บทที่ 0047

การผลักอย่างแรงนั้น ผลักหลิ่วเซิงเซิงล้มลงกับพื้นโดยตรง หลังของเธอกระแทกกับมุมโต๊ะอย่างแรง ทําให้เธอเจ็บจนกัดฟันทันที

บวกกับก่อนหน้านี้จะเจาะเลือดไปไม่น้อย หลังล้ม หลิ่วเซิงเซิงก็ลุกไม่ขึ้นอยู่นาน

เธอเวียนหัวและอ่อนแรง "ข้าบอกแล้ว ข้าไม่ได้ทำร้ายเขา!"

แต่ดวงตาของหนานมู่เจ๋อเต็มไปด้วยความรังเกียจ ไม่อยากมองหลิ่วเซิงเซิงอีกต่อไป หันหลังและเดินออกไป

"ใครก็ได้ เพระชายาโหดร้าย ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ส่งไปจวนเย็น!"

หลังจากพูดอย่างนั้นเขาก็เดินออกไปอย่างไม่แยแส

เสี่ยวเจียงถอนหายใจยาว "พระชายา ข้าน้อยคิดว่าอย่างน้อยจิตใจของท่านก็ไม่ได้เลวร้าย แต่ทําไมท่านไม่ปล่อยแม้แต่คนที่กําลังจะตายล่ะ เขาก็เป็นแบบนี้แล้ว ทําไมท่านยังทําแบบนี้กับเขาอีก?"

หลิ่วเซิงเซิงดูเหมือนจะสงบลงมากหลังจากล้ม เธอพูดอย่างอ่อนแอ: "โกรธแล้วก็ได้ขังข้าไว้เหรอ? ในเมื่อเกลียดข้าขนาดนั้น ทําไมไม่หย่ากับข้าไปเลยล่ะ?"

หนานมู่เจ๋อที่เพิ่งเดินออกไป หยุดแล้วพูดว่า "ลากออกไป"

เสี่ยวเจียงก้มศีรษะแล้วตอบตกลง จากนั้นก้าวไปข้างหน้าและดึงหลิ่วเซิงเซิง ขึ้นมา

หลิ่วเซิงเซิงโกรธมาก "ข้าจริงจัง! หนานมู่เจ๋อ เราหย่ากันเถอะ!"

หนานมู่เจ๋อไม่สนใจเธอเลย และร่างที่จากไปก็โกรธมากอย่างเห็นได้ชัด

หลิ่วเซิงเซิงถูกขังในจวนเย็นอีกครั้ง

ในไม่ช้าข่าวก็แพร่กระจายไปทั่วจวนอ๋อง เสี่ยวถังรีบวิ่งไปอย่างเร่งรีบและหลั่งน้ำตาทันทีที่เห็นหลิ่วเซิงเซิง

"พระชายา เกิดอะไรขึ้น? ทําไมจู่ ๆ ท่านถึงถูกขัง? พวกเขาต่างก็บอกว่าอาหลินกําลังจะตายแล้ว ท่านยังแอบทรมานเขา บอกว่าท่านชั่วร้ายมาก ข้าน้อยไม่เชื่อว่าท่านเป็นคนแบบนั้น ท่านไม่มีทางทําเรื่องแบบนั้น เรื่องนี้ต้องมีความเข้าใจผิดใช่ไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงไม่ได้ตื่นตระหนกมากนัก ในใจยังโกรธมากกว่า "พวกเชื่อไม่เชื่อข้าแค่ไหนกันแน่? แค่เห็นข้าอยู่ที่นั่น ก็แน่ใจว่าข้าทําร้ายคนอื่นเหรอ?"

เสี่ยวถังหลั่งน้ำตา "ข้าน้อยเชื่อท่านแน่นอน แต่ท่านถูกจับมาที่นี่อีกครั้ง และท่าทางท่านอ๋องยังโกรธมาก ทาสชายหญิงกลัวมากจริง ๆ ถ้ามีความเข้าใจผิดในเรื่องนี้จริง ๆ พระชายารีบอธิบายเถอะ มิฉะนั้นท่านอ๋องจะไม่ปล่อยท่าน..."

หลิ่วเซิงเซิงเหนื่อยล้ามาก เธอกลับเข้าไปในห้องอย่างคุ้นเคย "อย่าตะโกนเลย ให้ข้านอนสักพักเถอะ"

เหนื่อยมาก

ปวดหัว ปวดหลัง แขนที่เจาะเลือดก็ปวด

อาจเป็นเพราะเมื่อกี้โกรธเกินไป หลังจากตื่นเต้นมาครู่หนึ่ง ตอนนี้หลิ่วเซิงเซิงแค่รู้สึกเวียนหัวตาลาย สงบลงแล้วแต่มือยังสั่นอยู่

ยังไงพูดไปก็ไม่มีใครเชื่อ เธอนอนซะยังดีกว่า

แต่จู่ ๆ เสี่ยวถัง ก็เอื้อมมือไปแตะหน้าผากของเธอ "พระชายา ตอนนี้ท่านจะนอนได้ยังไง? หน้าท่านซีดขนาดนี้ หน้าผากยังร้อนขนาดนี้ กลัวว่าจะไข้..."

หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกได้เพียงความเจ็บปวดที่หลัง เมื่อกี้ถูกเสี่ยวเจียงผลัก รู้สึกว่าตัวเองกระดูกจะแตก

นอกจากนี้เธอยังเจาะเลือดไปมาก เธอไม่มีพลังพอที่จะฟังคำจู้จี้จุกจิกของเสี่ยวถัง และแค่อยากให้เธอออกไปโดยเร็วที่สุด

เห็นหลิ่วเซิงเซิงยืนกราน เสี่ยวถังก็ไม่กล้ารบกวนเธอต่อไป ในที่สุดเธอก็ถอยออกไป แต่เธอไม่ได้รออยู่ที่ประตู แต่รีบวิ่งออกจากจวนเย็น

จวนชิงหยุน

หนานมู่เจ๋อเดินกลับมาที่ห้องหนังสือ นั่งลงที่โต๊ะและเริ่มเขียนจดหมายหย่า

เสี่ยวเจียงที่ตามเขามาตลอดสีหน้าจนใจ "ครั้งนี้พระชายาทําเกินไปจริง ๆ แม้แต่คนที่กําลังจะตายก็ไม่ปล่อยไป ก็ไม่รู้ว่าเธอต้องการอะไร หรือว่าอยากจะแก้แค้นความเฉยเมยของป้าหวังที่มีต่อเธอเมื่อก่อน? งั้นก็ไม่จําเป็นต้องแก้แค้นกับคนที่กําลังจะตาย เห้อ..."

หลังจากหยุดชั่วคราว เขาพูดต่อ: "แถมยังเป็นการแต่งงานที่ฮ่องเต้ประทานให้ ลำบากท่านอ๋องจริง ๆ"

เมื่อมองดูคำว่า "หย่า" ใหญ่ ๆ บนโต๊ะ เสี่ยวเจียงก็ตื่นตระหนก

"ท่านอ๋อง ในเมื่อเป็นการแต่งงานที่ฮ่องเต้ประทาน ไม่งั้นเข้าวังไปก่อน..."

"ตามที่เธอขอ ให้เธออธิบายด้วยตัวเอง!"

หนานมู่เจ๋อรีบเขียนจดหมายหย่าอย่างรวดเร็วและโยนให้เสี่ยวเจียง