บทที่ 0027

จิ่งฉุนกลับยิ้มแก้มปริว่า "เอ่อ ข้าพูดเฉย ๆ แต่ท่านใช้นิ้วเท้าคิดก็ควรรู้ไม่ใช่เหรอ? พระชายาของท่านน่าเกลียดมาก ท่านก็เกลียดนางมาก หนึ่งนางไม่เป็นภัยคุกคามใด ๆ ต่อผู้หญิงข้างนอก สองนางก็ไม่มีประโยชน์ใด ๆ ต่อท่าน ยิ่งไปกว่านั้นก็ไม่มีใครคาดคิดว่าจวนอ๋องจะไม่สนใจความเป็นความตายของพระชายา ดังนั้นใครจะลอบสังหารนางล่ะ..."

"ทางที่ดีเลิกเหล้าเถอะ เจ้าพูดมากจริง ๆ"

หนานมู่เจ๋อขัดจังหวะเขาด้วยความรังเกียจ

"ข้าก็เป็นแบบนี้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาท่านก็ไม่ได้ผ่านมาแบบนี้เหรอ? อึก ทำไมถึงเรอกะทันหัน…"

จิ่งฉุนตบหน้าอกของเขาแล้วพูดว่า: "อยู่ที่ในจวนชิงเฟิงจริง ๆ ไม่จริงนะ? เป็นพระชายาไร้ความสามารถนั่นเป่าขลุ่ยอยู่?"

ในขณะนี้ พวกเขาทั้งสองได้มาถึงประตูจวนชิงเฟิงแล้ว

ทหารที่ประตูคุกเข่าลงบนพื้นทันทีที่เห็นหนานมู่เจ๋อ หนานมู่เจ๋อเพิกเฉยต่อพวกเขา แต่ไม่ได้ดันประตูเข้าไป

"ท้ายที่สุดแล้วนี่คือที่อยู่อาศัยของพระชายา ไม่มีคนรับใช้คนใดกล้าเป่าขลุ่ยในตอนนี้ จึงต้องเป็นนาง ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่านางมีพรสวรรค์เช่นนี้ ไม่เพียงแต่นางเก่งในการเขียนจดหมายรักเท่านั้น แต่นางก็เป่าขลุ่ยเก่งเหมือนกัน ฮ่าฮ่าฮ่า พี่เจ๋อ ทำไมไม่ชอบนาง เป็นเพราะนางน่าเกลียดเกินไปหรือเปล่า?"

จิ่งฉุนมองหนานมู่เจ๋ออย่างติดตลกว่า "จริง ๆ แล้วผู้หญิงแบบเธอมีไม่มากแล้ว เธอดูน่าเกลียดนิดหน่อย แต่เธอก็มีความสามารถมากมาย และเธอก็ทุ่มเทอย่างเต็มที่ ทำไมพี่เจ๋อไม่ยอมเธอล่ะ?"

"หุบปาก!"

"เอ่อ แค่อยากให้ท่านไม่ตัดสินคนที่หน้าตา"

"เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าตัดสินคนที่หน้าตา ถึงแม้ใบหน้าของเธอไม่ได้น่าเกลียด แต่ใจของเธอก็น่าเกลียดมาก ยิ่งกว่านั้นข้าได้ยินมาว่าใบหน้าของเธอหายดีมานานแล้ว ถ้าข้าตัดสินคนจากหน้าตา ก็ยอมเจอเธอนานแล้ว"

จิ่งฉุนเริ่มสนใจ "ไม่ขี้เหร่แล้วเหรอ? ฮ่า ๆ พี่เจ๋อล้อเล่นใช่ไหม?"

หญิงที่ขี้เหร่ที่ทุกคนหัวเราะเยาะจู่ ๆ จะหยุดขี้เหร่ได้อย่างไร?

จิ่งฉุนรู้สึกว่าหนานมู่เจ๋อคงอยากจะรักษาหน้าของเขาไว้

เขาไม่ต้องการให้คนอื่นเห็นว่าเขาแต่งงานกับหญิงขี้เหร่ใช่ไหม?

