บทที่ 0042

งานเลี้ยงดอกท้อนี้มีคึกคักจริง ๆ

ไม่เพียงแต่คึกคักไปด้วยเหล่าสาวผู้มีชื่อเสียงมารวมตัวกันเท่านั้น แต่ยังคึกคักไปด้วยศาลาฝั่งตรงข้ามที่รวบรวมชายหนุ่มผู้มีความสามารถไว้ไม่น้อย

มู่เหยียนซีคุณชายรองก็เป็นหนึ่งในนั้น พวกเขาดื่มชาและแลกเปลี่ยนบทกวี พวกเขานั่งคุยกันและหัวเราะร่วมกัน ในบางครั้งพวกเขาจะแอบมองดูกัน ซึ่งทำให้เสี่ยวเหลียนและคนอื่น ๆ ที่อยู่ตรงข้ามหน้าแดงด้วยความเขินอาย

ดูเหมือนว่าในงานเลี้ยงดอกท้อที่คึกคัก เด็กหญิงหลายคนที่นําโดยเสี่ยวเหลียนจ้องมองที่ชายรูปงามที่อยู่ตรงข้าม ในขณะที่มู่หงและคนรอบตัวเขานั่งอยู่ที่นั่นโดยไม่พูดอะไรสักคํา ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเต็มไปด้วยความอิจฉา

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนแกล้งทำเป็นแนะนำหลิ่วเซิงเซิงให้กับทุกคน แต่ทุกคนกลับเลือกที่จะเพิกเฉยโดยปริยาย น้อยคนนักที่จะสนใจพวกเขาและก็หัวเราะเยาะ

ความริษยา การดูหมิ่น และความกังวลจอมปลอม...

หลิ่วเซิงเซิงเพิกเฉยต่อความวุ่นวายทั้งหมด ยิ้มอย่างสงบ และหาที่นั่งนั่งลง

ทันทีที่เธอนั่งลง เธอก็มองไปที่หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนแล้วพูดว่า "น้องสาวลืมสิ่งที่ข้าเตือนก่อนหน้านี้หรือเปล่า?"

ทันทีที่เธอพูด ผู้หญิงทุกคนก็มองมาที่เธอ

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนพูดด้วยความเขินอาย: "ท่านพี่กำลังพูดถึงอะไร? เรื่องก่อนหน้านี้ก็ปล่อยให้มันผ่านไปไม่ดีเหรอ?"

"ผ่านไป?"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้ม "เจ้าพูดเก่งจริง ๆ ตอนแรกคนที่ไม่คิดจะปล่อยข้าไปก็คือเจ้า หลังจากถูกข้าพบว่าเจ้าวางยาพิษ คนที่ต้องการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ก็คือเจ้า ความจริงก็ปรากฏขึ้นและโยนความผิดทั้งหมดให้กับคนใช้ตัวเองก็คือเจ้า ตอนนี้เจ้าบอกว่าให้ผ่านไป แต่ลับหลังก็แอบบอกทุกคนว่าข้าใส่ร้ายเจ้า เจ้าแสดงเก่งขนาดนี้เลยเหรอ?"

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนไม่คิดว่าหลิ่วเซิงเซิงจะพูดชัดเจนขนาดนี้ พูดอย่างกระอักกระอ่วนทันทีว่า "ท่านพี่ ท่านพูดแบบนี้กับข้าได้ยังไ?ง หรือว่าในใจท่านข้า..."

"อย่างอื่นข้าไม่อยากจะพูดแล้ว ข้าจะถามเจ้าประโยคหนึ่งว่า เราเจอพิษจากขนมที่เจ้าส่งมาให้ ใช่ไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงมองตรงไปที่หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยน ดึงดูดทุกคนที่อยู่ที่นั่นให้มองหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยน

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนรู้สึกเขินอายและต้องการหักล้าง แต่หลิ่วเซิงเซิงกล่าวว่า: "ไม่เพียงแต่อ๋องชางและองค์รัชทายาทเท่านั้นที่อยู่ที่นั่นในเวลานั้น แต่องค์ชายสองก็มองเห็นทุกสิ่งด้วยตาของเขาเอง น้องสาวน่าจะแต่งเรื่องขึ้นมามั่วๆ ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ไม่ได้หรอก?"

"ใช่ ขนมนั่นมีพิษจริง ๆ แต่คนรับใช้ของข้าเป็นคนทำ ท่านพ่อได้ลงโทษ เสี่ยวหรูแล้ว เสี่ยวหรูยังบอกอีกว่า เมื่อก่อนเธอถูกพี่สาวรังแกมากเกินไป เลยอยากแก้แค้นพี่สาว เธอถูกลงโทษแล้ว..."

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็ตกตะลึง

"ที่แท้คุณหนูใหญ่ถูกวางยาพิษจริง ๆ เหรอ? หรือว่าเมื่อก่อนเธอสวยแบบนี้มาตลอดเหรอ?"

"หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนยังพูดอยู่ไม่ใช่เหรอว่ามีคนใส่ร้ายเธอ? เนื่องจากคนใช้ของเธอเป็นคนวางยาพิษ นี่จึงไม่ใช่การใส่ร้าย…"

"..."

มีเสียงพึมพำจากฝูงชน แต่หลิ่วเซิงเซิงไม่ได้ตั้งใจจะหยุดอยู่แค่นั้น เธอกลับพูดต่ออย่างใจเย็น:

"ไม่ว่าจะเป็นเจ้าที่วางยาข้าหรือสาวใช้ของเจ้าวางยา เรื่องแบบนี้ก็มีแต่พวกเจ้าสองคนเท่านั้นที่รู้ แต่ไม่ว่าใครในพวกเจ้าสองคนจะวางยาพิษ ข้าในฐานะเหยื่อ ก็ควรขอความเป็นธรรมจากเจ้า ยังไงเจ้าก็เป็นเจ้านายเธอ ไม่มีใครสามารถรับประกันได้ว่าเธอจะได้รับคําสั่งจากเจ้าหรือไม่?"

ประโยคหนึ่ง พูดความจริงคร่าว ๆ ทั้งหมด

เธอพูดถูกมาก ไม่ว่าจะเป็นหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนที่วางยาพิษ หรือสาวใช้ของเธอที่วางยาพิษ ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่าหลิ่วเซิงเซิงถูกวางยาพิษได้

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนยังคงแอบแพร่ข่าวลือว่าหลิ่วเซิงเซิงต้องการใส่ร้ายเธอ หัวใจช่างโหดร้ายเกิน!

เมื่อเห็นผู้คนรอบตัวเธอจ้องมองเธอ หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนก็ตื่นตระหนกทันที

"ทําไมท่านพี่ถึงพูดจาไม่น่าฟังขนาดนั้น ข้าไม่มีเหตุผลใดที่จะทําร้ายท่านพี่เลย วันนี้ข้าใจดีให้ท่านมา อยากให้ท่านมีเพื่อน แต่ท่านกลับใส่ร้ายข้าต่อหน้าคนมากมาย อยากให้ข้าเสียชื่อเสียง ท่านทำขนาดนี้ได้ยังไง?"

"พูดให้เข้าใจก็ทำเกินไปแล้วเหรอ? แต่ถ้าไม่พูดให้เข้าใจ ทุกคนก็ไม่ต้องถูกเจ้าหลอกหมดแล้วเหรอ?"

หลิ่วเซิงเซิงหยิบแอปเปิ้ลขึ้นมาแล้วกัดราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อมองไปที่หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนที่ดูบ้าคลั่ง หลิ่วเซิงเซิงก็ยิ้มแล้วหยิบขวดออกมาจากอ้อมแขนของเธอ