บทที่ 0017

หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกเหมือนหูของเธอเริ่มมีหนังด้าน

"ข้าเข้าใจทุกสิ่งที่เองพูด แต่เองไม่เชื่อที่ข้าพูด ข้าบอกว่าข้าไม่ชอบเขาแล้ว เองคิดว่าข้าพูดไร้สาระ ข้าบอกว่าข้าอยากหย่ากับเขา เองบอกว่าฉันโง่ไปแล้ว ข้าบอกว่าข้าจะออกไปหย่ากับเขา แล้วเองก็คิดว่าข้าบ้าไปแล้ว แล้วข้าจะพูดอะไรได้?"

หลังจากหยุดสักพัก เธอก็พูดต่อ: "นอกจากนี้นี่คือจวนอ๋องชาง ผู้ร้ายจะบุกเข้ามาและลอบสังหารข้าอย่างง่ายดายได้อย่างไร? เข้ามาด้วยความพยายามอย่างมากก็เพื่อลอบสังหารไอ้สารเลวคนนั้นมั้ง"

เสี่ยวถังกัดริมฝีปากของเธอ "ถึงแม้จะพูดแบบนั้น แต่ตอนนี้จวนชิงเฟิงนั้นรกร้างมากและอยู่ใกล้ถนน ดังนั้นมันจึงไม่ปลอดภัยที่สุด หากมีผู้ร้ายจริง ๆ ก็สามารถปีนข้ามกำแพงแล้วเข้าจวนได้ และเราก็ห้ามไม่ได้..."

หลิ่วเซิงเซิงเยาะเย้ย "นี่คือจวนอ๋องชาง จวนเย็นไม่มีทหาร ที่นี่จะไม่มี?"

"แต่ท่านอ๋องไม่เคยสนใจความเป็นอยู่ของท่าน แล้วเขาจะจัดทหารมาปกป้องท่านได้อย่างไร…"

หลิ่วเซิงเซิงตกตะลึง

ไม่มีทหารลับ และยังอยู่ใกล้ถนน...

"นี่มันเยี่ยมมาก!"

กล่าวอีกนัยหนึ่งเธอสามารถแอบออกไปได้อย่างง่ายดายเหรอ?

"พระชายา ท่านพูดอะไร..."

"เองอยากกินอะไร? ข้าจะไปห่อมาให้เอง"

เปลือกตาของเสี่ยวถังกระตุก "พระชายา ท่านยังถูกกักบริเวณอยู่ไม่สามารถออกไปได้ นอกจากนี้ท่านยังบาดเจ็บเช่นนี้…"

"ไม่ต้องห่วง พักมาสองวันแล้ว ตอนนี้ข้าเดินได้กระโดดได้แล้ว ขอแค่ไม่โดนบาดแผลโดยตรง ข้าก็ไม่รู้สึกเจ็บอีกแล้ว เองบอกข้ามาว่าอยากกินอะไร ขากลับข้าจะเอามาฝาก"

เมื่อเห็นเสี่ยวถังกล้ากล้ากลัวกลัว หลิ่วเซิงเซิงก็ทำอะไรไม่ถูก "ช่างเถอะ แค่ระวังปากของเองไว้ก็พอและอย่าพูดเรื่องไร้สาระ ข้าจะเอาของอร่อย ๆ มาให้ตอนข้ากลับมา"

เสี่ยวถังกังวล "พระชายา ท่านคงไม่ใช่จะแอบหนีออกไปอีกแล้วนะ?"

นี่ไม่ชัดเจนเหรอ?

หลิ่วเซิงเซิงพูดไม่ออก เธอได้รับบาดเจ็บสาหัสมาสองวันและเธอยังไม่ได้กินเนื้อสัตว์แม้แต่คำเดียว หลังจากเหตุการณ์นั้นแม่ครัวไม่กล้ารังแกเธออีก แต่หนานมู่เจ๋อช่วยพวกเขาโบยเธอและส่งคนมาเฝ้าเธอที่หน้าประตูจวนชิงเฟิง เมื่อคิดว่าเธอออกไปไม่ได้ แม่ครัวก็พากันกำเลิบอีกแล้ว

แม้ว่าจะไม่ได้ให้ข้าวเย็นตน แต่นอกจากผักใบเขียวก็ผักกาดขาว เธอกินจนจะอ๊วกแล้ว

จวนอ๋องชางนี้เธอไม่อยากอยู่แม้แต่วินาทีเดียว ตอนนี้อาการบาดเจ็บของเธอหายเกือบหมดแล้ว จะทนอยู่ได้ยังไง?

เธอไม่เคยเป็นคนกินรอความตาย ในยุคปัจจุบันเธอสามารถเป็นหมอเทวดาที่มีชื่อเสียงได้ด้วยกําลังของเธอเอง ในสมัยโบราณนี้ เธอต้องสร้างพื้นที่ขึ้นมาไม่มากก็น้อย เธอต้องค้นหากฎการอยู่รอดของโลกนี้และสร้างกองกําลังเล็ก ๆ ของตัวเอง

มีเพียงตัวเองแข็งแกร่งเท่านั้นสิ่งนี้จึงจะไม่เกิดขึ้นอีก

เพราะหนานมู่เจ๋อไม่เคยให้เธอกินอิ่มนอนหลับ และไม่ช้าก็เร็วพวกเขาจะต้องหย่ากัน...

จากนั้น หลิ่วเซิงเซิงก็สวมหน้ากากครึ่งหน้าแล้วปีนออกจากกำแพงอีกครั้ง...

เมื่อมองดูแผ่นหลังที่เงอะงะของเธอ เสี่ยวถังที่อยู่ในจวนก็กังวลและกลัว กังวลว่าหลิ่วเซิงเซิงจะตกจะหล่น และยิ่งกลัวว่าจะมีใครรู้เรื่องนี้

หากพวกเขาถูกจับได้อีกครั้งในครั้งนี้ พวกเขาจะต้องย้ายกลับไปที่จวนเย็นจริง ๆ!

"เสี่ยวถัง พระชายาล่ะ"

ทันใดนั้นก็มีเสียงที่คุ้นเคยดังเข้ามาในหู เสี่ยวถังสะดุ้ง และเมื่อหันกลับมาก็เห็นป้าหวัง

เธอมาทำไม?

คงไม่ได้มาซ้ำเติมนะ...

"พระชายไม่สบาย กำลังพักผ่อนอยู่ในห้อง ท่านมีธุระอะไรกับพระชายาหรือเปล่า?"

ป้าหวังเกลียดพระชายามาโดยตลอด หากเธอพบว่าพระชายาแอบออกไปข้างนอก ผลที่ตามมาจะร้ายแรงมาก!

เมื่อมองดูเสี่ยวถังที่กำลังวิตกกังวลต่อหน้าเธอ ป้าหวังก็มีสีหน้าไม่ดีนัก เพียงแค่วางตะกร้าไว้ในมือเสี่ยวถัง

"ข้าแค่กลัวว่าพวกเองจะอดตาย ถึงตอนนั้นก็ต้องให้พวกเรามาเก็บศพ เดือดร้อนจะตาย"

หลังจากพูดอย่างนั้นเธอก็หันหลังกลับและจากไป