หนานมู่เจ๋ออารมณ์เสีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาได้ยินเพลงที่คุ้นเคยนี้ เขารู้สึกเสียใจมากยิ่งขึ้น และเขาไม่ต้องการคุยกับจิ่งฉุนเลย

จิ่งฉุนมีรอยยิ้มบนใบหน้า "เรามาเดิมพันกันดีไหม ถ้าพระชายาของท่านยังน่าเกลียดเช่นเคย ท่านสามารถดื่มเหล้าที่เหลือในมือของข้าได้เลย เหล้านี้แรงมาก แต่ข้าดื่มไปหนึ่งในสี่ ดูสิ เมาขนาดนี้แล้ว"

ขณะที่เขาพูด เขาก็เรออีกครั้ง "แน่นอนถ้าท่านชนะ ข้าจะดื่มเหล้านี้ เป็นไง?"

"ปัญญาอ่อน"

จิ่งฉุนหัวเราะเสียงดัง พลิกตัวแล้วกระโดดไปที่ประตู ถือขวดเหล้าไว้ในมือข้างหนึ่ง ขณะมองดูในสวนอย่างเหยียดหยาม

ขณะนี้ท้องฟ้าสดใสมากแล้วและดวงอาทิตย์ก็ส่องอย่างอบอุ่นบนโลกผ่านเมฆ หลิ่วเซิงเซิงกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งหินในสวนพิงโต๊ะหินดูขี้เกียจเล็กน้อย

เธอถือขลุ่ยในมือ และเสียงขลุ่ยอันไพเราะก็ดังมาจากขลุ่ย...

มีลมพัดมาบ้างเป็นครั้งคราว ทำให้ผมยาวของเธอยุ่งเล็กน้อย

ผมยาวตรงและเป็นสีดำ มีเพียงส่วนเล็ก ๆ เท่านั้นที่ถูกมัดด้วยกิ๊บติดผม และส่วนใหญ่ก็พาดไว้บนไหล่ของเธออย่างเกียจคร้าน ดูมีเสน่ห์เป็นพิเศษ

ใบหน้าที่สวยงามของเธอไม่มีข้อบกพร่องใด ๆ และผิวที่สวยและละเอียดของเธอก็บอบบางราวกับผิวของทารก

คนนี้คือหลิ่วเซิงเซิงจริง ๆ เหรอ?

จิ่งฉุนปล่อยมือ และขวดเหล้าในมือก็เกือบจะตกลงกับพื้น โชคดีที่เขาฟื้นตัวขึ้นและรีบจับขวดเหล้าด้วยมืออีกข้าง เกือบจะทำให้ตัวเองโง่เขลา...

อย่างไรก็ตามหนานมู่เจ๋อก็ผลักประตูออกไป ทันทีที่เข้ามา เขาก็ต้องตกใจกับภาพที่สวยงามตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่นานเขาก็กลับมามีสติอีกครั้ง

เสียงขลุ่ยหยุดกะทันหัน และหลิ่วเซิงเซิงก็ต้องตกใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นหนานมู่เจ๋อ เธอไม่คิดว่าหนานมู่เจ๋อที่ไม่ยอมเจอเธอ วันนี้จะริเริ่มที่จะเข้าไปในจวนชิงเฟิงนี้!

"ท่านมาทำอะไรที่นี่?"

เมื่อหลิ่วเซิงเซิงอ้าปาก หนานมู่เจ๋อก็ตกตะลึง

หลังจากที่หลิ่วเซิงเซิง กลายเป็นคนสวยอารมณ์ของเธอก็แย่ลงหรือเปล่า?

กี่ครั้งแล้วที่เธอขอร้องตัวเองตลอดหลายปีที่ผ่านมา โดยที่เขาไม่ได้มาหาเธอเลย และวันนี้เขามาด้วยตัวเอง ไม่ได้เป็นอย่างที่เธอขอ?

แต่เธอมีทัศนคติแบบนี้ เล่นตัว?

เมื่อมองดูใบหน้าที่สวยงามตรงหน้าของเขา หนานมู่เจ๋อก็ตกอยู่ในภวังค์ " หลิ่วเซิงเซิง?"

ดูเหมือนไม่มั่นใจ