บทที่ 18 คุณกล้ารายงานเจ้าหน้าที่และลองดูไหม?

หลิ่วเซิงเซิงถอนหายใจเบา ๆ

แม้ว่าหญิงสาวที่ปลอมตัวเป็นผู้ชายจะไม่ประสบความสำเร็จมากนัก เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบัน ดูเหมือนไม่มีใครสังเกตเห็นนอกจากตัวเธอเอง

ขณะที่เขากำลังคิดเรื่องนี้ "ชายหนุ่ม" ก็พูดไปแล้ว: "แม่นางคนนี้บอกว่าเธอไม่รู้จักเจ้า กลางวันแสก ๆ พวกเจ้าไม่ใช่กำลังพยายามรังแกผู้หญิงนะ?"

"มันไม่ใช่กงการอะไรของเจ้านะไอ่หนุ่ม เจ้าควรหลีกทางให้ข้า ถนนสายนี้เป็นของข้า เจ้าเชื่อไหมว่าข้าจะขายเจ้าไปพร้อมด้วย"

ชายหัวโล้นกำลังข่มขู่ และในขณะที่เขาพูด เขาก็กำลังจะเข้ามาดึงผู้หญิงออกไป

ทันใดนั้น "ชายหนุ่ม" ก็ชักดาบออกมาชี้ไปที่เขา "เจ้ากล้ารังแกผู้หญิงตอนกลางวันแสก ๆ เชื่อไหมว่าคุณชายอย่างข้าจะพาเจ้าไปหาทางการ?"

ขณะที่พูด เธอก็หันกลับมามองหญิงสาวที่อยู่ข้างหลังเธอแล้วพูดว่า "แม่นาง เจ้าไปแจ้งทางการก่อนที่นี่ปล่อยเป็นเรื่องของข้า"

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า แจ้งทางการเหรอ? ข้าเกรงว่าเจ้าไม่รู้ว่าเราเป็นใคร หัวหน้าข้ามาจากแก๊งอู๋ชิว ถ้ากล้าแจ้งทางการก็ลองดู! ระวังครอบครัวของเจ้าจะถูกฝังทั้งครอบครัวกับเจ้า!"

ชายหัวโล้นยิ้มอย่างดุเดือด และผู้ชายที่ตามมาเขาก็ยิ้มอย่างชั่วร้าย และบางครั้งก็เหลือบมองหลิ่วเซิงเซิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

ชายที่อายุมากที่สุดในหมู่พวกเขาก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วพูดว่า "ไอ้หนุ่ม ข้าแนะนำให้เจ้าหลีกทางตอนนี้ ไม่เช่นนั้นตอนเจ้าอยากจะไปก็ไปไม่ได้แล้ว"

"หัวหน้า อย่าพูดมากกับเขาเลย แม่นางข้าง ๆ ก็น่าจะพวกเดียวกับเขา ในเมื่อเขาอยากเป็นวีรบุรุษช่วยสาว งั้นให้เขาเฝ้าดูเราพาผู้หญิงสองคนนี้ไปด้วยกัน ดูว่าเขาจะทำอย่าง"

ชายหัวล้านถูมือด้วยรอยยิ้มแล้วเดินไปหาหลิ่วเซิงเซิง

แม้ว่าสาวน้อยคนนี้จะสวมหน้ากาก แต่รูปร่างของเธอก็ดีกว่าคนที่อยู่ข้าง ๆ เธอมาก บางทีอาจมีใบหน้าที่มีเสน่ห์อยู่ใต้หน้ากากและเขาก็ไม่อยากพลาดมัน

โดยไม่คาดคิด เขาเพิ่งก้าวไปไม่กี่ก้าวก็มีดาบฟันเข้าใส่เขา

ชายหัวโล้นตกใจและหลบดาบอย่างรวดเร็ว จากนั้นคว้ามีดฟันดาบด้วยความโกรธไปที่ชายหนุ่ม

"เอาล่ะเจ้าหนุ่ม พูดดี ๆ ไม่ยอม วันนี้เจ้าหาเรื่องตาย!"

