บทที่ 28 คราวนี้ไม่ใช่อาการเป็นลมปลอมๆ

ใบหน้าของจิ่งฉุนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "อึก ไม่คิดว่าพระชายาจะรู้เรื่องนี้ อึก ข้าจำไว้แล้ว ลาก่อน..."

ขณะที่เขาพูด ลมกระโชกแรงพัดผ่านไป และจิ่งฉุนก็หายตัวไปบนกำแพง

หลิ่วเซิงเซิงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ วิชาตัวเบาในโลกนี้ทรงพลังมาก เธอจะต้องเรียนรู้มันไม่ช้าก็เร็ว

ทันทีที่แกว่งชิงช้า หลิ่วเซิงเซิงก็รู้สึกว่ากระดูกทั้งหมดในร่างกายของเธอหลุดออกจากกัน "ซืด..."

เจ็บมาก อาการบาดเจ็บสาหัสเกินไปหรือเปล่า?

ยาตัวเองแรงขนาดนั้น เปลี่ยนเป็นอาการบาดเจ็บธรรมดาก็หายเร็ว

ไม่ เธอรู้สึกเวียนหัว

คงเป็นเพราะนอนไม่ค่อยหลับจึงกลับห้องก่อนดีกว่า...

"..."

ภายนอกจวนชิงเฟิง

เมื่อหนานมู่เจ๋อจากไป เขายังคงถือขลุ่ยอยู่ในมือด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย สมัยนั้นแม่ของเขามักจะเป่าขลุ่ยให้เขาฟัง...

"พี่เจ๋อข้าว่า พระชายาของท่านสุดยอดมาก เมื่อกี้ข้าหยุดสะอึกไม่ได้ ข้าดื่มน้ำอุ่นตามที่เธอบอก ตอนนี้ข้าไม่สะอึกแล้ว เป่าขลุ่ยและเขียนจดหมายรักได้ ยังรู้วิชาพวกนี้อีก จุ๊ จุ๊ ท่านโชคดีจริง ๆ"

หนานมู่เจ๋อพูดว่า: "ความโชคดีนี้ให้เจ้าเอาไหม?"

พยายามเรียนรู้เพลงที่แม่เล่น ผู้หญิงคนนี้ต้องการดึงดูดความสนใจของเขามากแค่ไหน?

จิ่งฉุนพูดด้วยรอยยิ้ม: "สวยมากขนาดนี้ แต่แม้แต่หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนก็ยังไม่ดีเท่าหนึ่งในพันของเธอ ถ้าเธอเดินออกไปตอนนี้ ตำแหน่งของผู้หญิงที่สวยที่สุดก็จะเป็นของเธอ ท่านแน่ใจว่าไม่ชอบเธอ?"

หนานมู่เจ๋อเพิกเฉยต่อเขา

เขาส่ายหัวอีกครั้ง "ช่างเถอะ ถึงยังไงข้าก็แพ้แล้ว เหล้านี่..."

ก่อนที่เขาจะดื่มเหล้าในมือ หนานมู่เจ๋อก็คว้าขวดเหล้าไปจากมือของเขาก่อนจะเงยหน้าขึ้นดื่มอย่างหนัก

จิ่งฉุนรู้สึกเขินอาย "พี่เจ๋อ คนที่แพ้คือข้า…"

หลิ่วเซิงเซิงสวยมาก เขาแพ้แล้วจริง ๆ

แต่หนานมู่เจ๋อดื่มเหล้าจนหมดแล้วพูดว่า: "เจ้าไม่แพ้"

ความหมายก็คือ หลิ่วเซิงเซิงเป็นคนน่าเกลียด

มุมปากของจิ่งฉุนกระตุก เมื่อมองดูหนานมู่เจ๋อที่กำลังจากไป เขาก็ส่ายหัวเล็กน้อย "จริง ๆ เลย... "

ใจแข็งเช่นเคย

"ท่านอ๋อง ท่านอ๋องช่วยด้วย!"

ทันใดนั้นก็มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากด้านหลัง แล้วผู้หญิงที่ดูเหมือนสาวใช้ก็วิ่งเข้ามาถามว่า "ท่านอ๋องล่ะ? พวกเจ้าเห็นท่านอ๋องไหม?"

จิ่งฉุนชี้ไปข้างหน้า

เสี่ยวถังพยักหน้าขอบคุณแล้วรีบไล่ตามเขาไป

"ท่านอ๋องช่วยด้วย พระชายาเป็นลมหมดสติ ท่านอ๋องรีบไปดูทีเถิด..."

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ดวงตาของหนานมู่เจ๋อก็เปล่งประกายด้วยความรังเกียจ

มันเป็นกลนี้อีกแล้ว ทุกครั้งเป็นกลนี้ตลอด

ทันทีที่เสี่ยวถังตามเขาทัน ก็หกล้มลงบนพื้น

"ท่านอ๋อง ข้าน้อยตื่นขึ้นมาก็พบว่าพระชายาเป็นลมหมดสติอยู่ข้างชิงช้าแล้ว ดูเหมือนเธอจะเป็นไข้และอาการไม่ดีนัก ขอท่านอ๋องโปรดไปดูพระชายาที!"

"ใครก็ได้ เชิญโม่เล่าไป"

น้ำเสียงหนานมู่เจ๋อเย็นชา

เสี่ยวถังกล่าวว่า: "ท่านอ๋อง พระชายาอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่นับตั้งแต่ถูกโบยถึงสามสิบที แม้ว่าข้าน้อยจะให้ยาแก่พระชายาในช่วงสองวันที่ผ่านมา แต่บาดแผลก็เริ่มเข้มขึ้นทุกวัน หลังพระชายาเขียวไปทั้งหลัง ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เธอจะ..."