บทที่ 48 ไม่ต้องการให้เจ้ารับผิดชอบ

หลังจากฟังคำพูดของป้าหวังแล้ว หลิ่วเซิงเซิงก็มองไปในทิศทางนั้นอย่างจริงจัง

แน่นอนว่าตรงหน้าหนานมู่เจ๋อ พวกเขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากท่านเสนาบดีและมู่หงใช่ไหม?

"ท่านพี่เจ๋อ ข้าไม่ได้อยากทำให้ท่านลำบากใจ แต่ข้าไม่อยากกลายเป็นเรื่องตลกของเมืองหลวงจริง ๆ ตอนนี้ทุกคนรู้ว่าข้าตกน้ําและถูกท่านช่วยชีวิตไว้..."

มู่หงก้มศีรษะลงด้วยท่าทีที่โศกเศร้า ไม่หยิ่งผยองและครอบงำเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป

ท่านเสนาบดีถอนหายใจ "ฝ่าบาท นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับความบริสุทธิ์ของเสี่ยวหง เห้อ... "

การแสดงออกของหนานมู่เจ๋อดูน่าเกลียดอย่างไม่อาจอธิบายได้ แต่เสี่ยวเจียงที่อยู่ข้าง ๆ กลับมองออกไปไม่ไกลอย่างมีความหมาย

"พระชายา..."

ทันทีที่เขาพึมพำ ทุกคนก็สังเกตเห็นหลิ่วเซิงเซิงซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก

หนานมู่เจ๋อไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ มองไปในทิศทางนั้นโดยไม่รู้ตัว กลับเห็นเพียง หลิ่วเซิงเซิงที่ถอนสายตาอย่างเย็นชา

สายตานี้ของเธอคืออะไร?

รังเกียจ?

หนานมู่เจ๋อรู้สึกว่าตนเองคงเห็นผิดไป สายตาของหลิ่วเซิงเซิงจะรังเกียจได้อย่างไร?

ก็ได้ยินท่านเสนาบดีพูดว่า: "ข้าก็ไม่อยากบังคับฝ่าบาท เพียงแต่ชื่อเสียงของผู้หญิงเป็นสิ่งสําคัญที่สุด ในเมื่อฝ่าบาท..."

"เสี่ยวเจียง บอกความจริงพวกเขา"

หนานมู่เจ๋อพูดอย่างเย็นชา

เสี่ยวเจียงพยักหน้า จากนั้นก้าวไปข้างหน้าแล้วพูดว่า: "ท่านเสนาบดี คุณหนู ข้าน้อยต้องขออภัยด้วย เดิมทีเห็นแก่หน้าท่านเสนาบดี ท่านอ๋องของข้าน้อยไม่คิดจะพูดความจริง เพราะเป็นหน้าตาของจวนเสนาบดี ท่านอ๋องของข้าน้อยให้ความสําคัญมาตลอด ดังนั้นตอนที่คุณหนูตกน้ํา ท่านอ๋องของข้าน้อยจึงให้ความช่วยเหลือ"

"เดิมทีเราวางแผนว่าหลังจากช่วยคุณหนูกลับมาแล้ว จะประกาศว่าเป็นผู้หญิงคนหนึ่งช่วยคุณหนูไว้ อย่างไรเสียตอนที่คุณหนูตกน้ํา ก็ไม่มีใครอยู่รอบข้าง ไม่มีใครรู้ว่าใครช่วยชีวิตคุณหนูไว้ หรือใครเคยสัมผัสคุณหนูใต้น้ํา"

"แต่สิ่งที่เกิดขึ้นทีหลังกลับเกินความคาดหมายของเรา หลังจากที่คุณหนูได้รับการช่วยเหลือแล้ว ก็มีหลายคนออกมาบอกว่าท่านอ๋องได้ช่วยคุณหนูไปแล้ว แต่ตอนหลังเราก็ส่งคนไปตรวจสอบด้วย ซึ่งตอนแรกคนที่ประกาศเรื่องพวกนี้ก็คือคนใช้ของคุณหนู คุณหนูไม่คิดจะโต้แย้งใช่ไหม?"

เมื่อฟังคำพูดของเสี่ยวเจียง ใบหน้าของมู่หงก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที "ไม่ใช่ ใช่..."

เธอกัดฟันและพูดว่า: "เป็นเพราะคนใช้ของข้าตกใจมาก เลยบอกทุกคนว่าท่านพี่เจ๋อช่วยข้าไว้"

"เอาล่ะ คุณหนูยอมรับแล้วก็ดี เรื่องนี้ได้รับการเผยแพร่โดยคนของคุณหนู ดังนั้นท่านอ๋องของเราจึงไม่ควรถูกตำหนิสำหรับความเสียหายต่อชื่อเสียงของคุณหนู"

มู่หงกังวลทันที "จะพูดแบบนี้ได้อย่างไร? ข้า ท่านพ่อ..."

มู่หงจับมือท่านเสนาบดีอย่างเสียใจ

ท่านเสนาบดีถอนหายใจ "เรื่องนี้เสี่ยวหงทําผิดจริง ๆ แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ฝ่าบาทสามารถเห็นแก่หน้าของข้า รับผิดชอบต่อเสี่ยวหงได้หรือไม่..."

"ในเมื่อท่านเสนาบดีพูดแบบนี้แล้ว ข้าก็จะรับผิดชอบ"

หนานมู่เจ๋อพูดอย่างเย็นชา

พอมู่หงฟังก็ยิ้มแย้มแจ่มใสทันที

ท่านเสนาบดีก็พยักหน้าเล็กน้อย

หลิ่วเซิงเซิงซึ่งไม่ได้ไปไกลก็ได้ยินคำพูดเหล่านี้เป็นธรรมดา แต่ใจของเธอก็ไม่ได้กระวนกระวายอะไร ในทางกลับกันป้าหวังรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย

"ผู้หญิงเจ้าเล่ห์แบบนี้แต่งงานเข้ามา ทั้งจวนอ๋องก็ต้องวุ่นวายมากแน่ ๆ ท่านอ๋องสิ้นคิดแบบนี้ได้อย่างไร..."

หลิ่วเซิงเซิงแค่ยิ้มเย็นชา

ในโลกนี้ผู้ชายเหนือกว่าผู้หญิงและผู้ชายที่ร่ำรวยและมีอำนาจส่วนใหญ่มีเมียสามสี่คน เธอรู้มานานแล้วว่าหนานมู่เจ๋อจะต้องแต่งงานกับคนอื่น

แต่ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับตัวเองอยู่แล้ว

เธอกับป้าหวังเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ และแผ่นหลังของเธอก็ดูค่อนข้างสงบ

หนานมู่เจ๋อเหลือบมองโดยไม่ตั้งใจ รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยด้วยเหตุผลบางอย่าง

เสี่ยวเจียงยังคงมองไปในทิศทางนั้น