บทที่ 47 พระชายาน่าสงสารมาก

เสียงของป้าหวังดังและเป็นกังวล เธอวิ่งอย่างรวดเร็วและวิ่งเข้าไปในจวนชิงหยุนทันที

องครักษ์ทั้งสองที่เฝ้าประตูรีบไล่ตามเข้าไป

"ป้าหวัง ท่านอ๋องกำลังพักผ่อน!"

"ข้าน้อยจะไปทูลท่านอ๋องเดี๋ยวนี้ ขอให้ป้าหวังรออยู่ที่ประตูก่อน"

แต่ป้าหวังไม่ต้องการรอเลย นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอบุกจวนชิงหยุน

สิ่งนี้ทำให้มู่หงและคนอื่น ๆ ที่อยู่นอกประตูตกตะลึง เสี่ยวถังมีความสุขที่สุด "ข้ารู้ว่าทั้งหมดนี้ต้องเป็นความเข้าใจผิด!"

มู่หงส่งเสียง "เชอะ" ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรังเกียจ

"..."

ในไม่ช้าป้าหวังก็บุกเข้าไปห้องหนังสือและคุกเข่าลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว

"ท่านอ๋อง พระชายาไม่ได้ทำร้ายอาหลิน และไม่ได้ทรมานเขาด้วย ทุกสิ่งที่เธอทำคือการช่วยอาหลิน!"

ประตูห้องเปิดออก แต่เสี่ยวเจียงก็เดินออกไปอย่างรวดเร็ว "ป้าหวัง ท่านกำลังทำอะไรอยู่?"

ป้าหวังพูดไม่ปะติดปะต่อ "เป็นความเข้าใจผิด ทั้งหมดเป็นความเข้าใจผิด! เหตุผลที่พระชายาปรากฏตัวที่บ้านข้า ล้วนเป็นเพราะข้าขอร้องให้เธอไป ก่อนหน้านี้ลูกสองคนของข้าที่ถูกพิษงูได้รับการช่วยเหลือจากพระชายา ดังนั้นหลังจากอาหลินเกิดเรื่อง ข้าทนไม่ได้ที่จะยอมแพ้แบบนี้ เลยไปหาพระชายา คิดว่าต่อให้มีชีวิตรอดได้ก็ไม่อย่างปล่อยโอกาสไป..."

"ต่อมาหลังจากที่พระชายาตรวจดูอาหลิน ก็บอกว่าอาหลินเสียเลือดมากเกินไป ข้ารู้ว่าข้าไม่สามารถพูดเรื่องนี้ได้ แต่พวกท่านเข้าใจพระชายาผิด พระชายาไม่ได้ดูดเลือดของอาหลินหรือการทรมานอาหลิน พระชายาเอาเลือดของเธอเองให้อาหลิน!"

หลังจากได้ยินคำพูดของป้าหวัง ดวงตาของเสี่ยวเจียงก็เต็มไปด้วยความตกใจ เขากำจดหมายหย่าที่หนานมู่เจ๋อมอบให้เขาไว้แน่น ดีใจที่เขาไม่ได้ส่งมันไปเมื่อกี้...

แต่ สิ่งที่ป้าหวังพูดนั้นลึกลับเกินไป และเขาไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ

"ให้เลือดของตัวเองแก่อาหลิน? เรื่องแบบนี้จะเป็นไปได้ยัง? ป้าหวัง ท่านอย่าล้อเล่น ท่านอ๋องยังอยู่ในห้องหนังสือ เป็นเพราะพระชายาขู่อะไรท่านหรือเปล่า?"

ป้าหวังกังวลมาก "ไม่ใช่ เชื่อข้าเถอะ ข้าแก่แล้ว ใครจะขู่ข้าได้? นอกจากนี้พระชายายังกล่าวว่า อาหลินจะฟื้นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้ นี่ไม่ใช่หลักฐานที่ดีที่สุดเหรอ? พวกท่านโปรดเชื่อข้าและเชื่อพระชายา..."

"ข้าคิดว่าเองแก่สับสนแล้ว"

ในที่สุดหนานมู่เจ๋อก็เดินออกจากห้องหนังสือ

ป้าหวังรีบคลานไปที่เท้าของเขา "ท่านอ๋อง โปรดปล่อยพระชายาเถอะ ทุกอย่างที่ข้าน้อยพูดเป็นความจริง พระชายาเธอ..."

เสี่ยวเจียงถอนหายใจ "ป้าหวัง! วันนี้ท่านอ๋องเหนื่อยมากพอแล้ว ท่านช่วยพูดอะไรที่มีสติหน่อยได้ไหม? โม่เล่าบอกแล้ว อาหลินเขาฟื้นไม่ได้แล้ว"

"แต่พระชายากล่าวแล้ว พรุ่งนี้เขาจะฟื้น!"

ป้าหวังกล่าวทั้งน้ำตาว่า "แค่ตอนนี้ไม่แน่ใจแล้ว พระชายาบริจาคเลือดไปมากขนาดนั้น สุดท้ายก็ไม่ได้ให้อาหลินทั้งหมด และไม่รู้ว่าจะมีผลกระทบในเรื่องนี้หรือไม่ ข้าน้อยก็ไม่แน่ใจที่จะพูดแล้ว..."

พอผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็พูดต่อว่า: "แต่พระชายาน่าสงสารมาก เธอไม่ได้รังเกียจสถานะที่ต่ำต้อยของอาหลินเลย แม้แต่ร่างกายอันสูงส่งของเธอก็สามารถทําร้ายได้ อุทิศเลือดตัวเองให้กับอาหลิน แต่ตอนนี้เธอกลับถูกขังในจวนเย็น ข้าน้อยทนไม่ได้จริง ๆ!"

เมื่อมองไปที่ป้าหวังที่แน่ใจต่อหน้าเขา เสี่ยวเจียงก็มองไปที่หนานมู่เจ๋ออย่างระมัดระวัง "ท่านอ๋อง ไม่งั้นให้ข้าน้อยไปรับพระชายาออกมาก่อนดีไหม?"

"เธอพูดอะไร พวกเจ้าก็เชื่อ?"

เสียงของหนานมู่เจ๋อเย็นชามาก

ป้าหวังรีบพูดว่า: "ข้าน้อยมีหลักฐาน ท่านอ๋องท่านดูนี่ แผลเล็ก ๆ ที่แขนของข้าน้อยเห็นได้ชัดขนาดนี้ ก็คือแผลที่หลงเหลือจากการเจาะเลือด แขนของพระชายาก็มีแผลแบบนี้ และอาหลินก็เช่นกัน ถ้าพวกท่านไม่เชื่อ ตอนนี้ก็ไปดูพระชายาได้..."

หนานมู่เจ๋อไม่เชื่อโดยธรรมชาติ แต่ป้าหวังยืนยันเช่นนี้และในที่สุดพวกเขาก็ตามป้าหวังไปที่จวนเย็น

หลิ่วเซิงเซิงหมดสติไปแล้ว เสี่ยวถังหมอบร้องไห้อยู่ข้างเตียง

ป้าหวังดึงแขนของเธออย่างระมัดระวัง แต่ผลที่ตามมาคือมีรอยฟกช้ำขนาดใหญ่เข้ามาในดวงตา