บทที่ 0046

"ข้าบอกว่า พรุ่งนี้เขาจะฟื้นแล้ว"

หลิ่วเซิงเซิงดึงมือของเธอกลับ "แต่ก่อนหน้านั้น ข้าต้องให้เลือดเขาอีก"

ป้าหวังหลั่งน้ำตาสองสาย

"แต่โม่เล่าบอกว่าเขาอยู่ไม่พ้นคืนนี้แล้ว พระชายา ท่านไม่ได้หลอกข้าน้อยใช่ไหม..."

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มและพูดว่า "ไม่ต้องกังวล ถ้าพรุ่งนี้เขาไม่ฟื้นก็ถือว่าทักษะทางการแพทย์ของข้าไม่ดีพอ แต่อย่างน้อยเขาก็จะฟื้นในวันมะรืน"

ป้าหวังคุกเข่าลงบนพื้นด้วยความซาบซึ้งใจ และเริ่มโขกหัวใส่หลิ่วเซิงเซิง

หลิ่วเซิงเซิงช่วยเธอลุกขึ้นอย่างช่วยไม่ได้และไล่เธอไปซื้อไก่เป็ดกลับมาฆ่า

เมื่อป้าหวังจากไป หลิ่วเซิงเซิงก็เจาะเลือดให้ตัวเองอย่างระมัดระวัง

เมื่อมองดูถุงเลือดเล็ก ๆ หัวใจของหลิ่วเซิงเซิงก็เต็มไปด้วยความไม่เต็มใจต้องกินเท่าไหร่ถึงจะชดเชยได้?

ขณะที่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ หลิ่วเซิงเซิงได้หยิบเข็มพิเศษสำหรับให้น้ำเกลือออกมา และเริ่มให้น้ำเกลืออาหลิน

ผลก็คือทันทีที่เข็มเจาะหลังมือของอาหลิน ประตูที่อยู่ข้างหลังก็ถูกผลักเปิดออกทันที

"คราวนี้ท่านเสนาบดีไม่มีเหตุผลจริง ๆ เขารู้ว่าสิ่งที่ท่านรังเกียจที่สุดคือการถูกข่มขู่ แต่ยังพาลูกสาวที่ไม่รู้เรื่องมารบกวนท่านไปอีก ไร้เหตุผลจริง ๆ"

เป็นเสียงของเสี่ยวเจียง!

พวกเขาปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันจนหลิ่วเซิงเซิงตกตะลึง ก่อนที่เธอจะซ่อนสิ่งของของเธอไว้ในห้องเก็บยา หนานมู่เจ๋อและเสี่ยวเจียงก็เดินเข้ามาแล้ว

"โลงศพของอาหลินข้าน้อยเป็นคนไปเลือกเอง เมื่อกี้โม่เล่าบอกว่าเขาอยู่ไม่พ้นคืนนี้แล้ว ท่านมาพบเขาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยตัวเอง ถ้าเขายังมีสติอยู่ จะต้องซาบซึ้งใจในท่านอย่างแน่นอน..."

ขณะที่พูด จู่ ๆ ก็เห็นหนานมู่เจ๋อก็หยุดกะทันหัน ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ "ท่านกำลังทำอะไรอยู่?"

ในที่สุดเสี่ยวเจียงก็เห็นหลิ่วเซิงเซิงอยู่ในห้อง

เห็นหลิ่วเซิงเซิงถือถุงสีแดงเลือดอยู่ในมือ และอีกมือหนึ่งถือบางอย่างคล้ายหลอด หลอดสีแดงเลือด และปลายด้านหนึ่งเชื่อมต่อกับหลังมือของอาหลิน...

นี่มันเวทมนตร์อะไรกันเนี่ย?

พระชายาถืออะไรแปลกๆ กำลังดูดเลือดของอาหลินอยู่?

เสี่ยวเจียงเริ่มโกรธ ชักดาบออกมาฟันไปที่สายหลอดนั้น