ชายหนุ่มหลบมีด แต่ชายสองหรือสามคนที่อยู่ข้าง ๆ เขาก็รีบวิ่งเข้ามาเช่นกัน และพวกเขาก็ต่อสู้กันในทันที

ในขณะนี้ หัวหน้าของพวกเขาเป็นคนเดียวที่ยังไม่ได้ลงมือ ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ตื่นตระหนกเลยและจ้องมองไปที่หลิ่วเซิงเซิงอย่างกล้าหาญ

"จุ๊จุ๊ ดีจริง ๆ สาวน้อย เจ้ากล้าหาญมาก คิดจะไปอยู่กับข้าไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงอยากจะหัวเราะ แต่เธอก็กลั้นไว้

เพราะเธอเห็นว่าหญิงสาวที่ปลอมตัวเป็นผู้ชายล้มอยู่ข้างหลังและเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกอันธพาลเหล่านั้น

และสาวน้อยที่กำลังตะโกนขอความช่วยเหลือเมื่อเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติจึงใช้ประโยชน์จากความวุ่นวายและวิ่งหนีไป...

สิ่งสำคัญคือถ้าคนเหล่านี้ยังไม่ไล่ตาม พวกเขาคงเห็นเหยื่อที่ดีกว่าสาวน้อยคนนั้น...

หลิ่วเซิงเซิงยัดขนมฟักทองชิ้นสุดท้ายในกล่องเข้าปาก เธอไม่ชอบถูกปฏิบัติเหมือนเป็นเหยื่อ

"ขอโทษด้วย ข้าอิสระเคยชินแล้ว ไม่มีแผนที่จะอยู่กับคนอื่น"

เธอแอบหยิบเข็มเงินสองสามอันออกมาจากห้องเก็บยา "ไม่งั้นพวกเจ้าไปอยู่กับข้าดีกว่า ถ้าอยู่กับข้า ต่อไปก็ไม่สามารถทําเรื่องลวนลามผู้หญิงได้อีกแล้ว"

ใบหน้าแก่ของต้าเฉียงกระตุก "คุยโวเหลือเกิน สาวน้อย ไว้หน้าเจ้าแล้วไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใครเหรอ? รู้มั๊ยว่าข้าเป็นใคร?"

ทันทีที่เขาพูดจบ เขาก็รู้สึกเจ็บที่ต้นขา ราวกับว่ามีเข็มทิ่มแทงเขา ก่อนที่เขาจะตรวจสอบได้ว่าขาของเขาเป็นอะไร ทันใดนั้นก็มีอาการปวดเฉียบพลันออกมาจากหน้าอกของเขา

หลิ่วเซิงเซิงขยับนิ้วของเธอ และเข็มเงินในมือของเธอก็พุ่งออกมาอย่างเงียบ ๆ ในช่วงเวลาสั้น ๆ ชายวัยกลางคนที่ยังคงต่อสู้อยู่ก็หยุดทีละคนและนั่งยอง ๆ ลงกับพื้น โดยจับหน้าอกของพวกเขาไว้

"ให้ตานเถอะ หัวใจข้าเจ็บมาก..."

"ข้าปวดท้อง จู่ ๆ ก็ปวดท้อง เกิดอะไรขึ้น?"

ชายหัวโล้นที่เย่อหยิ่งเมื่อกี้นี้นั่งลงกับพื้น "ข้าเจ็บมาก เป็นไปได้ไหมว่ามื้อเที่ยงมีอะไรผิดปกติ? ใครกล้าวางยาเรา?"

การล่มสลายอย่างกะทันหันของคนเหล่านั้นยังทำให้ "ชายหนุ่ม" ถอนตัวออกไป และเธอก็รีบวิ่งไปที่ด้านข้างหลิ่วเซิงเซิง "เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

เมื่อเห็นหลิ่วเซิงเซิงส่ายหัว เธอก็กล่าวเสริมว่า: "ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ไอ้สารเลวเหล่านี้คงกินอะไรไม่ดีมา เราไม่ต้องสนใจพวกเขาแล้วออกไปจากที่นี่ก่อนดีกว่า?"

"ได้!"

หลิ่วเซิงเซิงเหลือบมองคนเหล่านั้นอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเดินจากไปราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น