาเจ้าอีกสองสามวันในการทำยาหรือไม่? เลื่อนให้เจ้าไปอีกกี่วัน?"

หลิ่วเซิงเซิงหยุดและเยาะเย้ย "ไม่จำเป็น ข้าได้เตรียมยาแก้พิษไว้แล้ว น่าเสียดายที่ปริมาณยาที่ข้าพบสามารถปรุงได้สองเม็ดเท่านั้น แต่ก็มากเกินพอที่จะช่วยชีวิตของท่านเสนาบดีได้"

เมื่อมองดูยาสองเม็ดในมือของเธอ ใบหน้าของมู่หงก็มืดลงทันที

มีคนดูมากขึ้นเรื่อย ๆ หมอหลวงและโม่เล่าไม่รู้ว่าพวกเขากำลังกระซิบอะไรกัน แม้แต่หนานมู่เจ๋อก็ยังขมวดคิ้ว...

หลิ่วเซิงเซิงเพิกเฉยต่อสายตาแปลก ๆ จากทุกคน โยนยาเม็ดหนึ่งให้โม่เล่า แล้วเดินเข้าไปในห้องพร้อมกับยาที่เหลือ

มู่หงพูดอย่างเร่งรีบ "เดี๋ยวก่อน! อย่าให้อะไรก็ได้กับพ่อข้านะ ถ้ากินแล้วมีปัญหา ระวังข้า..."

"ไม่ต้องห่วง ถ้าเขาตายข้าก็รอดไม่ได้ ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้เขาตาย"

ขณะที่พูดหลิ่วเซิงเซิงก็เดินเข้าไปในห้องแล้ว

ท้ายที่สุดหนานมู่เจ๋อคือผู้ที่พาเธอมา และไม่มีใครกล้าหยุดเธอตลอดกระบวนการทั้งหมด

อย่างไรก็ตาม ดวงตาของมู่หงเปลี่ยนเป็นสีแดง เธอก้าวไปข้างหน้าและจับมือของหนานมู่เจ๋อ "ท่านพี่เจ๋อ ท่านจะมอบชีวิตพ่อของข้าให้กับสาวใช้ได้อย่างไร? นี่มันไม่ถูก!"

"มันบริสุทธิ์มาก ยานี้บริสุทธิ์มาก..."

ทันใดนั้นก็มีเสียงหมอหลวงที่ทำหน้าที่ปรุงยาดังมาจากด้านข้าง

เห็นแค่เขาถือยาอย่างระมัดระวัง ดมกลิ่นและและมองดู เหมือนหวังว่าจะทําเม็ดยาแตกและศึกษา

โม่เล่าถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ไม่เคยเห็นยาแบบนี้มาก่อน มันทำได้อย่างไร แม้แต่ในวังก็ต้องใช้เวลาสามถึงห้าวันจึงจะเห็นผลเช่นนี้..."

"ยานี้มีกลิ่นเหมือนกับยาอายุวัฒนะ แต่ประสิทธิภาพของยาดูเหมือนจะแรงกว่ายาอายุวัฒนะหลายเท่า…"

"โม่เล่า เจ้าแบ่งเม็ดยาครึ่งหนึ่งแล้วให้ข้าดูหน่อย…"

"ไม่ได้ ยานี้มีค่ามาก มันจะถูกทำลายตามใจได้อย่างไร?"

"..."

หมอหลวงหลายคนรวมตัวกันรอบ ๆ และมองดูเม็ดยาราวกับว่าพวกเขากำลังดูสมบัติ

ดูแล้วไม่พอใจจึงรีบวิ่งเข้าไปในห้องด้วย อยากรู้ประสิทธิภาพของยาตัวนี้

เมื่อดูปฏิกิริยาของพวกเขา มู่หงไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจ ถ้าสิ่งที่พวกเขาพูดเป็นเรื่องจริง พ่อของเธอจะรอดใช่ไหม?

แต่ถ้าเป็นเรื่องจริงนั่นหมายความว่าเดิมพันระหว่างเธอกับสาวใช้...

"ฟื้นแล้ว! ท่านเสนาบดี ฟื้นแล้ว!"

ทันใดนั้นก็มีเสียงตื่นเต้นในห้อง

หลังจากนั้นทันทีก็มีเสียงโห่ร้องของทุกคน

"โอ้พระเจ้า ยานี้มีดีมาก ดีกว่ายาอายุวัฒนะนั้นด้วยซ้ำ…"

"จริงด้วย แม้แต่ยาอายุวัฒนะก็ไม่สามารถรักษาพิษในร่างกายของท่านเสนาบดีได้ แต่ทันทีที่เขากินยา ท่านเสนาบดีก็ฟื้น…"

"สาวใช้คนนี้คือใคร? เธอทำยานี้ได้จริง?"

"ไม่มีทาง เธอดูเด็กมาก"

"ทำไมจะเป็นไปไม่ได้? อ๋องชางเป็นคนพามาเอง ข้ารู้ว่าคนรอบข้างอ๋องชางไม่มีคนไร้ความสามารถ..."

"..."

ท่ามกลางเสียงดัง หลิ่วเซิงเซิงก็เดินออกไปอย่างสบาย ๆ เมื่อมองไปที่ผู้คนในจวนที่ยังไม่ได้สติ เธอก็เดินไปหามู่หงทีละก้าว

"ข้าชนะแล้ว ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องทำตามสัญญา"

การแสดงออกของมู่หงดูสับสนเล็กน้อย และน้ำเสียงของเธอก็ไม่หยิ่งเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป

"แค่หนึ่งแสนตำลึงไม่ใช่เหรอ? ใครก็ได้เอาเงินมาให้เธอ"

"คุณหนูลืมไปแล้วเหรอ นอกจากหนึ่งแสนตำลึงแล้วเจ้ายังต้องคุกเข่าขอโทษด้วย"

มู่หงโกรธมาก "เจ้ากล้าให้ข้าคุกเข่าลงให้เจ้า?"

"นี่ไม่ใช่สิ่งที่คุณหนูสัญญาเองเหรอ? หรือว่าอยากจะผิดสัญญาต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้?"

"เจ้า…"

"ช่างเถอะ ข้าก็แค่คนใช้ ให้เจ้าคุกเข่าก็รับไม่ไหว เราเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นดีกว่า"

มู่หงถอนหายใจด้วยความโล่งอก "รู้ก็ดี คุณหนูอย่างข้าจะคุกเข่าลงให้คนใช้อย่างเองได้ไง? เจ้าช่วยพ่อของข้าไว้ มีบุญคุณจริง ๆ พูดมา เจ้าต้องการอะไร?"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มอย่างไร้เดียงสา

"ให้ข้าตบคืน"

"อะไรนะ?"

มู่หงตกตะลึง ก่อนที่เธอจะทันโต้ตอบ เธอก็ถูกตบหน้าเสียก่อน